Σε κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης

Είναι ο τρόπος που κινεί τους γοφούς του κυκλικά αλέθοντας το κορμί μου όπως ποτέ άλλοτε. Είναι ο τρόπος που μ’ αγγίζει διαφορετικά αυτή τη φορά. Αργά και μεθοδικά με τις κινήσεις του μου λέει ότι αυτός έχει τον έλεγχο κι εγώ πρέπει να κάθομαι και να απολαμβάνω. Με αποπλανά σκόπιμα κι εγώ εθελοντικά παραδίδομαι… Δεν υπάρχουν λόγια άξια ν’ ανταλλάξουμε μεταξύ μας. Ο στατικός ηλεκτρισμός της τριβής των κορμιών μας δημιουργεί σπινθήρες. Αργά ανοίγω τα πόδια μου και τον αφήνω να εισέλθει μέσα μου… προσεκτικά, σαγηνευτικά… με τρυφερότητα… με ησυχία.

Ο ερωτισμός είναι το πρώτο πιάτο στο μενού απόψε. Η σκοτεινή δύναμη της πείνας μας υποχρεώνει όχι μόνο να φάμε, αλλά να καθαρίσουμε με τις γλώσσες μας το πιάτο αυτό.

Το δέρμα του είναι τόσο απαλό. Οι μυς του όσο ισχυροί. Το πάθος του να με ευχαριστήσει στάζει από το κορμί του στο δικό μου. Με φιλά. Ανοίγω το στόμα μου με το ίδιο τρόπο που έχω ανοίξει και το σώμα μου. Δέχομαι το φιλί του παραπλανώντας τη γλώσσα του… και τα παχιά, σαρκώδη χείλια του.

Δίνει έμφαση στις κινήσεις της λεκάνης του… κινήσεις περιστροφικές, ελεγχόμενες. Με τη μυρωδιά της αναπνοής του ξυπνά έναν περιστασιακό αναστεναγμό από το στόμα μου. Το κορμί του κινείται από πάνω προς τα κάτω, πάντα ενάντια στο δικό μου κορμί… Σιγά – σιγά… Ταλαντεύεται, πιέζοντας το κορμί του βαθιά μέσα μου, και μετά, τραβιέται έξω… αργά… μέχρι την επανάληψη… Παραδίδομαι στον ανδρισμό του..

Γαντζώνομαι πάνω του, στην αγκαλιά του, και χορεύω μαζί του στο κρεβάτι, στο ρυθμό που ο ίδιος έχει επιλέξει. Σκύβει το κεφάλι του και αρχίζει να γλύφει το στήθος μου με τρόπο που μόνο αυτός μπορεί. Το κορμί μου εκρήγνυται κάθε φορά που η υγρή γλώσσα του αγγίζει τις ρόγες μου. Ο ρυθμός αλλάζει… Μπορώ να αισθανθώ να κερδίζεται το στοίχημα της κατάστασης αυξημένης εγρήγορσης. Νιώθω κάτι καταραμένο ν’ ανθίζει μέσα μου. Αγκαλιαζόμαστε.  Λιώνω στο κρεβάτι, κρατώντας τον σφικτά. Κρατώντας τον σαν ετοιμοθάνατος που αρνείται ν’ αφήσει τη ζωή. Ίσως επειδή δεν θέλω να τελειώσει αυτή η στιγμή… ποτέ. Κάθε χτύπος της καρδιάς μου ζητά να χωθεί μέσα μου για μια ακόμη φορά… πολύτιμα.

Σχετικά με τις διαφημίσεις

Περί χειραψίας

Σήμερα θα μιλήσω για την αίσθηση της αφής στη δουλειά μου. Είμαι εθισμένος μ’ αυτή την αίσθηση. Είμαι τόσο πρεζόνι που αρέσκομαι ακόμα και στην ανεπαίσθητη βιαστική επαφή με άλλους ανθρώπους στις αποβάθρες του μετρό! Η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ’ αυτή την αίσθηση, άρα είναι λογικό να το σκέφτομαι πολύ. Η αφή είναι το πιο σημαντικό εργαλείο μου. Είναι ο μόνος τρόπος που μου επιτρέπει να επικοινωνώ με τους άλλους. Κάθε άγγιγμα, έστω κι αν προέρχεται από μια χειραψία, σημαίνει για μένα πολλά περισσότερα από κάθε κουβέντα, είναι ανώτερο από οποιοδήποτε πράξη, επιβράβευση ή έπαινο. Πάντοτε πίστευα πως η συνάντηση δυο ανθρώπων έχει πολλές ομοιότητες με τη μείξη δυο χημικών ουσιών: Αν υπάρξει κάποια αντίδραση, τότε και οι δυο θα μεταμορφωθούν.  Για παράδειγμα, από μια χειραψία μπορώ να αισθανθώ το φόβο, τη θλίψη, το πόνο και την οργή του άλλου. Η αναπνοή μου επιταχύνεται. Οι μυς μου τεντώνονται. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Καθαρίζω το μυαλό μου. Εστιάζω στο δέρμα. Η αναπνοή μου επιβραδύνεται. Γλιστρώ τα δάχτυλά μου πάνω στα δάχτυλα του. Θαρρώ πως χαλαρώνουμε και οι δυο…

