Το αδιάκοπο μαρτύριο της λαγνείας

Σε αφήνω ήσυχο για μια ακόμη φορά, μέχρι να ανακάμψεις.

Περιμένω υπομονετικά…

Γνωρίζω πως να συμπεριφέρομαι σ’ έναν άριστο εραστή.

Άλλωστε έχω τόσα πολλά να πάρω από σένα…

Με ψιθυρισμούς και αναστεναγμούς, ακουμπώ τη μύτη μου στο στομάχι σου…

Φυσώντας με την ανάσα μου σιγά – σιγά ξεσηκώνω το τρίχωμά σου

Έρχομαι αντιμέτωπος με τους κραδασμούς των μυών σου

Κάτι απροσδιόριστο μέσα μου φτερουγίζει…

Τα δάχτυλά μου σπρώχνουν τις μπούκλες σου που σαλεύουν σαν ζωντανά φίδια

Νιώθω το κορμί σου να δονείται…

Οι κόρες των ματιών μου διευρύνονται…

Το στόμα μου ανοίγει στα δυο… αισθησιακά…

Το δέρμα σου αστράφτει με τη διακριτική δροσιά του ιδρώτα σου

Μικρά βογγητά ξεφεύγουν από τα χείλη μου…

Αρχίζω να σε ποθώ ξανά σε μεγαλύτερο βαθμό από πριν…

Το σώμα μου ετοιμάζεται να ζήσει ένα ακόμη ερωτικό κρεσέντο…

… να παρασυρθεί κύμα, κύμα στη δική σου αγκαλιά

Σε κάθε αναστεναγμό που εξασθενίζει, ένας άλλος ξεκινά… κάνει έναρξη

Βασανίζομαι από το αδιάκοπο μαρτύριο της λαγνείας

Για τη δική σου ασφάλεια και μόνο δεν απελευθερώνω όλα μου τα συναισθήματα

Τα δάχτυλά μου τσιμπούν τις ρόγες σου προσφέροντας έναν ανατρεπτικό, οδυνηρό πόνο

Στα μάτια σου φαίνεται καθαρά η διάθεση για μια μονομαχία…

Επιτίθεσαι…

Διεκδικείς τον έλεγχο του παιχνιδιού εντυπωσιάζοντας με, με την ταχύτητά σου

Δεν μπορώ να καταπνίγω περισσότερο το πάθος

Κραυγές έκστασης εξυψώνουν το μεγαλείο της αγάπης

Ο εγκέφαλος εξαναγκάζει την ηρεμία σε μια άτακτη φυγή

Ξεκινάμε…

Αυστηρή καθολική ανατροφή

Μπορούμε να γευτούμε το πάθος ο ένας στα χείλια του άλλου. Βρισκόμαστε στο σημείο χωρίς επιστροφή, στο σημείο εκείνο που κανείς δεν μπορεί να απωθήσει πλέον τη λαχτάρα. Έχουμε περισσότερα κοινά πέρα από το φύλο. Τα χείλη του έχουν μια γεύση υπαινιγμό του κρασιού που ήπιαμε νωρίτερα. Δεν χορταίνω να τον φιλάω. Το δέρμα του ζεσταίνεται όταν περνούν από πάνω του τα δάχτυλά μου. Η έκφραση στο πρόσωπό μου είναι σοβαρή. Κρατώ μια τούφα από τα μαλλιά του στη χούφτα μου και τη μελετώ σαν να ψάχνω να βρω κρυμμένα στις τρίχες του τα μυστικά του σύμπαντος. Μου χαμογελά, με το πιο γλυκό χαμόγελο του. Σκύβω και φιλώ τα ζυγωματικά του. Τον ίδιο κάνει κι αυτός, λύνοντας τους κόμπους της αυστηρής καθολικής ανατροφής μου. Είναι τρυφερός και νωχελικός μαζί καθώς ψιθυρίζει στίχους στο αυτί μου.

