LastNightIDreamtThatSomebodyLovedMe

… μια από τις κρύες, αβάσταχτες νύχτες που παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από τη βροχερή ημέρα διατηρώντας στο ελάχιστο την υγρασία της… Είναι το είδος της νύχτας που τα κορμιά ικετεύουν να γυμνωθούν κάτω από σκεπάσματα, να τυλιχτούν ψιθυριστά μεταξύ τους μέχρι να πάθουν ασφυξία, να καούν, να ιδρώσουν, εκπέμποντας λάμψεις απευθείας από τις μελαχρινές επιδερμίδες…

Είναι κάτι νύχτες σαν κι αυτή…

… μια από εκείνες τις νύχτες, που τα διάσπαρτα φιλιά λερώνοντας τα βαμβακερά, λευκά σεντόνια, χωρίς ν’ αποτυγχάνουν το στόχο τους, αναδεικνύουν όχι μόνο το περίγραμμα των κορμιών αλλά και κάθε σημείο του, ξεκινώντας από κάτω σταθερά και συνεχίζοντας προς τα πάνω… διακριτικά, βυθισμένα στο σκοτάδι, βγάζοντας ήχους που ακούγονται δυνατότερα από το σβούρισμα του κλιματιστικού, ήχους που θυμίζουν το χαμηλό τερέτισμα των τζιτζικιών, ήχους που οδηγούν στο κυμάτισμα των βλεφάρων των ματιών… ελκύοντας, καλώντας…

Είναι κάτι νύχτες σαν κι αυτή…

… μια από τις νύχτες που τελικά το πάθος τις κάνει φλογερές… ικανές να ζεματίσουν και γιατί όχι να κάψουν τα κορμιά, τα μυαλά, τις ψυχές… να μαδήσουν απάνθρωπα τις σάρκες… να προσελκύσουν ανελέητα το μεράκι για οργασμό… να ξεσηκώσουν επιθυμίες για συγχώνευση των κορμιών… να γεννήσουν παρατεταμένες αισθησιακές στιγμές, υπό την ώθηση, το χείμαρρο των συναισθημάτων, υπό τη βίαιη εκδήλωση της ερωτικής πείνας και απληστίας… να χειροκροτήσουν το χορό της αφής με τον ιδρώτα και τους αναστεναγμούς καθώς συγκρούονται τα χείλη παγιδεύοντας κραυγές και βογκητά που ποτέ δεν πρόκειται ν’ ακουστούν…

Είναι μια από εκείνες τις νύχτες…

Έχω ανάγκη …

…την αισθητική σου

…την ομορφιά σου

…τα χαρίσματά σου

…την ευλογία σου

…την ενέργειά σου

…το φιλελευθερισμό σου

…τη γενναιοδωρία σου

…το χιούμορ σου

…την ανεξαρτησία σου

…τη χαρά σου

…τις γνώσεις σου

…το γέλιο σου

…τη μουσική σου

…τη γαλούχησή σου

…την αισιοδοξία σου

…τη φωτογραφική σου μνήμη

…τις ιδιορρυθμίες σου

…την ακτινοβολία σου

…τη σεξουαλικότητά σου

…τη τρυφερότητα σου

…την ανιδιοτέλεια σου

…τα οράματά σου

…την κλειστοφοβία σου

…τη νεανικότητα σου

…το ζήλο και το μεράκι σου

Σ’ έχω ανάγκη στη ζωή μου

Με το καθαρό, όπως συνήθως καταπραϋντικό βλέμμα του, μου κάνει νεύμα να διεισδύσω στο κορμί του, όχι όμως στα σοβαρά… έτσι για πλάκα… για μερικά μόνο εκατοστά… για να μη πάει χαμένη η στύση… για να περάσει ευχάριστα η ώρα… βρε αδερφέ!

Στα μάτια του αντικατοπτρίζεται το πρόσωπό μου σαν να στέκομαι μπροστά σε καθρέφτη… Ο πούτσος μου είναι σκληρός σαν να έχει φτιαχτεί από ανοξείδωτο χάλυβα… Είμαι ικανοποιημένος από το κάλεσμά του, όμως δεν μπορώ να κρύψω την αντίρρησή μου… Έχω τις αμφιβολίες μου… Διείσδυση σε λίγα μόνο εκατοστά βάθους δεν σημαίνει τίποτα για μένα… Προσωπικά, αν βρισκόμουν στη θέση του, δεν θα μου ήταν αρκετό…

