Συνδρομή πάθους

Παντρεμένοι με την έλξη, περπατάμε πιασμένοι χέρι – χέρι… Κάπου – κάπου, κυρίως στις ανηφόρες, τον πιάνω και από το μπράτσο… Γέρνω το κεφάλι μου στον ώμο του σαν ένα άλλο ηλιοβασίλεμα… Μοιραζόμαστε ματιές, φιλιά… Τα χείλια μας κολλάνε… Σε κάποιες στάσεις, σηκώνει το βλέμμα του και κοιτάζει τον ουρανό… Δείχνει σαν να βρίσκεται κάπου αλλού… σαν οι σκέψεις του να περιπλανιούνται γιατί δεν υπάρχει ένας εγκέφαλος να τις προσκαλέσει…

Τον σκουντάω και μου χαμογελάει… Πίνει μια γουλιά από το μεταλλικό κουτάκι της Coca Cola και το στόμα του γεμίζει αφρούς… Μου χαμογελάει και με ψεκάζει με το σάλιο του, όπως οι πρώτες σταγόνες βροχής το φθινόπωρο… Τελειώνουμε την ημέρα έτσι όπως ακριβώς την ξεκινήσαμε… Μ’ ένα φιλί… Συνδράμω το πάθος του με το δικό μου πάθος… Βαδίζουμε στο σκοτάδι. Ο δρόμος μπροστά μας φωτίζεται σαν να υπάρχει στον ουρανό μια πανσέληνος… Στα πλαίσια των περικοπών τόσο η συχνότητα όσο και η ένταση του δημόσιου φωτισμού είναι περιορισμένες…

Ακολουθούμε την ίδια πάντα πορεία που θα μας έφερνε πιο κοντά στο σπίτι σε σύντομο σχετικά χρόνο… αν δεν χαζεύαμε στο δρόμο… αν δεν επιβραδύναμε το βηματισμό μας μετά από κάθε δελεαστική επαφή των χειλιών μας… μετά από κάθε βούρτσισμα των γλωσσών μας… Τα μάγουλά του αλλάζουν χρώμα σαν κάποιος να τα έβαψε μ’ ένα ρουζ, κόκκινο, όπως το χρώμα του κρασιού…

Ανοίγω την αγκαλιά μου για να του δείξω ότι είναι ευπρόσδεκτος. Οι λέξεις αρνιούνται να σχηματίσουν προτάσεις… Διστάζουμε να διαβούμε την πόρτα της εισόδου… Αντ’ αυτού, σκαρφαλώνουμε σ’ ένα σκαλοπάτι… Κάθομαι και τον βάζω να καθίσει στα γόνατά μου…

«Είναι μια όμορφη βραδιά…», παρατηρεί…

«Δρόσισε… γι’ αυτό…», του λέω και τον δαγκώνω στον αγκώνα… Τα λόγια μου σκαρφαλώνουν στα αυτιά του και μπαίνουν μέσα σαν κάτι περισσότερο από έναν ψίθυρο…

Το φεγγάρι ζωγραφίζει το δέρμα του μ’ ένα χρυσό φως που κλέβει κάθε ανάσα μου…

Παραδίδομαι στη βαθύτατη επιθυμία μου, χάνοντας κάθε ελπίδα για αυτοσυγκράτηση…

Τα δάχτυλά μου βυθίζονται στα μαλλιά του…

Τα χείλια μας μετά από μια μικρή παύση ενώνονται ξανά…

«Σ’ αγαπώ…», ψιθυρίζω…

«Ναι… Το ξέρω…», μου λέει

Τα χείλια του παίρνουν το σχήμα του χαμόγελου. Κλέβω την τελευταία γεύση τους…

Μπαίνουμε στο σπίτι…

Κύμα καύσωνα

Ανοίγω τα μάτια μου και σκουπίζω με την άκρη του σεντονιού τον ιδρώτα που τρέχει στο μέτωπό μου