“Θέλεις να με γαμήσεις;”, τον ρωτώ… “Πες μου πόσο”, του λέω…

Γλείφω τον αντίχειρά του με τον ίδιο τρόπο που θα έγλειφα τη βάλανο του…

“Αισθάνεσαι καλά;”, τον ρωτώ…

“Τέλεια…”, μου απαντάει…

Φιλώ τρυφερά το στέρνο του. Η γεύση του θυμίζει αυτή των πρώτων ζεστών ημερών της άνοιξης, θυμίζει αυτή του ωκεανού, θυμίζει αυτή του ήλιου. Με λαχανιασμένη γκρίνια προκαλώ ανατριχίλες στη σπονδυλική του στήλη. Πρέπει να προχωρήσω προς τα κάτω, αλλά δεν θα το κάνω. Φιλώ με τον τρόπο μου το λαιμό του. Μυρίζει Calvin Klein. Επιθυμώ να κάνω πάρα πολλά πράγματα μαζί του… Καθώς αγγίζει το πρόσωπό μου, παίρνω το χέρι του και φιλώ την παλάμη του, φιλώ κάθε δάχτυλο, σταματώντας σ’ εκείνο που φοράει το δαχτυλίδι του. Είναι ο μοναδικός άντρας που μπορεί να με καυλώσει γλείφοντας απλά το δαχτυλίδι του…

“Τι μου κάνεις;”, με ρωτάει

«Σε απελευθερώνω”, του απαντώ…

Φιλώ το δέρμα του και εισπνέω ξανά τη μυρωδιά του προσπαθώντας να την απομνημονεύσω στο μυαλό μου.

“Είσαι ικανός για τα πάντα”, μου λέει…

“Πρέπει να το αποδείξω…”, του λέω…

Νταπ… νταπ…

«Μμμ…», μουρμούρισα… «… μικρέ μου πρίγκιπα…»… η ανάσα μου συγκρούστηκε με τον λαιμό του… τα χείλια μου ύγραναν το δεξί του αυτί… Τον έπιασα από τα γόνατα και έπεσα πάνω του… Δάγκωσα μια από τις μπούκλες του… κι ακόμη μια… κι άλλη… κι άλλη… καθεμία ξεχωριστά… δίχως ν’ αφήσω καμία με παράπονο στο τέλος… «Άγγελος; Τι μου είπες πως είσαι;», τον ρώτησα… Δεν θυμόμουν… δεν ήμουν σίγουρος… Όχι… είναι πολύ αληθινός για να είναι άγγελος… άλλωστε οι άγγελοι δεν πέφτουν στη γη… «Μήπως είσαι αστέρι;», τον ρώτησα και μου χαμογέλασε κρύβοντας το πρόσωπό του πίσω από τις μπούκλες του… Όχι… Κανένα από τα αστέρια που έχω δει δεν είναι τόσο λαμπερό… άλλωστε τα αστέρια δεν πέφτουν στη γη… «Είσαι ο μικρός πρίγκιπας;», τον ρωτάω… Θα μπορούσε να είναι… Όχι… Είναι πιο αθώος…

«Είμαι ο Μιχάλης… ο Μιχάλης… απλά…», μου απαντάει με την μαλακή φωνή του… με τη χαμηλή φωνή του… Μόλις που τον άκουσα… Τα δάχτυλά του γραπώθηκαν στους ώμους μου… Τα δάχτυλά μου γλίστρησαν κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης… Έσφιξα με τα χέρια μου τη μέση του και σφράγισα μ’ ένα φιλί τον λαιμό του… Βύθισα τα δόντια μου στον λαιμό του…

Με πάθος…

… φέρνοντάς τον μέσα στην αγκαλιά μου

Πνίγοντάς τον μέσα στο πάθος μου…

… σχεδόν…

Χωρίς σκέψη, τον τράβηξα στο κρεβάτι και σύρθηκα πάνω στο κορμί του… Ένα τραγούδι είχε αρχίσει ν’ ακούγεται από το ραδιόφωνο… γρήγορο, ρυθμικό… όπως ο χτύπος μιας ερωτευμένης καρδιάς… Όχι… Ήταν ο χτύπος της καρδιάς του… της δικής του καρδιάς… Της καρδιάς του που χτυπούσε με πάθος… κάθε χτύπος ήταν και μια απόδειξη αγάπης… μια απόδειξη ζωής… Μπορούσα να την αισθανθώ, σαν να ήταν η δική μου…