Το κορμί του, λίγο μετά το μπάνιο, λάμπει σαν αστραφτερή πανοπλία… Έχει κι αυτό το ιπποτικό χαμόγελο που με σκλαβώνει… Δεν μπορώ παρά να δεχτώ τη πρότασή του… Στέκομαι μπροστά του, τον χτυπώ με το δάχτυλο στο στήθος και ψιθυρίζω:

«Τοκ, τοκ… Άνοιξε αγόρι… Εγώ είμαι…»

Ανοίγει τα πόδια του και με αφήνει να μπω ανάμεσά τους… Δεν σταματώ να τον κοιτώ στα μάτια και να καθρεφτίζομαι μέσα τους… Με κοιτάει κι αυτός στα μάτια και στα χείλη ψάχνοντας απαντήσεις σε ερωτήματα σιωπηλά… Κάποιες ατίθασες μπούκλες εμφανίζονται στο προσκήνιο… στο μέτωπό του… Ένας πνιχτός αναστεναγμός προδίδει ό, τι αντιλαμβάνεται από τη δοκιμαστική, πρόχειρη, αναγνωριστική είσοδο του πούτσου μου μέσα του… Κλείνει τα βλέφαρα, σκεπάζοντας τα μάτια του όσο διαρκέσει η μεταφορά του πάθους από το κορμί μου στο κορμί του…

Σκύβω και δίνω ένα φιλί στο μαλακό μάγουλο… Μετράω από το ένα μέχρι το δέκα… Στο δέκα ακριβώς, ανοίγει τα μάτια του. Βλέπω μέσα τους το βουβό καλωσόρισμα που δεν μπόρεσε να μου το πει με λέξεις… Ένας συριγμός μόνο πρόλαβε να βγει από το στόμα του, ο οποίος στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε συριγμό μέχρι που σταμάτησε τελείως…

Δίχως ν’ απομακρυνθώ από τα μάτια του ούτε λεπτό, φιλώ τα σαρκώδη, προσφάτως χωρισμένα στα δυο χείλια του… Το δέρμα του γύρω από τα χείλη και η μύτη μυρίζει μια γλυκιά μυρωδιά και η γεύση είναι εκπληκτική… Θαρρώ πως τα μάτια του με ακροάζονται κάθε φορά μου τρέμω… κάθε φορά που ένα συγκινητικό ρίγος διαπερνά τη σπονδυλική μου στήλη…

Χαμογελάει… λίγο… και ψιθυρίζει:

«Χύσε για μένα…»

Γουρλώνω τα μάτια… Οι κόρες μου διευρύνονται… Δεν περίμενα, ομολογώ, τόσο νωρίς αυτή την επιθυμία…

«… ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις… Έλα…»

Μια στιγμή απόλυτης ακινησίας παρεμβάλλεται…

Κρατάει την ανάσα του σε ένδειξη συμπαράστασης, ενώ ψάχνει στο βλέμμα μου ψήγματα υπακοής… Ξέρει ότι θα υπακούσω…

Κινούμαι πιο γοργά μέσα του, σιωπηλά… χωρίς φωνές, χωρίς λαχανιάσματα, χωρίς αναστεναγμούς… Ελέγχοντας την αναπνοή μου, ρουφάω οξυγόνο, κλέβοντας ακόμα κι αυτό που του αναλογεί… το ρουφάω από την ανάσα του καθώς τυλίγω τα χείλια του με τα δικά μου, φιλώντας τα τρυφερά…

Η προσπάθειά μου μ’ αφήνει μ’ ένα υγρό επίχρισμα ιδρώτα στο μέτωπο…

«Είσαι πολύ καλός… Έκανες ό, τι ακριβώς περίμενα… ήθελα από σένα», μου λέει…

Κυριακή…

Ξυπνώ με τιμή και δόξα…

Η πρωινή μου στύση είναι αποτέλεσμα των ονείρων, κυρίως των σκέψεων μου γι’ αυτόν και μόνο…

Αργά και διακριτικά ανατρέπω το πρώτο – πρώτο κουμπί του μπόξερ μου

Γλιστρώ το χέρι μου μέσα και τυλίγω τα δάχτυλά μου γύρω από τον πούτσο μου, πιέζοντάς τον τρυφερά αλλά και ανήσυχα…

Τον τραβάω… τον βγάζω έξω, θέτοντάς τον ελεύθερο…

Με τον αντίχειρα και το δείκτη, τον κρατάω σταθερά…

Τα υπόλοιπα δάχτυλα αναδιπλώνονται γύρω από τα αρχίδια μου, ζυγίζοντάς τα…

Επιστρατεύω και το άλλο μου χέρι… το αριστερό…

Απαλά χαϊδεύω τη βάλανο…

Η αναπνοή μου γίνεται βαριά…

Μια σταγόνα σπέρματος, διάφανη σαν δάκρυ, κυλάει… από την ουρήθρα στα δάχτυλά μου και εξαπλώνεται σε όλο το μήκος του πούτσου μου…

