Ένα πασχαλιάτικο παραμύθι

Απόψε, κύριοι και κυρίες, θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι, μια ιστορία αγάπης χωρίς πολλά – πολλά λόγια. Για να την καταλάβετε, πρέπει να ενεργοποιήσετε τη φαντασία σας. Επιτρέψτε μου να σας πάρω από το χέρι. Θα είμαι ο οδηγός σας από την έναρξη… Το παραμύθι θα ξεδιπλώνεται… προοδευτικά… κι εγώ θα παραμείνω οδηγός μέχρι τον επίλογο… Προσοχή! Το παραμύθι αυτό δεν έχει ακουστεί ποτέ και κανείς δεν θα μιλήσει ξανά γι’ αυτό…. Ακούστε προσεκτικά, και μη ξεχνάτε… πως όλα ξεκίνησαν μια νύχτα σκοτεινή, μια βραδιά γεμάτη χαρά για πολλούς, όχι όμως γι’ αυτή την περιπλανημένη ψυχή, του ήρωα μας…

Έτσι ξεκινώ…

Τα χρώματα που τον περιβάλλουν έρχονται σε αντίθεση με τις αποχρώσεις του γκρι που κυριαρχούν στην καρδιά του… Τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη διάθεσή του, αφού εδώ και καιρό έχει χάσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή… Περιπλανιέται άσκοπα σε μια πόλη που απέχει πολύ από το σπίτι του. Ούτε ο ίδιος ξέρει τι τον έφερε μέχρι εδώ… Η εποχή που στα μάτια του καθρεφτιζόταν η χαρά έχει περάσει ανεπιστρεπτί… Νιώθει ένα τεράστιο κενό… Η μοίρα στάθηκε πολύ σκληρή για το άτομό του… και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον θλιβερό… Αυτή η εύθραυστη ψυχή μπορεί από στιγμή σε στιγμή να σπάσει, αν δεν βρεθεί κάποιος να την επιδιορθώσει… ένα πραγματικά σπουδαίο… εξαιρετικό πρόσωπο…

Αν η τύχη το θέλει, θα συναντηθούν απόψε…

Εύχομαι ν’ ακούτε τις φωνές και τα γέλια… έστω και αμυδρά… Ας προχωρήσουμε… Ας τον ακολουθήσουμε… Μακάρι να βρει τη χαρά εδώ που ήρθε απόψε. Μακάρι τα φωτεινά χρώματα να μη χρειαστεί να εξασθενήσουν…

Η σκοτεινή και εύθραυστη ψυχή έχει κουραστεί από την περιπλάνηση… Αποφασίζει να κάνει μια στάση… εδώ… που τα βήματά του τον οδήγησαν. Η μοίρα αποφάσισε να του δείξει το άλλο της πρόσωπο και τον έφερε σ’ αυτό το φεστιβάλ, όπου οι ντόπιοι χορεύουν και γλεντούν για κάποιο γεγονός που δεν έχει σημασία… Στο πρόσωπο καθενός από τους παρευρισκομένους μπορείς να δεις την ευτυχία να ακτινοβολεί… Είναι πολύ δύσκολο να τους καταλάβει ένας άνθρωπος που έχει χάσει τα πάντα…

Ας καθίσουμε σε απόσταση… παρακαλώ…

Μετά από ένα ταξίδι τόσο μακρινό, με λίγο φαγητό και ακόμα λιγότερη ξεκούραση, συνειδητοποιεί ότι τα πόδια του δεν τον κρατούν… Δεν έχει τη δύναμη να περπατήσει… να προχωρήσει… Αποφασίζει να ξεκουραστεί… σ’ αυτό το μέρος, σ’ αυτό το άγνωστο μέρος όπου οι άνθρωποι γλεντούν, τραγουδώντας σε μια γλώσσα που δεν θυμίζει καθόλου τη μητρική του… τη γλώσσα που γνωρίζει να μιλάει… Μέσα στην απελπισία του, το γεγονός αυτό φαίνεται πραγματικά αδιάφορο…