Νταπ… νταπ… Νταπ… νταπ… Νταπ…

Ήταν μέσα μου… μαζί μου… μέρος μου… Δεν μπορούσε να βγει… Έμενε ξεχασμένη, χαμένη μέσα μου…

Νταπ… νταπ… Νταπ… νταπ…

Οι κινήσεις μας συγχρονίστηκαν εγκαίρως με τους χτύπους… μ’ αυτούς τους χτύπους της καρδιάς του… Τα χέρια του ήταν σηκωμένα στον αέρα… Το κεφάλι του χαμηλωμένο… Έτριψα το πρόσωπό μου μέσα στις μπούκλες του… Έπιασα τα πλευρά του και τον αγκάλιασα… Ένοιωσα μια φωτιά να συγκεντρώνεται πάνω μου… μέσα στο στήθος μου… Η θερμοκρασία του κορμιού μου ανέβηκε κατακόρυφα…

«Σε χρειάζομαι… Σε συλλαμβάνω… Ακολούθησέ με στην φυλακή που σου ετοίμασα…», του είπα και άνοιξα την αγκαλιά μου…

«Δείξε μου το δρόμο…», μου είπε…

Τον έπιασα από το χέρι για να μη χαθεί…

Γελώντας

Γελάμε μαζί… ταυτόχρονα… Τον κοιτώ από κοντά, παρατηρώ τα χείλια του, συνειδητοποιώ πόσο κοντά βρίσκονται τα πρόσωπά μας… Τα τεράστια μάτια του αιωρούνται πάνω μου γεμίζοντας όλες τις εικόνες μου… Τα μάτια του λάμπουν και μου χαμογελούν όπως και τα χείλια του… Τα μάτια του λάμπουν και με κοιτούν με μια επιθυμία να με ρουφήξουν, να με καταναλώσουν… Κοιτώντας τον, το χαμόγελό μου εξασθενίζει καθώς με φιλάει στα μάτια… Τα δάχτυλά του γλιστρούν στα μαλλιά μου, χαϊδεύουν το κεφάλι μου… Τα χέρια του περικυκλώνουν τους ώμους μου και αισθάνομαι το στήθος του να πιέζει το δικό μου στήθος του… Υποκύπτω στο βλέμμα του… εύκολα… όπως πάντα… Το στόμα του πλησιάζει το δικό μου για να του δώσει το πρώτο φιλί… το πρώτο φιλί της ημέρας… Η καρδιά μου τραγουδά συνοδεύοντας τις ανάσες του… Αγγίζω τις μπούκλες του και απολαμβάνω την απλή ευχαρίστηση αυτού του γλυκού φιλιού… αυτού του γλυκού ερωτικού συναισθήματος μεταξύ μας… Το φιλί γίνεται πιο παθιασμένο, έτσι όπως το περίμενα… ακριβώς έτσι όπως το περίμενα… κάθε δευτερόλεπτο που περνάει γίνεται πιο παθιασμένο… εμπλουτίζεται από το πάθος… Τα σάλια του εισχωρούν στο στόμα μου και κυλάνε στον λαιμό μου…  Δεν μπορώ να τα κρατήσω μέσα μου… του τα επιστρέφω δίνοντάς του φιλιά… πολλά, καυτά φιλιά… Σπάζω τα φιλιά μ’ ένα χαμόγελο… με ανεξέλεγκτα γέλια… Σηκώνει το κεφάλι του και με ρωτάει γιατί γελάω… Τινάζω με την ανάσα μου τις μπούκλες του, ανακατεύοντάς τις και τον φιλώ ξανά, τραβώντας τον μέσα στην αγκαλιά μου…