Βρίσκω κατάλληλη την ευκαιρία να φέρω με τρόπο τα δάχτυλα στο στόμα μου…

Τα γλείφω με σοβαρότητα γευσιγνώστη…

Με εξτρά ενθουσιασμό πλέον τον χαϊδεύω ανεβάζοντας και κατεβάζοντας τη πόσθη

Μ’ επιμονή… με γνώση… πιο γρήγορα, πιο γρήγορα… πιο δυνατά… δυνατότερα…

Ο πούτσος μου πάλλεται, συγκλονισμένος απ’ αυτή την εξέλιξη…

Συσπάται ανήσυχα μέχρι να έρθει η στιγμή που θα εκραγεί…

Ω, ναι…

Ω, ναι…

Μμμμ…

Ω, ναι…

Μμμμ…

Ω, ναι…

Ααα…χ!

Πείνα…

Είναι αυτό που αισθάνομαι όταν τον κοιτώ… με κομμένη την ανάσα…

Πείνα, ναι… Ειλικρινής, ανεμπόδιστη, πείνα…

Τα μάτια του… Θεέ μου, τα μάτια του… Κρατούν ανέπαφο το βλέμμα μου πάνω τους, κάνοντάς με να αισθάνομαι πραγματικά να υγραίνεται το σλιπ μου…

Χαμογελώ ντροπαλά. Τα μάγουλά μου αποκτούν το βαθύ κόκκινο χρώμα της έξαψης…

Σφίγγω ανάμεσα στα πόδια τον πούτσο μου για να μη σηκωθεί…

Είναι θεριό ανήμερο…

Τον κρατώ με το ένα μου χέρι… αρχικά…

Και με τα δυο χέρια… στη συνέχεια…

Τα καταφέρνω για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, όσο δύσκολο κι αν είναι…

Ένας Θεός μόνο γνωρίζει τι θα συμβεί…

Η καρδιά μου χτυπά με αγωνιστικούς ρυθμούς…

Βλέπω ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του…

Θέλω τον πούτσο του… όχι τώρα… αν ήταν δυνατό από χθες…

***

Ανάσα…

Ακούω την αναπνοή του στο αυτί μου. Στέκεται πίσω μου, αγκομαχώντας… Η καρδιά μου ακούγεται όπως οι ρόδες του τρένου όταν κυλούν στις ράγες…

Τα χέρια του αγγίζουν τα δικά μου χέρια και στη συνέχεια το κορμί μου ανάβοντας μια σπίθα…

Η καρδιά μου πλέον χτυπάει πολύ, πολύ γρήγορα…

Η ζεστή ανάσα του με χτυπάει κατάμουτρα…

Θέλω ν’ ανάψω ένα τσιγάρο… τώρα…

Βρίζω τον αναπτήρα μου επειδή δεν ανταποκρίνεται…

Όμως μετά, βλέπω μια φλόγα… από τον αναπτήρα του…

***

Σπίθα…

Τα βλέμματά μας συναντιούνται…

Μου χαμογελάει και πάλι…

Με παίρνει από το χέρι και με τραβάει, προς άγνωστη κατεύθυνση…

Δεν υπάρχουν λόγια…

Δε υπάρχουν σκέψεις…

Ακολουθώ γεμάτος σφοδρή επιθυμία…

Κρατάει το χέρι μου σφικτά… Παρ’ όλα αυτά δεν μιλά…

Το τσιγάρο πέφτει από το στόμα μου…

***

Σφυγμός…

Με σπρώχνει προς τον τοίχο…

Με φιλά λαμβάνοντας τη γεύση του τσιγάρου πάνω από τα χείλια μου

Τα φιλιά του είναι σκληρά… και η γλώσσα του τρυφερή και σχολαστική…

Τα δάχτυλά του γλιστράνε στο σλιπ μου…

Αναπνέω την αναπνοή του… τη γλυκιά, ζεστή αναπνοή του…

Οι σφυγμοί μου αυξάνονται…

Τα δάχτυλά του έρχονται σ’ επαφή με τον πούτσο μου…

Χάνω την ικανότητά μου να σκέφτομαι, να μιλώ…

Γρυλίζω… απλά και μόνο… γρυλίζω…

Βγάζει τα δάχτυλά του από το σλιπ…

Τα μυρίζει…

Τα γλείφει…

Τι μπάσταρδος!

