Μεγάλη αγάπη

«…Μοναχικές είναι οι λέξεις
Μα σαν γραφούν, τα πάντα μπορούν να αλλάξουν
Χωρίς φόβο πια, θέλω να σου φωνάξω αυτή τη μεγάλη αγάπη
Αγάπη, μόνο αγάπη, είναι αυτό που αισθάνομαι

Πες μου γιατί, όταν σκέφτομαι, σκέφτομαι μόνο εσένα
Πες μου γιατί, όταν κοιτάζω, βλέπω μόνο εσένα
Πες μου γιατί, όταν πιστεύω, πιστεύω μόνο σε σένα, μεγάλη αγάπη

Πες μου πως ποτέ
Ποτέ δε θα μ’ αφήσεις
Πες μου πως θα ‘σαι
η αναπνοή των ημερών της αγάπης μου

Πες μου πως ξέρεις
Πως μόνο εμένα επιλέγεις
Τώρα ξέρεις
Είσαι η μοναδική μεγάλη αγάπη μου

Θα περάσουν Άνοιξες
Μέρες ψυχρές κι ανόητες να τις θυμάται κανείς
Καταραμένες νύχτες, άλλες χαμένες στην αϋπνία, άλλες στον έρωτα
Έρωτα, είσαι ο έρωτας μου…»

Ανοιξιάτικη καταιγίδα

Καθόμαστε μπροστά στο παράθυρο, κρατώντας ο καθένας μας στο χέρι μια κούπα με αχνιστό καφέ. Τα σύννεφα στον ουρανό πυκνώνουν απειλητικά, ενώ αναβοσβήνουν ανάμεσά τους οι αστραπές, λειτουργώντας όπως πάντα προειδοποιητικά. Οι βροντές συνθέτουν το soundtrack της στιγμής. Τα σταγόνες της βροχής μαστιγώνουν θυμωμένα τα τζάμια και κυλούν μέχρι που να καταλήξουν στο περβάζι.

Κάθε μέρα που περνά, βλεπόμαστε λιγότερο εξαιτίας των απαιτητικών ωραρίων στη δουλειά και μου λείπεις σαν να μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις. Ευτυχώς, βρίσκουμε χρόνο να καθίσουμε μαζί –γιατί είναι και ο μικρός, βλέπεις, που διεκδικεί το δικό του μερίδιο- να συζητήσουμε τα γεγονότα της ημέρας, να γελάσουμε με ανόητες ιστορίες και γκάφες γελοίων συνεργατών. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες χωρίς να μας ανησυχεί το γεγονός ότι ένας από τους δυο μας κάποια στιγμή θα βαρεθεί.

Η μουσική που ακούγεται αναπαράγεται πότε από το δικό μου τηλέφωνο και πότε από το δικό σου. Παρακολουθώντας τη βροχή, τραγουδάμε κάθε τραγούδι… χορεύοντας μάλιστα το πρώτο λεπτό. Μετά, καθόμαστε στον καναπέ, ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Συζητάμε για την επόμενη μέρα, επιλέγεις τα ρούχα που θα φορέσω στη δουλειά, την απόχρωση του πουκάμισου, το πώς θα χτενίσω τα μαλλιά. Μ’ αφήνεις να σταθώ μπροστά σου σαν να είσαι καθρέφτης και μου λες πόσο όμορφος θα είμαι χωρίς καν να μ’ έχεις δει να φορώ τις επιλογές σου. Αγκαλιαζόμαστε ξανά, ακουμπάμε τα μέτωπά μας μαζί, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης ο ένας στον άλλο. Καθώς φιλιόμαστε, ανακατεύουμε τα σάλια μας… λίγο…

Έξω, η φύση γαμάει την Άνοιξη… Ίσως κάποια στιγμή βγει ξανά ο ήλιος, ίσως και όχι. Έτσι όπως συγκρούονται τα σύννεφα, συγκρούονται και τα κορμιά μας. Και αν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των σύννεφων είναι η βροχή, αυτό της σύγκρουσης των κορμιών είναι ο ιδρώτας…

Σαν ένα νανούρισμα

Λατρεύω το ρυθμό των παλμών της καρδιάς σου,

τις ήρεμες αναπνοές

που κινούν το στήθος σου πάνω και κάτω σαν να ‘ναι κύμα

και τον καταρράκτη των ανασών σου

που συγκλονίζει το πρόσωπό μου όταν σε πλησιάζω

Άραγε όλα αυτά είναι μια αστοχία του οργανισμού σου;

Ή αποτέλεσμα που δημιουργήθηκε απ’ αυτή την αγάπη;

… από το σπόρο του πάθους που έχω φυτέψει μέσα σου;

Γιατί η καρδιά σου εξακολουθεί να χτυπά δυνατά;

Είμαι εδώ.

Είμαι εδώ.

Είμαι εδώ.

Ροκανίζω την άκρη της με τα δόντια μου σαν να είμαι τέρας

και ξαφνικά νιώθω τόσο πολύ μικρός,

… και τόσο ασήμαντος,

Χωρίς εσένα, εγώ …

ΟΚ, ξέχασέ το.