Η άνοδος της θερμοκρασίας είναι τόση που δεν αντέχεται με τίποτα…

Αισθάνομαι τα πόδια μου δεμένα…

Όντως, το σεντόνι έχει τυλιχτεί γύρω από τους αστραγάλους μου

Σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, αναζητώντας λίγη δροσιά…

Η μυρωδιά του σαμπουάν του μωρού μου γεμίζει τα ρουθούνια μου

Στο μυαλό μου ανασύρω εικόνες από την τράπεζα της μνήμης μου

Εικόνες από τη μεσημέρι που ερωτοτροπούσαμε στην παραλία

με το δροσερό νερό να πιτσιλίζει τα κορμιά μας που είχαν καεί από τις θερμές ακτίνες του ήλιου

και από τη θερμότητα του πάθους μεταξύ μας

Τα χείλια του αγγίζουν μια-μια τις ρόγες του στήθους του

Κι επιστρέφω στο παρόν… στο τώρα…

Τα δάχτυλά του μου δένουν τα μάτια, πέφτει πάνω μου και το στομάχι του καλύπτει το στομάχι μου

Το στήθος μου μεταφέρεται στο στόμα του

Γλείφει τα χείλια του και παίρνει μια βαθιά ανάσα

Αγγίζει ξανά τις ρόγες μου

Πατάει με δύναμη το πρόσωπό του στο στήθος μου

Χρησιμοποιεί το δέρμα μου σαν καλούπι για να αφήσει τα χαρακτηριστικά του πάνω μου

Η γλώσσα του κινείται κυκλικά γύρω από τις ρόγες μου

Τα δόντια του απαλά μου τις τραβάνε

«Ήθελα να δοκιμάσω τη γεύση του ιδρώτα σου…», μου λέει…

… ψιθυριστά… και μετά πέφτει στο πλάι μου

Χαϊδεύω το αριστερό μπράτσο του…

Ανασηκώνομαι, σκύβω και του δίνω ένα φιλί στο στόμα

Στα χείλια του που έχουν χωρίσει στα δυο

αφήνω να κυλήσουν τα σάλια μου… στο δέρμα του…

Φορέας διαχείρισης φιλιών

Τι να σου εξηγώ τώρα…

Τι σημαίνει για μένα να σ’ έχω στο πλευρό μου

Η καρδιά μου είναι γεμάτη από αγάπη και υπερηφάνεια

Μια ευχή στέλνω ν’ ακουστεί μέχρι τ’ αστέρια

Θέλω να μείνω για πάντα ασφαλής στην αγκαλιά σου

Κι εσύ να με χαϊδεύεις με το απαλό άγγιγμά σου

Κάνοντάς με υπάκουο με τα φιλιά σου, τα οποία ποτέ δεν χορταίνω

Γίνομαι μια πιέτα που καταστρέφει την τελειότητα των απαλών σεντονιών όταν μ’ αγγίζεις

… όταν ψιθυρίζεις στο αυτί μου πόσο μ’ αγαπάς

Σε κάθε βαθιά ανάσα σου τα πνευμόνια μου εισπνέουν τις μυρωδιές… τις ουσίες που λείπουν

Κάθε ανάσα σου κάνει το μυαλό μου να βλέπει τόσο ξεκάθαρα…

Ρυθμικά, χορεύουμε αργά δοκιμάζοντας τις αντοχές του κρεβατιού…

Συστήνουμε έναν φορέα για να διαχειριστεί τα αναρίθμητα φιλιά που ανταλλάσουμε

Το απαλό φως του φεγγαριού μας φωτίζει με τον τρόπο του

Δεν υπάρχει στάση που δεν θα δοκιμάσουμε έως ότου ο ήλιος βρεθεί στη κορυφή

… έως ότου η κωλοτρυπίδα μου πλημμυρίσει με την πηχτή απόλαυση του σπέρματός σου

Στο σκοτάδι αναζητώ το χρώμα των ματιών σου…

Δεν μπορώ να περιμένω μέχρι τη στιγμή που θα σε κρατήσω σφικτά

Τα πνευμόνια μου γκρινιάζουν…

Το χαμόγελό σου διαρκεί όλη τη μέρα… όλη τη νύχτα

Σε φιλά από το κεφάλι μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών σου