Με παίρνει ξανά από το χέρι και με σπρώχνει προς το κρεβάτι…

Ακόμα δεν έχουμε βρει τα κατάλληλα λόγια που πρέπει να πούμε…

Επικοινωνούμε με τα μάτια…

… όπως στις ρομαντικές ταινίες… του βωβού κινηματογράφου…

Σε λίγο δεν θα υπάρχουν ρούχα, παρά μόνο δέρμα… γυμνό… ερεθισμένο…

Όχι σε λίγο… Τώρα…

***

Τρυφερότητα…

Βγάζει ένα προφυλακτικό από τη συσκευασία και το φοράει ο ίδιος… μόνος του…

Περιμένω με αγωνία…

Χρειάζομαι τον πούτσο του μέσα μου, και το ξέρει… Ω, ναι… Το ξέρει…

Συνεχίζουμε να μη μιλάμε… Δεν υπάρχει καμία ανάγκη…

Τον καβαλικεύω και τυλίγω τα πόδια μου γύρω από τη μέση του…

Καθώς σπρώχνει τον πούτσο του μέσα μου, γκρινιάζω… σαν να δέχομαι κάτι ξένο, το οποίο προσαρμόζεται τόσο, μα τόσο τέλεια…

Τον θάβει κυριολεκτικά μέσα μου… κάνοντάς με όχι μόνο να γρυλίζω, αλλά και να βογκάω…

Τα μάτια μας συναντιούνται και πάλι…

Κοιταζόμαστε σαν υπνωτισμένοι από το ζενίθ της έκστασης…

Την επόμενη στιγμή, θα παραμείνουμε ενωμένη…

Αυτή τη στιγμή, είμαστε ένα…

(Σεβίλλη, Νοέμβριος 2011)

“… Δυο άντρες χωρίς ταυτότητα, ντυμένοι με ρούχα της σύγχρονης καθημερινότητας. Στην εξέλιξη της δράσης θα τα απεκδυθούν, ηθελημένα ή αθέλητα, για να παραμείνουν δυο σώματα γυμνά μέσα σ’ ένα χώρο καθορισμένο, από τον οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγουν. Ο χώρος, άδειος από αντικείμενα, τονίζει την ερημιά που περικυκλώνει τα πρόσωπα και που κάνει οδυνηρή την υποχρεωτική συνύπαρξή τους. Μέσα από τη διεκδίκηση των ρούχων και την αντιπαράθεση του γυμνού και του ντυμένου, «μεταμφιεσμένου» σώματος επιδιώκεται η απόκτηση μιας αληθινής ταυτότητας, η επανεύρεση του χαμένου εαυτού, που ισοδυναμεί με την ανακάλυψη του χαμένου παραδείσου. Οι δύο ερμηνευτές, απόγονοι του Κάιν και του Άβελ, κληρονόμοι του Προπατορικού Αμαρτήματος, θα αγωνιστούν να κατοχυρώσουν την ύπαρξή τους σε ένα σύμπαν που δε χωράει και τους δυο. Ο Κήπος της Εδέμ έχει αμετάκλητα χαθεί παρασύροντας στο έρεβος την αθωότητά τους. Η αδελφοκτονία θα πραγματοποιηθεί και θα δώσει μοιραία τη θέση της στην ενοχή…” (Κείμενο της Ξένιας Αηδονοπούλου)

Δημιουργία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Δραματουργία: Ξένια Αηδονοπούλου

Κουστούμια: Νατάσα Δημητρίου

Βοηθός Χορογράφος: Μυρτώ Κοντονή

Ερμηνεύουν

Τάσος Καραχάλιος, Γιάννης Νικολαϊδης

Πρωί.

Ρουτίνα.

Ξεκίνημα με καφέ… και μετά…

Ένα ντους…

Μήπως ξέχασα να ξυπνήσω το μωρό μου;

Ξύπνα!

Ναι, σιγά…

Ένα ακόμη πρωινό, μόνος…

Μόνος.

Ξαφνικά…

Τον αισθάνομαι από πίσω μου… Αισθάνομαι το στήθος του στη πλάτη μου. Αισθάνομαι τον πούτσο του να με γαργαλάει… Αισθάνομαι τα χέρια του να με τυλίγουν… να με κρατάνε… σφιχτά…

Γλιστράω…

Με κρατάει.

Ανακούφιση!

Γυρίζω και τον κοιτώ. Χτενίζω τις ανακατωμένες του μπούκλες.

Τα δόντια μου γίνονται τσουγκράνες στο λαιμό του…

Ο κώλος μου προσκαλεί τον πούτσο του… για να τον συνθλίψει… για να τον καταπιεί…

Το νερό πέφτει με δύναμη πάνω μας.