Επιταχύνει το βήμα του, αν και με την μικρή αυτή αλλαγή της ταχύτητας οι πατούσες του πιάνουν φωτιά… Σπινθήρες πόνος εξαντλούν περισσότερο τους ήδη εξαντλημένους μυς του… Κοιτά ολόγυρά του… Κυριαρχούν θρησκευτικά και εθνικά σύμβολα… σημαίες και λάβαρα… σημάνσεις τις οποίες δεν καταλαβαίνει… Κάποιος του χαμογελά… Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που δέχτηκε ένα χαμόγελο… σχεδόν είχε ξεχάσει τι είναι αυτό… ποιο είναι το σχήμα του… ποια είναι η δύναμη του μηνύματός του…

Ο προσωπικός του πόνος τον είχε τυφλώσει και τόσο καιρό δεν μπορούσε να δει την ομορφιά αυτού του κόσμου… Άραγε κάπου εδώ βρίσκεται εκείνος που μπορεί να του διδάξει το αληθινό νόημα της αγάπης;

Το συγκεντρωμένο πλήθος φωτίζεται από ένα πλήθος κεριών… Στον ενθουσιασμό τους όλα μαζί δημιουργούν μια τεράστια δάδα… Στέκεται ανάμεσά τους και κινεί το βλέμμα του προς το σημείο που κοιτούν όλοι… Το σημείο αυτό είναι μια σκηνή… Η μουσική ξεκινάει με τις επευφημίες του πλήθους… Πάνω βρίσκεται ένας νεαρός άντρας, συναρπαστικής ομορφιάς με μαλλιά όλο κυματισμένες μπούκλες… Φοράει μια φουστανέλα διακοσμημένη με πιέτες, τόσες όσες πρέπει για να μπορεί το ύφασμα να χορεύει μαζί του… Έτσι όπως σηκώνεται ψηλά… έτσι όπως στροβιλίζεται φαίνεται σαν να τον διοικεί ο ίδιος ο άνεμος…

Κάτω από το νέο αυτό πρίσμα η ευαίσθητη ψυχή του ήρωα μας σκιρτά… Μαγεύεται από τις κινήσεις του… από τη κομψή στάση του νεαρού χορευτή… Ποιος να είναι άραγε αυτός ο μυστηριώδης, πανέμορφος άντρας και για ποιο λόγο έχει συγκεντρώσει τόσο αποτελεσματικά τόσα ζευγάρια ματιών πάνω του;

Κάνει ένα βήμα και πλησιάζει πιο κοντά στη σκηνή… Ο κόσμος γύρω του παύει να υπάρχει . Η μουσική, η σκηνή και ο χορευτής παραμένουν… Η κούραση που αισθανόταν τόσες εβδομάδες, αντικαθίσταται από ένα αίσθημα έκστασης… Αφήνει το κορμί του να κινηθεί στο ρυθμό της μουσικής… χάνει τον έλεγχό του… αισθάνεται σαν μια μαριονέτα στα χέρια αυτού που την κινεί… Κοιτά τον χορευτή με δέος… χιλιάδες άλλα μάτια αδυνατούν να κοιτάξουν μ’ αυτό τον τρόπο…

Οι στόχοι κάθε φορά διαφέρουν…

Καθώς ο χορευτής συνεχίζει να κάνει στροφές, τα μάτια, τα φλογισμένα μάτια του ήρωα μας, της ευαίσθητης ψυχής, ανοίγουν όλο και πιο πολύ θέλοντας να επιβεβαιώσουν εκ νέου την παρουσία του νεαρού χορευτή στη σκηνή… Ξαφνικά, τα φωτεινά μάτια του ενός και του άλλου, συναντιούνται δίχως να ψαχτούν μεταξύ τους… απλά συναντιούνται… πλέκονται φωνάζουν το ένα ζεύγος το άλλο…

Προσέξτε! Τον καλεί με τα μάτια του…

Φαίνεται ότι αυτός ο νεαρός χορευτής θα κάνει την διαφορά. Μπορεί να το καταφέρει… Ένας παρατημένος από τη ζωή άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοήσει μια τέτοια κλήση… Ο χορευτής δεν αφήνει το βλέμμα του να κοιτάξει τίποτε άλλο… Σύντομα χορεύουν όλοι μαζί… Ανεβαίνουν κι άλλοι πάνω στη σκηνή… Το πλήθος σαλεύει, τραγουδώντας… Η προσοχή όμως του χορευτή είναι στραμμένη εκεί που πρέπει…