Το μυαλό σου απελευθερώνει όλες τις κρυφές σκέψεις σου

Μ’ ένα ακόμη φιλί υγραίνω κάθε τόσο που κορμιού σου

Μέχρι να ουρλιάξεις και να με διατάξεις να σταματήσω…

Πιάνω τον σκληρό, πρησμένο πούτσο σου σαν να είναι κάτι ιερό…

Συμπληρώνεις τα κενά μεταξύ των δαχτύλων μου με καυτή, λευκή κρέμα

… από το σπέρμα σου

Αναστεναγμοί βγαίνουν από τους πνεύμονές μου

Με κρατάς στην αγκαλιά σου και μου λες ψιθυριστά

«Θα σ’ αγαπώ για πάντα…»

Δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ…

«… κι εγώ…», σου λέω…

Υπομονετικά περιμένω περισσότερη αγάπη…

Αμαρτωλή σύσπαση

Τα μάτια του λάμπουν, το καστανό χρώμα τους γίνεται πιο σκοτεινό καθώς το βλέμμα του συνωστίζεται μέσα στα δικά μου μάτια… Οι υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού συνεχίζονται, μόνο τα βράδια είναι υποφερτά από το αεράκι που στροβιλίζεται στο σκοτάδι… Οι γυμνές πατούσες μου δαγκώνονται από το τσιμέντο και το δέρμα τους… ο φλοιός τους… κατακερματίζεται… Αισθάνομαι σαν μικρό παιδάκι, πιο ελκυστικός…

Το βλέμμα του με προσελκύει στην αγκαλιά του… Οι ανάσες μου, ασταθείς, ανταγωνίζονται με τη δική του ξέφρενη ανάσα… Η αύρα του δημιουργεί ένα αδιαφανές σύννεφο που αποσπά τη προσοχή μου… Τα χέρια μου φτάνουν στις μπούκλες του που λόγω πείνας μου φαίνονται σαν κατσαρά αντίδια… Γλιστρώ τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και τα χώνω ένα-ένα στο στόμα του… Σάλια στάζουν από τους κυνόδοντές του στα δάχτυλά μου… Τα γόνατά μου λυγίζουν κάτω από τη πίεση του οργασμού που γεννιέται… Τα λαχανιάσματα του, βουβά, αλλά διακριτά, φτάνουν στα αυτιά μου… Το κορμί του, σχεδόν ακίνητο, είναι ό, τι πρέπει για να τον σπρώξω με όλη τη δύναμή μου προς τα πίσω…

Παίρνω μια βαθιά ανάσα για λίγα δέκατα του δευτερολέπτου και ξεκινώ να τον φιλώ… Η ένταση κάθε φιλιού δυναμώνει κάθε λεπτό που περνάει… Τον φιλώ, πεινασμένα, περιμένοντας το αναπόφευκτο… Το χέρι του, ζεστό, εγκαθίσταται στον ώμο μου… Τον κοιτώ στα μάτια… Είναι τόση έντονη η ομορφιά μέσα τους… Παρατηρώ μια σχεδόν αμαρτωλή σύσπαση στα χείλια του που εξελίσσεται σε χαμόγελο… Το κορμί μου τρέμει από τη καύλα και την αδρεναλίνη… Το αίμα μου σφυροκοπά στις φλέβες μου με τρελούς ρυθμούς… Σηκώνει το χέρι του και το ακουμπάει στο κορμί μου μ’ ένα παρατεταμένο χάδι… Στην επαφή των χειλιών του με τα δικά μου, δέχομαι το πιο καυτό φιλί που έχω νιώσει ποτέ… Ξετυλίγει τη γλώσσα του και την φέρνει μέσα στο στόμα μου… Αναστενάζω… Το κορμί μου καίγεται και είμαι ανήμπορος να σβήσω τη φωτιά…