Μετά, μπορώ να συνομιλήσω μαζί τους, μπορώ ν’ ακούσω κάθε απαίτηση ή παραξενιά. Κάποιες φορές προσπαθώ να επιβάλλω την δική μου άποψη, κάποιες άλλες πειθαρχώ. Κάθε φορά όμως είμαι διαφορετικός. Ποτέ δεν ξέρω πραγματικά εκ των προτέρων ποιος είναι ο ρόλος που θα παίξω. Μου συμβαίνει συχνά να αστειεύομαι. Είμαι γνωστός στη δουλειά για το χιούμορ μου. Κάποτε, ένας πελάτης είχε γελάσει τόσο πολύ που τα έκανε πάνω του. Με τους αγενείς, γίνομαι αυθάδης. Τους αποκρούω με το στόμα όπως ο μποξέρ τον αντίπαλό του με τα χέρια. Με τους ευγενικούς, γίνομαι εύθραυστος… σαν ν’ αναζητώ μια αγκαλιά για να κρυφτώ.

Μ’ αρέσει η διάρκεια στην χειραψία. Κρατάω επίμονα το χέρι του άλλου αγγίζοντας το δέρμα του. Νιώθω καλύτερα. Το ίδιο κι αυτοί. Μπορούν επίσης να αισθάνονται οικειότητα. Εκτός από τα χαμόγελα, τις αγκαλιές και τα ευχαριστήρια, δέχομαι συχνά πεταχτά φιλιά. Φιλιά που είναι ισχυρότερα από αυτά που ανταλλάσσουν δυο εραστές. Κάποιες φορές, αισθάνομαι την αγάπη να ρέει από το χέρι του άλλου στο χέρι μου και αναρωτιέμαι ποιος από τους δυο το ξεκίνησε. Δεν έχει σημασία όμως. Γιατί εκείνη τη στιγμή, η δουλειά μου γίνεται. Και ξέρω ότι οποιοδήποτε συναίσθημα είναι προσωρινό. Σαν ένας ρόλος που επαναλαμβάνεται μέχρι τον επόμενο πελάτη που θα μοιραστούμε μαζί την αφή, που θα μεταμορφωθούμε σε κάτι άλλο, έστω και για λίγο.

You’re the first, the last, my everything

My first, my last, my everything
And the answer to all my dreams
You’re my sun, my moon, my guiding star
My kind of wonderful, that’s what you are
I know there’s only, only one like you
There’s no way they could have made two
You’re all I’m living for, your love I’ll keep forevermore
First, you’re the last, my everything
In you I’ve found so many things
A love so new, only you could bring
Can’t you see it’s you? You make me feel this way
You’re like a first morning dew on a brand new day
I see so many ways that I can love you ’til the day I die
You’re my reality, yet I’m lost in a dream
You’re the first, the last, my everything
I know there’s only, only one like you
There’s no way they could have made two
You’re my reality, but I’m lost in a dream
You’re the first, you’re the last, my everything

You’re the first, the last, my everything – Joshua Radin

Αφύπνιση συνείδησης

Τα πόδια περιπλέκονται, τα κορμιά συμπιέζονται, τα δάχτυλα αγγίζουν και χαϊδεύουν.

Σκύβοντας το κεφάλι μου, βουρτσίζω τα χείλη σου με τα δικά μου.

Το πεινασμένο σου στόμα απειλεί να με πνίξει, καθώς οι γλώσσες μας παλεύουν μεταξύ τους.