Ο ήρωας μας, σκύβει το κεφάλι του ντροπαλά. Το φως του βλέμματος του χορευτή έχει θαμπώσει την καρδιά του…

* * *

Στην ατελείωτη νύχτα που ακολουθεί, έχουν μείνει έξω πολύ λίγοι… Δεν υπάρχει κανένα σπίτι να φιλοξενήσει το ταλαιπωρημένο, κουρασμένο του κορμί… Μόνος κάτω από ένα δέντρο αποφασίζει να κοιμηθεί μέχρι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου να χτυπήσουν τα μάτια του…

Θα τον αφήσουμε να κοιμηθεί; Όχι… Οπωσδήποτε όχι. Έκανε τόσο δρόμο να έρθει μέχρι εδώ για να κοιμηθεί;

Δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί αυτό…

Πρέπει να βρει τον χορευτή. Που να χάθηκε αυτός; Ας ψάξουμε μέσα στη νύχτα να τον βρούμε… Δεν θα δυσκολευτούμε… Να! Ένας αμυδρός χτύπος καρδιάς φτάνει στα αυτί μου… Αν δεν είναι η φαντασία μου, ακούγεται σαν καρδιά ενός ανθρώπου που μόλις έχει τελειώσει κάτι… έναν χορό για παράδειγμα… Μήπως είναι ο χορευτής; Ναι… αυτός είναι…

Ας πλησιάσουμε…

Τα μαλλιά του λάμπουν και τα μάτια του… αυτά τα όμορφα μάτια… Ναι, είναι αυτός, δεν υπάρχει αμφιβολία… Τα μάτια του είναι σαν το ουράνιο τόξο που γεμίζει με τα χρώματα της αγάπης…

Πως θα φέρουμε τους δυο άντρες κοντά… Ναι, αυτούς τους δυο μαζί… τα αντίθετα… το νερό με τη φωτιά… Πως θα τους κάνουμε να λιώσουν μαζί… να γίνουν ένα;

Το σκέφτηκα…

Θα οδηγήσω τον χορευτή προς τη βρύση που βρίσκεται πολύ κοντά στο δέντρο κάτω από το οποίο έχει βρει καταφύγιο ο ήρωας μας… Θα τον βάλω να πλυθεί… Θα τον βάλω να γδυθεί…

Το δέρμα του είναι σημαδεμένο, αλλά τόσο απαλό… ντόπιο, μαυρισμένο από τον ήλιο δέρμα… Πλένεται προσεκτικά και το νερό κατσαρώνει τις τρίχες του…

Τι θα μπορούσε να ξυπνήσει τον ήρωα μας;

Ο ήχος του νερού που καθαρίζει το κορμί και τα ιδρωμένα ρούχα του όμορφου χορευτή…

Και… να! Τα μάτια της σημαδεμένης ψυχής ανοίγουν και θαυμάζουν την ομορφιά…

* * *

Κάπου εδώ μπορώ να αναφέρω και μια άλλη εκδοχή…

Ο ήρωας μας αποκαμωμένος, κοιμάται στο φουντωμένο από τη δροσιστική βροχή γρασίδι… Το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών τον έχει αποκοιμίσει για τα καλά… Δεν μπορεί ν’ ακούσει το τραγούδι του νερού που πέφτει στο κορμί του χορευτή… Πρέπει να δυναμώσουμε τον ήχο…

Υπάρχει και κάτι καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε…

Να βάλουμε τον χορευτή να τον ξυπνήσει δίνοντάς του ένα φιλί…

Είναι προτιμότερο;

Μπορεί να τον ξεσηκώσει μ’ ένα φιλί;

Και όταν ο ήρωας ξυπνήσει… τι θα γίνει; Θα συμμετάσχει στο χορό της δίνης των γλωσσών;

Και αν ναι… θα είναι το φιλί γλυκό;