Οι καυτές ανάσες μας συμπτύσσονται και στέλνουν σύννεφα ατμού στον αέρα που μας περιβάλλει… Τα δάχτυλά μου βόσκουν κατά μήκος του λαιμού του και κάνουν τσουλήθρα στο στήθος του… Καταναλώνω όλα τα συναισθήματά του… Η σφοδρή επιθυμία ανακινεί κάθε ίνα της ύπαρξής μου…

Δυο κουρασμένα και λαχανιασμένα κορμιά… τα δικά μας κορμιά… μολύνουν την αθωότητα της φύσης και ενώνονται δημιουργώντας ένα νέο αριστούργημα…

«Δεν θα είμαι βίαιος, το υπόσχομαι…», μου λέει ψιθυριστά…

«Μη το ξεχάσεις αυτό…», του λέω…

Απαντάει με μια ενιαία, δυνατή λέξη…

«Αδύνατο…», μου λέει…

What’s Love Got to do With It

You must understand
That the touch of your hand
Makes my pulse react
That it’s only the thrill
Of boy meeting girl
Opposites attract
It’s physical
Only logical
You must try to ignore
That it means more than that
Oh what’s love got to do, got to do with it
What’s love but a second hand emotion
What’s love got to do, got to do with it
Who needs a heart
When a heart can be broken
It may seem to you
That I’m acting confused
When you’re close to me
If I tend to look dazed
I’ve read it someplace
I’ve got cause to be
There’s a name for it
There’s a phrase that fits
But whatever the reason
You do it for me
I’ve been taking on a new direction
But I have to say
I’ve been thinking about my own protection
It scares me to feel this way
What’s love got to do, got to do with it
What’s love but a sweet old fashioned notion
What’s love got to do, got to do with it
Who needs a heart when a heart can be broken

Πάντα το ίδιο τραγούδι

Το ίδιο τραγούδι πάλι…

Μια, δυο, τρεις… ξανά και ξανά…

«Θα το ακούμε όλο το βράδυ;», με ρωτάς

«Σταμάτα να το τραγουδάς τόσο ωραία…», σου απαντώ…

Κάνω κύκλους, κύκλους, κύκλους

με το χέρι μου γύρω από το κεφάλι σου

Σχηματίζω ένα φωτοστέφανο

πάνω στις μπούκλες σου

Τα μάτια μου κοιτάζουν επίμονα τα δικά σου

Τα μάτια σου κοιτάζουν επίμονα τα δικά μου

Κάνω κύκλους… κύκλους… πολλούς

Πέντε, έξι, επτά… φορές…

Φέρνεις το κεφάλι σου στο στήθος μου

Μια σταγόνα ιδρώτα, σαν δάκρυ, στάζει από το πρόσωπό μου στα μαλλιά σου

μέσα στον κύκλο, μέσα στο φωτοστέφανο…

Δέκα, έντεκα, δώδεκα… φορές…

Το ίδιο τραγούδι πάλι…

«Ω, τι όμορφο τραγούδι», λέω…

Τα δάχτυλά μου χάνουν τα βήματά τους, την διαδρομή στο κεφάλι σου

Ο κύκλος γίνεται τετράγωνο, ορθογώνιο… τρίγωνο…

Αισθάνομαι πολύ διαφορετικά απόψε

και ζεσταίνομαι…

Το αίμα μου γίνεται σκούρο κόκκινο

και οι παλάμες μου έχουν ιδρώσει…

Δεκαπέντε, δεκαέξι, δεκαεπτά…

Σε κρατώ σφικτά…

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο αυτή τη βραδιά

μόνο εσύ κι εγώ

το φεγγάρι κι εμείς

«Πόσο όμορφος είσαι!», λέω…

Το δέρμα σου λάμπει και οι βρώμικες σκέψεις δεν μπορούν να σταματήσουν να βασανίζουν το μυαλό μου