Στη συνέχεια, τα χείλη μου γλιστρούν κάτω από το λαιμό σου

Τα φιλιά μου καθορίζουν το βαθμό ευαισθησίας των ρογών σου

Το αδίστακτο τσίμπημα τους από τα δόντια μου, σε κάνει να φωνάξεις

Η αντίδρασή σου είναι ένα πολύ καλό σημάδι…

Συνεχίζοντας πάντα προς τα κάτω, κάνω ένα πέρασμα από τον αφαλό σου

Γαργαλάω την κοιλιά σου με τη μύτη μου

Η γλώσσα μου ανεβοκατεβαίνει στο εσωτερικό των μηρών σου

Το πάθος εντείνεται…

Ο πούτσος σου μεγαλώνει και σκληραίνει μπροστά στα μάτια μου

Με συμβουλεύεις να φυσήξω την ανάσα μου εναντίον του

Η ζεστασιά της αναπνοής μου τον μεταμορφώνει εξ’ ολοκλήρου… πέρα από κάθε σύγκριση

Τα δάχτυλά μου πηγαινοέρχονται πάνω του… κατά μήκος του… γλιστράνε, σκοντάφτουν στις φλέβες του, γίνονται ένα περιστασιακό, προστατευτικό κράνος

Σφίγγω τη βολβώδη βάλανο μέχρι να στάξει η πρώτη σταγόνα…

Ακούγοντας τα βογκητά και τους αναστεναγμούς σου, βυθίζω την άκρη του δάχτυλου μου στη σχισμή της ουρήθρας

Βγάζοντάς το, το βλέπω ν’ αστράφτει… να λάμπει…

Σηκώνοντας το, το οδηγώ προς το στόμα… το γεύομαι

Σε γεύομαι.

Πιόνια σε σκάκι

Ο πόθος με κάνει να τρέμω μπροστά του, καθώς τον βλέπω να σέρνεται στο πάτωμα σαν πιόνι σε σκάκι. Αργά-αργά, μετακομίζει, ένα τετράγωνο κάθε φορά. Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο… μέχρι που φτάνει γονατισμένος μπροστά στα πόδια μου. Τον κοιτώ εφ’ αψηλού…  Είναι γυμνός, ολόγυμνος. Η λαχτάρα μου υπερβαίνει την τάση να τον απολαύσω με μια γλυκιά, αργή ευχαρίστηση.

«Έλα πιο κοντά», ψιθυρίζω…

Χώνεται ανάμεσα στα πόδια μου. Το κορμί του αγγίζει σχεδόν τον καβάλο μου. Η θερμότητα του, μαζί με τη μυρωδιά του ξεσηκώνει την ερωτική μου διάθεση. Ακουμπώ τα χέρια μου στο πρόσωπό του. Είναι υπέροχος. Πανέμορφος. Χαριτωμένος. Έχει το τέλειο στόμα. Έχει τον τελειότερο χρωματισμό στα μάτια. Η καρδιά μου χτυπά γρήγορα…

«Θα γίνεις δικός μου;», ρωτώ…

«Ω, ναι! Απόλυτα», απαντά…

Σέρνω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και βλέπω πως το άγγιγμά μου ξεσηκώνει ένα χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευχαρίστησης. Χαμογελά και αναστενάζει καθώς τα δάχτυλά μου χτενίζουν τα μαλλιά του, τα αρπάζουν, τραβώντας το κεφάλι του προς τα πίσω. Ανοίγει το στόμα του κι αφήνει να χώσω μέσα τη γλώσσα μου μέχρι να λιώσει. Αυτό κάνω. Δίχως δισταγμό.

Αμέσως μετά βουρτσίζω τις ρόγες του. Αναστενάζει και με κοιτά… στα μάτια. Το κορμί του είναι απαλό και ευλύγιστο! Πόσο πολύ αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο! Έτσι όπως τον κρατώ, τα βλέμματά μας συναντιούνται. Νιώθω τη χαρά που νιώθει. Το ν’ αγαπάς κάποιον τόσο πολύ όσο τον αγαπώ εγώ, είναι σπάνιο. Υπάρχει αμοιβαία αγάπη.

Δεν ξέρω πόση ώρα θα κρατήσω τα δάχτυλα μου κουλουριασμένα στα μαλλιά του. Μάλλον όση ώρα θα διαρκέσει το φιλί σ’ αυτά τα υπέροχα χείλη… αυτά τα χείλη που συγχωνεύονται με τα δικά μου και γίνονται ένα. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, τον τραβάω στην αγκαλιά μου και καταλαμβάνω το σώμα του…

Καθώς το φιλί γίνεται πιο έντονο, πιο βαθύ… τα δάχτυλά μου διερευνούν το κορμί του… ευγενικά, αλλά και επίμονα. Αντιδρά στο άγγιγμά μου. Απαντά μ’ έναν αναστεναγμό, λίγο προτού γίνουμε ένα…

Σκέψεις, κατακερματισμένες…

Ψιθύρισε μου τη φαντασίωσή σου, και επίτρεψέ μου να την υλοποιήσω μαζί σου,

να σου δωρίσω τον εαυτό μου τυλιγμένο σε ταπεινότητα

γονατισμένος με σεβασμό

στα πόδια σου.