* * *

Έχουν περάσει μέρες πολλές από εκείνη τη μέρα. Η άνοιξη έχει αντικατασταθεί από το καλοκαίρι… Η ραγισμένη καρδιά έχει αρχίσει να θεραπεύεται… Η λέξη αγάπη επαναλαμβάνεται στο μυαλό του… ακούγεται παντού με κάθε τρόπο ακόμα και όταν ο ίδιος δεν μιλάει… Ακούγεται σαν ψίθυρος… σαν θρόισμα μέσα από τα δέντρα… σαν ηχώ από τα βουνά… σαν ουρλιαχτό από λύκους… σαν βράχνιασμα από στόματα εραστών…

Ο χορευτής μπαίνει στο σπίτι… Ντυμένος στα χρώματα που του ταιριάζουν… Όμορφος… Και ο ήρωας μας είναι εδώ… Μένουν μαζί… Οι πληγές της καρδιάς του έχουν επουλωθεί… Ο χορευτής έχει γίνει η σανίδα της σωτηρίας γι’ αυτόν… χωρίς αντίσταση… Δεν υπάρχουν αντιστάσεις πια… έχουν εξαφανιστεί από παντού… ακόμα και στο κρεβάτι όταν στριμώχνονται…

Ας τους παρακολουθήσουμε… διακριτικά…

Χώνει το κεφάλι του κάτω από την φουστανέλα, ανακαλύπτοντας την ομορφιά που κρύβεται από κάτω… Προσφέρει προσεκτικά φιλιά σε κάθε μέρος του σώματός του που καίει… Ποτέ δεν θα χωρίσουν αν συνεχίσουν να είναι αγκαλιασμένοι μ’ αυτό τον τρόπο…

Κι αν η καρδιά πληγωθεί ξανά, τότε θα του την επιδιορθώσει

Κι αν κλάψει, θα σκουπίσει τα δάκρυα με τη γλώσσα του

Κι αν χαμογελάσει πλατιά, σημαίνει ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί…

Και τώρα ας τους αφήσουμε μόνους…

Το παραμύθι θα συνεχιστεί χωρίς εμάς.

About these ads

Αντισταθμίζοντας την απουσία των λέξεων

Το κεφάλι σου,

πλαγιάζει,

στο στήθος μου,

καθώς,

ψιθυριστές,

σιωπηλές ανάσες,

γεμίζουν τα αυτιά μας,

αντισταθμίζοντας,

την απουσία των λέξεων.

Η τρυφερότητα

της,

σάρκας,

ενάντια στη σάρκα,

καταπραΰνει,

τις βρώμικες σκέψεις στα μυαλά μας,

Ανείπωτες λέξεις

-Από θράσος; Από άγνοια κινδύνου;-,

κολυμπούν,

στην επιφάνεια των χειλιών μας.

Χίλιες

αγκαλιές,

Χίλια

φιλιά,

Χίλιες

φορές,

Έχουμε πει ο ένας στον άλλο,

«Σ’ αγαπώ»,

Την ημέρα αυτή,

που μας ραντίζει το πρωινό φως,

καθώς,

τα κορμιά μας παραμένουν ενωμένα,

καθώς,

οι ψίθυροι αυξάνονται,

καθώς,

τα λόγια αδυνατούν ακόμα ν’ αρθρωθούν,

και βγαίνουν με δυσκολία φωνήεν – φωνήεν,

σύμφωνο – σύμφωνο,

σκαρφαλώνουν για να βγουν,

«Μίλα»,

«Όχι»,

Παραμένουμε ξαπλωμένοι,

ακούγοντας,

το ρυθμό,

των καρδιακών παλμών μας,

καθώς υμνούν,

την ύπαρξη του έρωτα…

Διαρκής υπενθύμιση

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

… την καρδιά σου να χτυπάει στον ίδιο ρυθμό με τη δική μου καρδιά

Τα δάχτυλά μου μουδιάζουν…

Τα χείλη σου επιτίθενται στα δικά μου χείλη, σκορπώντας τρυφερά φιλιά

Καθώς χώνεσαι στην αγκαλιά μου, τα χέρια μου βρίσκουν παρηγοριά χαϊδεύοντάς σε

Σου το είπα και προηγουμένως:

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

Λατρεύω να δοκιμάζω το πάθος σου με τη γλώσσα μου,

… να τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το λαιμό σου

Αισθάνομαι ένα μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου.