Αστέρια, αυτοί οι φευγαλέοι προδότες

Το δωμάτιο είναι σιωπηλό και σκοτεινό. Η εικόνα μου φαίνεται σαν να έχει παγώσει στο χρόνο, ακόμη και όταν το τσιγάρο αγγίζει τα χείλη μου. Το μοναδικό φως είναι αυτό του φεγγαριού, το οποίο διακρίνεται ξεκάθαρα από το μεγάλο παράθυρο. Μέσα στη σιωπή, δεν αργώ να αισθανθώ την παρουσία του. Στέκεται στην πόρτα. Χωρίς να γυρίσω το κεφάλι, ακούω την ανάσα του να  γεμίζει το κενό της σιωπής.  Έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Παίρνει ένα τσιγάρο από το πακέτο μου. Ατενίζουμε και οι δυο τα αστέρια…

«Ρίξε μια ματιά στο φεγγάρι… Πάντα αναρωτιόμουν πως είναι σε θέση να λάμπει τόσο φωτεινά στη μοναξιά του», μου λέει…

Ο ήχος της φωνής του ταξιδεύει τρυφερά στα αυτιά μου…

«Δεν είναι μόνο του. Έχει συντροφιά τα αστέρια που κάθε βράδυ βρίσκονται δίπλα του…», του λέω…

«Τα αστέρια; Τα αστέρια είναι φευγαλέοι προδότες. Λάμπουν για μια στιγμή και μετά εξαφανίζονται. Ακριβώς όπως οι άνθρωποι στις ζωές μας», μου λέει…

Σηκώνομαι και στέκομαι ακριβώς από πίσω του. Τυλίγω το χέρι μου γύρω από τη μέση του και νιώθω τους χτύπους της καρδιάς του. Τα χείλια μου αναπαύονται στιγμιαία στη μια πλευρά του λαιμού του, λίγο πριν τα οδηγήσω στο αυτί του…

 «Αγάπη, σε φοβίζει η μοναξιά; Αν σε φοβίζει σου υπόσχομαι πως δεν θα συμπεριφερθώ ποτέ όπως τα αστέρια», του λέω…

Δεν μπορώ να αγνοήσω το σφυροκόπημα της καρδιάς του. Εξακολουθώ  να τον κρατώ σφιχτά  από τη μέση και τον φέρνω ακόμα πιο κοντά μου, στην αγκαλιά μου. Λίγα δευτερόλεπτα μου είναι αρκετά για να αντικαταστήσω τον αέρα στους πνεύμονές μου με τη μυρωδιά του …

«Μη δίνεις υποσχέσεις …», μου λέει…

«Τότε θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι τα μάτια μου όταν τα κοιτάς», του λέω, σηκώνοντας από το πηγούνι το κεφάλι του για να συναντήσει το βλέμμα μου… «Επίσης, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι το άγγιγμά μου», του λέω, γλιστρώντας τα δάχτυλά μου στους ώμους του και αφήνοντας τα να ξεκουραστούν τελικά στον αυχένα του. Φέρνω ξανά τα χείλια μου στο αυτί του… «Θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι την αλήθεια της φωνής μου όταν σου μιλώ», του λέω…

Το σώμα του ριγεί κάτω από το άγγιγμα μου…

 «Η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να δίνεται έτσι…  ελαφρά τη καρδία. Πρέπει να κερδίζεται», μου λέει…

Τι ευαίσθητος άντρας μου έλαχε να αγαπώ!  Ένα διακριτικό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου και το μόνο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι πόσο πολύ τον αγαπώ. Σκύβω και τον φιλώ στο στόμα. Από κει και πέρα το πάθος αναλαμβάνει τα ηνία. Οι ανάσες μας γίνονται ρηχές. Νιώθω φλόγες να τυλίγουν το κορμί μου. Είναι η σειρά του να χαμογελάσει.