Εύχομαι να είμαι ό, τι χρειάζεσαι…

Αποδέξου με…

Να ξέρεις ότι θα είμαι δικός σου για όσο χρόνο χρειαστείς.

Χέρια, πόδια, πάνω άκρα, κάτω άκρα, κορμιά, περιπλέκονται.

Πάθος, ζεστασιά, λαγνεία, τρυφερότητα.

Η αναπνοή σου, ζεστή, τσουρουφλίζει το πίσω μέρος του λαιμού μου.

Μέσω της αφής σου νιώθω το πάθος σου

σκοτεινό, επικίνδυνο.

Μέσα από τα λόγια σου ακούω τις ανάγκες σου.

Αστάθεια στους χτύπους της καρδιάς, παροδική αστάθεια

Μην ανησυχείς για μένα.

Έχε μου εμπιστοσύνη

Ξέρω πόσο μακριά μπορώ να σε πάω.

Άφησε την αδρεναλίνη μου να σε καθοδηγήσει σ’ αυτό το ταξίδι…

… σ’ αυτό το ισχυρό, μεθυστικό, επικίνδυνο ερωτικό παιχνίδι.

Τα γόνατά μου,

λυγίζουν.

Το μυαλό μου,

πρόθυμα συγκλόνισε

…σήμερα.

Μπορείς

Αγάπη.

Λέγοντας παραμύθια

Η ώρα ήταν τρεις το πρωί όταν μπήκε στο δωμάτιο μου και ξάπλωσε στο κρεβάτι, δίπλα μου. Η βροχή έπεφτε με ορμή έξω, αλλά η σιωπή ήταν σχεδόν εκκωφαντική.

«Κοιμάται…», ψιθύρισε, τυλίγοντας τα χέρια του γύρω από τη μέση μου. Φίλησα τη μύτη του και τον τράβηξα κοντά μου, πιο κοντά μου. Το γυμνό μου κορμί ζεστάθηκε αμέσως από την επαφή…

«Θύμισέ μου γιατί τα δικά σου παραμύθια μπορούν να τον κοιμίζουν, ενώ τα δικά μου όχι…» είπα. Γλίστρησα το ένα χέρι κάτω από την πλάτη του κι άγγιξα ανεπαίσθητα το σφριγηλό του κώλο. Σήκωσε το πόδι του, αναστέναξε, και το ακούμπησε στην πιο κατάλληλη θέση πάνω στο κορμί μου…

«Θα σου πω κι εσένα ένα…», ψιθύρισε…

Ένιωσα τα δάχτυλά του να τυλίγονται γύρω από τον πούτσο μου…

«Είμαι τόσο κουρασμένος που δεν θα χρειαστεί να προσποιηθώ ότι νύσταξα από το παραμύθι σου…», είπα…

Φίλησα το στόμα του. Χτένισα τα μαλλιά του πίσω από τα αυτιά του, δάγκωσα απαλά τα χείλη του, έτριψα με τη μύτη μου τη δική του μύτη. Ψαχουλέψαμε τα κορμιά μας στο σκοτάδι, αλλά δεν ήταν αρκετό.

«Δεν θα το επιτρέψω να συμβεί…», ψιθύρισε…

«Με ποιο τρόπο;», ρώτησα… με τη γλώσσα μου να αιωρείται πάνω από το στόμα του…

Δευτερόλεπτα αργότερα, ένιωσα τα χείλη μου να συνθλίβονται. Ούρλιαξα μέσα στο στόμα του, καθώς η γλώσσα του μετακόμισε πλήρως μέσα στο δικό μου στόμα. Αισθάνθηκα τα μάτια μου να υγραίνονται. Τα χέρια του ακούμπησαν στους ώμους μου. Φίλησε τα μάτια μου. Έθαψα το πρόσωπό μου στο λαιμό του και εισέπνευσα το άρωμά του… το άρωμα του ιδρώτα που κάλυπτε το δέρμα του. Άγγιξε το πρόσωπό μου με τον αντίχειρά του και μετά τον ακούμπησε στα χείλια μου…

«Θα δεις…», είπε…

Κοιταχτήκαμε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, προσπαθώντας να μην κινηθεί ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Προσπαθώντας να μην αναπνεύσει κανείς. Προσπαθώντας να μην αφήσουμε το χρόνο να κυλήσει άσκοπα. Προσπαθώντας να κάνουμε κάτι που θα μπορούσε να ταιριάξει ρυθμικά με τις σταγόνες της βροχής που χτυπούσαν το τζάμι του παράθυρου.

Σχετικά με τις διαφημίσεις

Ημερολόγιον καλούμενον ερωτικόν… του Αλέξανδρου Χαρούλη

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 6.454 other followers