Καθώς τα κορμιά μας τρίβονται

σπινθήρες επιθυμίας ξεπετάγονται από παντού

Τα δάχτυλά μου γλιστρούν στο κορμί σου

Τα χείλη σου έχουν διογκωθεί από την επιθυμία

Μουδιάζω καθώς τα φιλώ

και η μυρωδιά σου γεμίζει τα ρουθούνια μου

Σε εισπνέω… σε δόσεις

Η διαδικασία αυτή είναι μια διαρκής υπενθύμιση της ύπαρξής σου

Δεν θυμάμαι αν σου το είπα:

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

Εναλλαγή κραυγών και σιωπών

Λαχανιάζω με την αίσθηση της ζεστασιάς των χεριών του στους ώμους μου. Το δέρμα μου ηλεκτρίζεται καθώς τα δάχτυλα του γλιστρούν γύρω από το λαιμό μου. Νιώθω την ανάσα του καυτή να με φέρνει κοντά, πολύ κοντά στην απόλυτη διέγερση. Σιωπηλά ικετεύω τον εαυτό μου να μην ακούγεται το παραμικρό, όμως ο ερωτικός πόνος είναι τόσο έντονος που πρέπει να εκφραστεί ποικιλοτρόπως. Αισθάνομαι το στήθος μου να καίγεται. Αισθάνομαι τη θερμοκρασία να ανεβαίνει, καθώς τα χέρια του γλιστρούν ολοένα και πιο χαμηλά. Κάθε χτύπος της καρδιάς μου φέρνει τα δάχτυλα του πιο κοντά σε σημεία που πονούν να αγγιχτούν.
Σφίγγοντας την καρδιά μου, νιώθω τα χείλη του στο λαιμό μου. Σιωπηλοί ψίθυροι αγγίζουν τα αυτιά μου. Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να ειπωθούν λόγια. Υπάρχουν στιγμές που αρκεί να διαβάσει ο ένας τα μάτια του άλλου για να γίνει κατανοητή η αγάπη και η αφοσίωση που σφραγίζει τη σχέση μας.
Τρέμω, καθώς αισθάνομαι το κύμα της έκστασης να σκάει πάνω μου, τη στιγμή που η ύπαρξη μου τρέμει ακούγοντας τον ήχο της φωνής του για πρώτη φορά μετά από αρκετά λεπτά σιωπής. Προσεύχομαι, η αυγή να με βρει ταλαιπωρημένο, σημαδεμένο μα και απόλυτα ικανοποιημένο απ’ όσα θα συμβούν μεταξύ μας απόψε.
Φτάνοντας στον απόλυτο βαθμό του ερωτικού παραληρήματος, νιώθω την αγκαλιά του να με μαγνητίζει, να με τραβάει κοντά της. Δεν υπάρχει τίποτα να με σταματήσει, ίσα ίσα το πάθος επιταχύνει την πτώση μου. Τα συναισθήματα μου βυθίζονται στη σταθερή, ακλόνητη δυναμική του κορμιού του. Βγάζοντας αδιάλειπτους λυγμούς γρατσουνίζω με το πηγούνι μου το στήθος του, καθώς σέρνω τα χείλια μου πάνω στο δροσερό δέρμα του. Αυτά τα χείλια που αγκαλιάζουν κάθε σταγόνα ιδρώτα που χύνεται…
Τα χτυποκάρδια μου είναι ικανά να με καταστρέψουν. Ένα ρίγος ταλαιπωρεί τη σπονδυλική μου στήλη. Η άνεση της αγκαλιάς του παραμένει εδώ και χρόνια μια προσιτή πολυτέλεια που μου προσφέρεται αδιαμαρτύρητα όλες τις ώρες της ημέρας, όλες τις ημέρες του μήνα, όλους τους μήνες του έτους.
Οι κραυγές της κορύφωσης εναλλάσσονται με τις σιωπές. Είμαστε και οι δυο εξαντλημένοι κι όμως δεν τολμούμε να κοιμηθούμε. Παρακολουθούμε ο ένας τις κινήσεις, τις αντιδράσεις του άλλου. Χαμογελάμε που και που…
Σε λιγότερο από μια ώρα θα χαράξει…
Η αυγή θα αντικρίσει ξανά τα σημαδεμένα από μώλωπες κορμιά μας.