Η νύχτα είναι ακόμα στην εφηβεία της , καθώς τα κορμιά μας γίνονται ένα σε μια κοινή αγκαλιά. Το φεγγάρι λάμπει πιο πολύ από ποτέ και τα αστέρια δεν τολμούν να μετακινηθούν από τη θέση τους με το φόβο να μην καταστρέψουν τη στιγμή.

Λέξεις που μπορούν να γίνουν ποίηση

Όλα αυτά είναι που προσφέρω σ’ εσένα που αγαπώ:

Την καρδιά μου

που κάποιες φορές μεθυσμένη από τον έρωτα είναι έτοιμη να σπάσει, να αιμορραγήσει, κάποιες φορές πάλι μόλις που χτυπά πιτσιλώντας σε με την αγάπη μου

όπως οι σταγόνες του ιδρώτα σου που πέφτουν πάνω μου όταν με γαμάς

όπως τα δάκρυα που πέφτουν πάνω στον ώμο σου από

τα μάτια μου

που κάποιες φορές είναι ανοιχτά, μα πιο συχνά τα κρατώ κλειστά

όχι επειδή μου αρέσει το σκοτάδι

αλλά επειδή δεν μπορώ να αντέχω να βλέπω την ομορφιά σου

που τρελαίνει

το μυαλό μου

που κάποιες φορές παίρνει φωτιά από τη δύναμη του βλέμματός σου

που ανοίγει τρύπες μπαίνοντας κατ’ ευθείαν μέσα του

ενώ τυλίγεις τα μεγάλα δάχτυλά σου γύρω από

τους φόβους μου

και τους ρυμουλκείς αργά στο φως της ημέρας

εκθέτοντάς τους στο λόγο και την ορθολογιστική ικανότητα

στη λογική που τα χέρια σου μου προσφέρουν αγκαλιάζοντας

τα όνειρά μου

στο ρυθμό που κτυπά μέσα στην καρδιά σου

όταν άνετα κοιμάμαι πάνω σου μετατρέποντας τους φόβους μου σε ελπίδες

στέλνοντας τις ψηλά, πάνω στα σύννεφα

για να χρωματίσουν τον ουρανό με τις επιθυμίες μου

με τον ήχο του γέλιου σου

και τις μοναδικές στιγμές που λατρεύω μέσα από

τη καρδιά μου

Μου επιτρέπεις;

Τα μακριά, δυνατά του δάχτυλα χαϊδεύουν το πρόσωπό μου.

Το τρυφερό βλέμμα του ανάβει ένα φως στα μάτια του, φανερώνοντας όλη την ευγένεια, τη συμπόνια… τη λαχτάρα του…

Ένα χαμόγελο ανθίζει στα χείλια του.

Αντιδρώ με μπόλικο ερωτισμό στο άγγιγμά του.

Σιγά – σιγά τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το λαιμό του.

Τα μέτωπά μας αγγίζονται καθώς κοιτώ επίμονα τα μάτια του.

Τα δάχτυλά του χαϊδεύουν απαλά τη μύτη μου, τα μάγουλά μου, τη γραμμή του σαγονιού μου.

Κλείνω τα μάτια μου.

Νιώθω το δάχτυλό του ν’ αφήνει τα αποτυπώματα του πάνω στα χείλια μου.

Χαμογελώ στοργικά.

Όλα τα δάχτυλά του γλιστρούν σε ολόκληρο το πρόσωπό μου.

Μπορώ να αισθανθώ την ανάσα του να ζεσταίνει το δέρμα μου.

Τα χείλια μας απέχουν το ένα από το άλλο ελάχιστα εκατοστά.

«Μου επιτρέπεις;», με ρωτάει… ψιθυριστά…

Ανοίγω τα μάτια…

«Φυσικά…», λέω χαμογελώντας… και κουνώ καταφατικά το κεφάλι μου…

Ακουμπά τα χείλια του πάνω στα δικά μου…

Αισθάνομαι να έχω λιώσει όσο διαρκεί αυτό το φιλί…

Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το κορμί του.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 8.565 other followers