Επίτρεψέ μου να σου ψιθυρίσω μια σερενάτα,

Είμαι βέβαιος ότι θα την απολαύσεις

και θα ευχαριστηθείς με τη θερμότητα της ανάσας μου,

μέχρις ότου σε πάρει ο ύπνος

και γύρεις…

σαν ένα λουλούδι, στην αγκαλιά μου,

μέχρι το πρωί.

Αν ήταν η αγάπη ένας χορός

Ακούγοντας τον παραμικρό ήχο μουσικής, αισθάνομαι την υποχρέωση να πιάσω το μωρό μου από το χέρι και να χορέψουμε… να λικνίσουμε τα κορμιά μας… να αποδείξουμε ο ένας στον άλλο την αγάπη μας… να προκαλέσουμε ο ένας τον άλλο… Ξεκινάμε να χορεύουμε αργά… νωχελικά… Το μωρό μου είναι λιγάκι φοβισμένο στην αρχή… Σύντομα όμως υπερνικά της αναστολές του και αισθάνεται ασφαλής στην αγκαλιά μου… Έτσι όπως κρέμεται πάνω μου θαρρώ πως αισθάνομαι τον ήχο της καρδιάς του… αισθάνομαι τη καρδιά του να χτυπάει… Τα κορμιά μας γίνονται ένα κάτω από τον ρυθμό ενός τραγουδιού που είναι το αγαπημένο μας… Κλείνω τα μάτια μου και αναπνέω βαθιά… αναπνέω για μια στιγμή… Όταν ανοίγω τα μάτια μου το τραγούδι έχει τελειώσει…

Άλλο τραγούδι… Αυτή τη φορά είμαι τυλιγμένος από τα χέρια του… το ενδιαφέρον μου για τη μουσική δεν θα τελειώσει ποτέ… όπως και το ενδιαφέρον μου για το μωρό μου… η καρδιά μου χτυπάει μ’ ένα τρόπο που μπορεί να ερμηνευτεί μόνο με την έννοια της αγάπης… Τον τελευταίο χρόνο έχω αλλάξει πολύ… δεν είμαι πια ο άστατος εραστής που διψούσε κάποτε για απρόσωπα γαμήσια χωρίς έλεος…

Το τραγούδι είναι υπέροχο… Τρέφω την ψευδαίσθηση πως ο ποιητής ίσως είχε εμένα στο μυαλό του όταν το έγραφε… Ο αργός μας ρυθμός συνεχίζεται… δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτός ο χορός… Τα βήματα άλλωστε είναι τόσο εύκολα… Ο ρυθμός της μουσικής είναι κοινός μ’ αυτόν της καρδιάς μου…

Το κεφάλι του βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξαπλώσει στον ώμο μου…Αν η αγάπη ήταν ένα χορός δεν θα μπορούσα με τίποτα να αποφύγω τον εναγκαλισμό του…

Αυτή τη στιγμή

Αυτή τη στιγμή…

Τώρα αμέσως …

…είναι ντυμένος μ’ ένα γκρι σλιπάκι…

Είμαι γυμνός

… κι ένα άσπρο στενό φανελάκι…

Τραβάω μαλακία τον πούτσο μου…

… χώνει το χέρι του μέσα στο σλιπ αρχειοθετώντας τα αρχίδια και τον πούτσο του…

Έχω καυλώσει…

… κάθεται στο γραφείο, μέσα στο δωμάτιο…

Είμαι ενθουσιασμένος

προσπαθεί να διαβάσει ψάχνοντας βιβλιογραφίες στο διαδίκτυο

Χαϊδεύω τη στύση μου

σκέφτεται ξανά τον πούτσο του, τον καλό του φίλο, γλιστρώντας το χέρι του μέσα στο σλιπ

Ακούω τον αναστεναγμό του

Έχει ιδρώσει

Είμαι έτοιμος να χύσω…

Έχει καυλώσει

Ο πούτσος μου στάζει…

Λαχανιάζει…

Έχω χύσει

Αναστενάζει

Είμαι γεμάτος σπέρμα και αγάπη.