Η δροσιά από τις σταγόνες του ιδρώτα

Νιώθω τη ζεστασιά του κορμιού του καθώς ξαπλώνει πάνω μου. Απλώνω τα χέρια μου, του προσφέρω την αγκαλιά μου και σέρνω τα δάχτυλά μου στους ώμους του, στα μπράτσα του, στα χέρια του… Σταματώ, με το που φτάνω στα μπούτια του. Τραβάω τα πόδια του ψηλά και τα αφήνω να αναπαυτούν πάνω από τους γλουτούς μου. Το κορμί του ακτινοβολεί θερμότητα, ενώ στο δικό μου κυλά μια δροσιά από σταγόνες ιδρώτα. Ακούω την επιτάχυνση της αναπνοής του. Φέρνω τα χέρια μου ανάμεσα στα πόδια του. Το κορμί του ριγεί από τον ενθουσιασμό. Το πάθος μας απογειώνει και τους δυο. Με τη συνοδεία αναστεναγμών, τα δάχτυλά μου κυλούν τρυφερά πάνω στους κοιλιακούς του. Με το που τους αγγίζω, τρέμω ολόκληρος… ανατριχιάζω… ηλεκτρίζομαι. Λατρεύω την αίσθηση της βελούδινης επιφάνειας της επιδερμίδας του. Μου αρέσει να τον αγγίζω… παντού… σε ολόκληρο το σώμα. Τεντώνει το κορμί του προς τα πάνω… το σπρώχνει στην αγκαλιά μου… το στόμα μου όμως απέχει αρκετά από τις ερεθισμένες ρόγες του στήθους του.

Έτσι όπως ζεσταίνομαι κάτω από το ζεστό κορμί του, σκύβω, αποφασισμένος να δροσίσω με το σάλιο μου τις ρόγες του και να ισοπεδώσω με τη γλώσσα μου τις όποιες τρίχες συναντήσω μπροστά μου. Παράλληλα το χέρι μου ψαχουλεύει ανάμεσα στα πόδια του μέχρι να βρει και να γραπώσει τον πούτσο του, ο οποίος αστράφτει αποκλειστικά από τους δικούς του χυμούς και μόνο. Σκύβοντας πιο χαμηλά, κάνω μικρούς κύκλους με τη γλώσσα μου γύρω από τον αφαλό του, γύρω απ’ αυτό το τέλειο μικρό κουμπί που δύναται να ενεργοποιήσει αρκετές από τις ερωτογενείς ζώνες του κορμιού του.

Στο μεταξύ, τα δάχτυλά μου εξαφανίζονται μέσα στο στόμα του και με που αναδύονται, εξαπλώνουν τη ζεστασιά της ανάσας του στην επιφάνεια του κορμιού του. Πάνω σ’ αυτή τη ζεστασιά στήνουν αμέσως μετά χορό τα δάχτυλά μου, ενώ το στόμα του τραγουδάει ρυθμικά μια ακολουθία λαρυγγικών βρυχηθμών, των οποίων η ένταση αυξάνεται ολοένα και πιο πολύ. Το ένα χέρι μου παραμένει θαμμένο ανάμεσα στα πόδια του κρατώντας θριαμβευτικά τον πούτσο του σαν να είναι λάφυρο…

Αρκετά λεπτά αργότερα, αφήνει να βγει ένα ουρλιαχτό από το στόμα του κι αμέσως μετά ο πούτσος του εκτοξεύει χυμούς αγάπης πάνω μου. Χρησιμοποιώ τα δάχτυλά μου για σφουγγάρι και καθαρίζομαι για δεύτερη φορά. Ξέρω ότι με αγαπά. Ξέρω ότι διεγείρεται εύκολα με το που τον αγγίζω. Δεν με πειράζει. Μου αρέσει να τον βλέπω να με λερώνει, ακούγοντας ταυτόχρονα τους αναστεναγμούς του…

Νανουρίζοντας σε…

Look into my eyes and you’ll know that I truly love you
Look into my eyes and you’ll see that no one will harm you
Look into my eyes and you’ll feel that I will protect you
Look into my eyes and you’ll feel that you belong
Look at me, look at me and little by little be sleepy
Look at me, look at me and you’ll see that the dreams will come
Then close your tired eyes, so wet from crying
Close them and you’ll see that no one will hurt you at all
Close your tired eyes and know that I truly love you
Close your tired eyes and you’ll see that no one will harm you
Close your tired eyes and you’ll feel that I will protect you
Close your tired eyes and you’ll feel that you belong