Το χέρι σου κρατά το δικό μου

στην πορεία του γύρω από το κεφάλι του

Το ορθογώνιο, το τετράγωνο… το τρίγωνο, γίνονται ξανά κύκλος…

σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει…

Δεν μπορώ να σταματήσω…

Ο κύκλος περιγράφει το άπειρο… αυτό που ποτέ δεν σταματά

τα συναισθήματα που επαναλαμβάνονται…

«Σ’ αγαπώ…», μου λες…

«Σίγουρα;», σε ρωτώ…

«Σ’ αγαπώ… Σε χρειάζομαι…

… Σ’ αγαπώ… Σε θέλω…», μου απαντάς

«Πιο πολύ απ’ ότι εγώ εσένα;», σε ρωτώ…

Είκοσι… Είκοσι μια… Είκοσι δυο… φορές…

Το ίδιο τραγούδι… ξανά και ξανά…

Τα χείλια σου έρχονται τόσο κοντά στα δικά μου

Όλα σκοτεινιάζουν…

«Γιατί μου κλείνεις τα μάτια;», σε ρωτώ…

«Για να σε φιλήσω με περισσότερο πάθος…», μου απαντάς…

Μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Και…

και…

Έχω τόσα πράγματα που θέλω να σου πω… για να κρατήσεις τον ήχο της φωνής μου μέσα σου… Αλλά το χέρι σου με κρατά σφικτά, με τραβάει μέσα σου… μέσα σου… μέσα σου… Θ’ αργήσω στη δουλειά…

Καλά… Κράτησέ με…

Κράτησέ με στην αγκαλιά σου…

Αλλά σφίξε με, σφίξε με όσο πιο δυνατά μπορείς…

Για να έχω μια δικαιολογία… για να μη φύγω…

Κοίτα πως αλλάζω…

Από άντρας γίνομαι έφηβος…

… παιδί…

… βρέφος…

Αχ! Δεν μπορώ να περπατήσω…

Τώρα έχω άλλη μια δικαιολογία για να μη φύγω…

«Γιατί δεν φεύγεις;», με ρωτάς

*Γιατί με κρατάς σφικτά, χαζούλη*

«Γιατί μ’ αγαπάς και δεν μ’ αφήνεις να φύγω…», απαντώ…

«Και τις άλλες μέρες γιατί φεύγεις;», με ρωτάς

«Για να σ’ αφήνω να ανασαίνεις…», απαντώ…

Και με σφίγγεις, με σφίγγεις… με σφίγγεις με περισσότερη δύναμη

Έως ότου χάνομαι μέσα στην αγκαλιά σου, κάτω από τα σκεπάσματα…

Σε αφήνω να με κρατήσεις

Να με κρατήσεις

Υπολογίζω τις ώρες…

Οκτώ ώρες την ημέρα

Πέντε μέρες την εβδομάδα

Σαράντα ώρες μακριά σου

Και είναι Ιούλιος… ένας μήνας που η σάρκα αποζητά την σάρκα…

Κι εσύ είσαι πολύ μικρός για να το καταλάβεις

Κι εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος για να το αγνοώ…

… είμαι πολύ ερωτευμένος για να κολυμπώ στην παλίρροια σου τα βράδια και ν’ αναγκάζομαι να βγαίνω στην ακτή τα πρωινά για να φεύγω…

Στην πρώτη ευκαιρία που χαλαρώνεις, ξεφεύγω και σηκώνομαι…

Έχεις προλάβει ήδη να λεκιάσεις τα μάγουλά μου με σάλια

Έχεις προλάβει ήδη να μου δανείσεις όλα όσα χρειάζομαι να έχω μαζί μου στη δουλειά…

Σηκώνομαι, αλλά στέκομαι…

Στέκομαι και σε κοιτώ…

Με το βλέμμα σου μου υπόσχεσαι την τέλεια «καταστροφή»

Πέφτω πάνω σου…

«Γιατί επέστρεψες;», με ρωτάς…

«Γιατί σ’ αγαπώ…», απαντώ…

«Γιατί;», με ρωτάς…

«Γιατί όχι;», σε ρωτώ…

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 8.566 ακόμα followers