Χωρίς φως

– Γιατί αργείς; Δεν θα γδυθείς;
– Δεν ξέρω… δεν έχω αποφασίσει…
– Είσαι πολύ όμορφος, το ξέρεις;
– Φοράς τους φακούς επαφής ή έχεις παραισθήσεις;
– Φυσικά και τους φορώ… Σε λατρεύω, μωρό μου…
– Αφού με λατρεύεις σήκω και έλα να με γδύσεις εσύ…
– Πάντα πρόθυμος…
– Πόσο πρόθυμος είσαι; Για να δω… για να δω…
– Περίμενε…
– Κλείσε πρώτα το φως… μπορεί να μας δει ο καθένας…
– Ντροπαλό αγόρι… Ποιο φως θέλεις να κλείσω, του πορτατίφ;
– Όχι, το κεντρικό…
– Ουπς… εντάξει…
– Γιατί δεν βάζεις λίγη μουσική;
– Θέλει μουσική το μωράκι μου; Μουσική θα σου βάλω… Τι θες ν’ ακούσεις;
– Κάτι που να είναι καλό… δεν ξέρω… οτιδήποτε…
– Billie Holiday;
– Ποια είναι αυτή;
– Ποια είναι αυτή; Θα σε μαλώσω… Δεν την έχεις ακούσει ποτέ;
– Σε δουλεύω… Πολύ την γουστάρω…
– Αλήθεια;
– Ναι…
– ΟΚ! Δώσε μου το χέρι γιατί δεν βλέπω τίποτα…
– Και γιατί πριν μου είπες ότι βλέπεις;
– Δεν έχω την ικανότητα να βλέπω στο σκοτάδι…
– Καλά! Ούτς…
– Γαμώτο! Σε πάτησα;
– Ναι, αλλά δεν πειράζει…
– Που σε πάτησα;
– Εδώ…
– Που εδώ; Ν’ ανάψω το φως να δω;
– Όχι…
– Γιατί όχι;
– Γιατί δεν πρέπει… ε, ξέχασέ το…
– Αυτό που μυρίζω είναι ο πούτσος σου;
– Μμμμ…
– Πονηρούλη, είσαι ήδη γυμνός και με ταλαιπωρείς; Έλα στην αγκαλιά μου…
– Στάσου εκεί που βρίσκεσαι…
– Στέκομαι…
– Δώσε μου το χέρι σου…
– Φίλησέ με…
– Μμμμ…
– Ούτς…
– Τι έγινε πάλι;
– Μου τράβηξες τα μαλλιά…
– Δεν το ήθελα…
– Μου τα τράβηξες σαν να το ήθελες…
– Έλα στην αγκαλιά μου…
– Που;
– Εδώ…
– Που εδώ;
– Σ’ εμένα…
– Κάθεσαι;
– Ναι, έλα… κάθισε στα γόνατά μου…
– Μμμμ…
– Θέλεις να γαμηθούμε στα σκοτεινά;
– Περίμενε…
– Πες… Ναι;
– Ναι, γαμώτο, ναι…
– Γιατί γελάς;
– Γιατί με γαργαλάς…
– Που;
– Αυτό που πιάνεις είναι το πόδι μου…
– Αυτό;
– Εντάξει, μ’ έπεισες… άνοιξε το φως
– Μόνο αν το θες…
– Άνοιξέ το γιατί θα σε γαμήσω…
– Γιατί είσαι τόσο ευερέθιστος;
– Γιατί καταφέρνεις πάντα να κάνεις το δικό σου… Γι’ αυτό…
– Σ’ αγαπώ!

Δέκα λεπτά

Ξυπνώ το πρωί με το πρώτο φως του ήλιου να τσούζει τα μάτια μου… ξυπνώ χωρίς να έχω ακούσει το ξυπνητήρι, ούτε την υπενθύμιση του κινητού… Δεν έχω να κάνω τίποτα… ούτε μια δουλειά… έτσι απλά ξυπνώ… Το κορμί μου έχει την ίδια θερμοκρασία μ’ αυτή του μωρού μου… Είναι ζεστό και με ικετεύει να απομακρύνω από πάνω του τα σκεπάσματα… Χθες ήταν μια δροσερή βραδιά, κοιμηθήκαμε σχετικά νωρίς… Κοιμηθήκαμε αγκαλιασμένοι… Και οι δυο επιζητούσαμε τη ζεστασιά, την αγάπη… ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ… το άγγιγμα από ένα χέρι αγαπημένο…

Μετά από πολύ καιρό, έπεισα το μωρό μου να κοιμηθεί γυμνός… Τον έπεισα να απορρίψει δηλαδή την ιδέα πως ένα κομμάτι ύφασμα έχει να του προσφέρει κάτι… Γι’ αυτό τα κορμιά μας δεν χωρίστηκαν ούτε δευτερόλεπτο…

Παίρνω τα γυαλιά μου από το κομοδίνο… Το μυαλό μου νυστάζει ακόμα… δεν μπορώ να συγκεντρωθώ… δεν μπορώ να σκεφτώ… δεν θέλω να σκεφτώ… Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από αυτά τα δέκα λεπτά που εγώ είμαι ξυπνητός και το μωρό μου κοιμάται ακόμα… Τίποτα… Το δέρμα του ακουμπάει στο δικό μου δέρμα… Το στήθος του ανεβοκατεβαίνει κάθε φορά που ανασαίνει… Τον λατρεύω σαν Θεό… γι’ αυτά τα δέκα λεπτά που μου επιτρέπει να τον θαυμάσω… γι’ αυτά τα δέκα λεπτά…

Τα δέκα λεπτά πρακτικά θα τελειώσουν… όπως πάντα… Αλλά, αύριο θα ξημερώσει μια άλλη μέρα και άλλα δέκα λεπτά θα τα αφιερώσω στο να τον κοιτώ και να τον θαυμάζω… μόνο.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 8.565 other followers