 

Look at me – Damien Rice 


Ο απρόσκλητος μάρτυρας των φιλιών

Καθόμαστε σ’ ένα χαμηλό τοίχο, λίγα μέτρα από το έδαφος, και βλέπω το πρόσωπό του να φωτίζεται με μια αχνή, πορτοκαλί λάμψη καθώς ανάβει το τσιγάρο που του έχω προσφέρει. Εισπνέει τον καπνό και τον εκπνέει από την αριστερή πλευρά του στόματός του, κάνοντάς τον βορά στον άνεμο. Τα μάτια του λάμπουν στο σκοτάδι…
«Φίλησέ με…», μου λέει…
Τα λόγια του φτάνουν στα αυτιά μου ως έκπληξη. Ούτε καν ακούω το «… παρακαλώ» που προσθέτει στην πρότασή του αμέσως μετά…
«Ακούω καλά; Συνήθως αυτό το ζητάω εγώ…», του λέω και ρουφάω μια ακόμη γουλιά από τη μπύρα που κρατώ, ανεβάζοντας το ποσοστό του αλκοόλ που κυκλοφορεί στις φλέβες μου.
Εισπνέει άλλη μια φορά τον καπνό και στη συνέχεια πετάει το τσιγάρο. Με το ελεύθερο πλέον χέρι του, πιάνει το δικό μου. Τα δάχτυλά του σκάβουν τη χούφτα μου…
«Δεν έχει σημασία ποιος από τους δυο θα το ζητήσει…», μου λέει και συμπληρώνει: «… Θέλω να το νιώσω εδώ… εδώ ψηλά, στο μάγουλο…»
Σηκώνει το χέρι μου, το φέρνει μέχρι το πρόσωπό του και πιέζει την παλάμη μου στο μάγουλό του. Αν και φυσάει, μπορώ να αισθανθώ τη ζεστασιά του δέρματός του…
«Δεν μπορώ να αρνηθώ! Μου το ζήτησες τόσο γλυκά…», του λέω…
Σε κάθε λέξη που λέω ο τόνος της φωνής μου χαμηλώνει… σβήνει… μέχρι που το μόνο που ακούγεται από το στόμα μου είναι ένας ψίθυρος… ένας ψίθυρος που σβήνει κι αυτός με το που του δίνω το φιλί στο σημείο ακριβώς που μου το ζήτησε: Στο μάγουλο. Χωρίς να προβάλει την παραμικρή αντίσταση, δέχεται το ένα φιλί μου μετά το άλλο, δαγκώνοντας τα χείλη του και χαμογελώντας…
«Πιο πολύ…», μου λέει…
«Τι;», ρωτώ…
«Φίλα με πιο πολύ…», μου λέει…
Ο άνεμος δυναμώνει. Γίνεται ολοένα και πιο ισχυρός… απρόσκλητος μάρτυρας των φιλιών που του δίνω… με θάρρος… χωρίς την παραμικρή υποψία δισταγμού, χωρίς να σκεφτώ, να αξιολογήσω τη γύρω περιοχή, να σιγουρευτώ ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Ειλικρινά, στο μυαλό μου κυριαρχεί η σκέψη για το πώς θα γίνει πραγματικότητα το επόμενο φιλί, και μετά το επόμενο, το επόμενο… και ούτω καθεξής… Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε κάθε νέο φιλί, τα μάγουλά του γίνονται πιο κόκκινα… όχι από τη ψύχρα του καιρού που δοκιμάζει το υπόλοιπο δέρμα του, αλλά από τη ζεστασιά των χειλιών μου. Δεν σταματά να δαγκώνει τα χείλη του και να χαμογελά, ακριβώς όπως λίγα λεπτά πριν…
Μετά, απλώνει τα χέρια του και αγκαλιάζει το κεφάλι μου, αιφνιδιάζοντάς με ξανά…
«Περισσότερο πάθος… παρακαλώ», μου λέει…

Ημερολόγιον καλούμενον ερωτικόν… του Αλέξανδρου Χαρούλη

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,803 other followers