Μας πλένει

Τα μάτια μου θολώνουν σαν να βρίσκομαι σε χαμάμ…

Πέφτω στα γόνατα κοιτάζοντας προς τα πάνω

Ζητώ την άδεια.

Δεν χρειάζεται…

Το χέρι του οδηγεί το κεφάλι μου εκεί που χρειάζεται, στη κατάλληλη θέση

Ανοίγω το στόμα μου…

Περιβάλλω τη βάλανό του με τα χείλια μου

Εσκεμμένα δεν χώνω τον πούτσο του μέσα… βαθιά…

Σπρώχνω τη πόσθη του προς τα πίσω με τη γλώσσα μου

Τα δάχτυλά του γίνονται αποφασισμένες γροθιές

Με κρατά από τα αυτιά…

Υψώνω το βλέμμα μου μόνο για λίγο να τον δω…

Σκύβω…

Γεμίζω λάγνα φιλιά τον πούτσο του

Τον παίρνω ανάμεσα στα χείλια μου

Τον σπρώχνει μέσα με ορμή…

Ο λαιμός μου αντιστέκεται…

Το αίμα μου βράζει…

Τα δάχτυλά μου κάνουν μασάζ στα αρχίδια του

Η γλώσσα μου ζαλίζεται από τις περιστροφικές κινήσεις…

Το σχέδιό του είναι να χύσει μέσα μου

Είμαι μπουκωμένος

Δεν μπορώ να μιλήσω

Δεν μπορώ να πω καν το όνομά του

Θέλω το σπέρμα του

Κι αυτός θέλει… την απελευθέρωση…

Η ένταση φτάνει στο αποκορύφωμά της…

Γρυλίζω…

Ο οργασμός συνταράσσει το σώμα μου…

Αρμέγω τον πούτσο του αγγίζοντάς τον τρυφερά…

Η καρδιά μου δονείται βίαια…

Τραβάω για λίγο έξω από το στόμα μου τον πούτσο του…

Το σπέρμα του εκσφενδονίζεται…

Γενναιόδωρα

Θέλω να τον φιλήσω…

Με κοιτά με περηφάνια…

Δεν προλαβαίνω να καταπίνω…

Και μετά…

Καταρρέει δίπλα μου νιώθοντας το πάτωμα

Το νερό τρέχει… ζεματιστό

Το αγνοούμε…

Φιλιόμαστε…

Είμαστε καθαροί;

Τελειώσαμε;

Μήπως ήταν όνειρο;

Όχι.

Τα τζάμια του αυτοκινήτου θαμπώνουν από την ανελέητη μάχη των ανασών μας, μπλοκάροντας τη θέα στον ουρανό… στ’ αστέρια… Η υψηλή θερμοκρασία που επικρατεί μέσα στο αυτοκίνητο και ζεσταίνει τα κορμιά μας, βγάζει τη γλώσσα της σαν μικρό παιδί στο ψυχρό αέρα που λυγίζει τα δέντρα έξω… Φλερτάρουμε ο ένας τον άλλο, αδέξια, μιας και οι δυο ξέρουμε κατά βάθος τι θέλουμε και για ποιο λόγο βρισκόμαστε εδώ, παριστάνοντας το παράνομο ζευγάρι… Οι επιθυμίες και τα πάθη ρίχνουν λάδι στη φωτιά…

Σχεδόν ένα τέταρτο μετά την έναρξη ενός τρυφερού φιλιού, τα χείλη χωρίζουν… για λίγο και οι γλώσσες τινάζονται ελαφρά, η μια ενάντια στην άλλη… Τα χέρια του έρχονται σε επαφή με τη γυμνή σάρκα, ξεσηκώνοντας τις πρώτες αισθήσεις… Το στόμα μου θυμάται τη γεύση του σπέρματός του… Το μυαλό μου αναφλέγεται… Ξεκινάει μια εξερεύνηση άγρια με προβολέα τη λάμψη των ματιών του… Δίνουμε ο ένας στον άλλο πολλά φιλιά… ατελείωτα…

Με το αριστερό μου χέρι συγκεντρώνω όσες περισσότερες από τις μπούκλες του μπορώ να κρατήσω στη χούφτα μου… Τα δάχτυλά μου χάνονται, κρύβονται μέσα στα μαλλιά του… μέσα στο σκοτάδι του χρώματος τους… Τη στιγμή εκείνη ξυπνούν αναστεναγμοί… Τα τζάμια θαμπώνουν πιο πολύ… Το δάχτυλα του δεξιού του χεριού σπέρνουν ηλεκτρικές πινελιές στο μπούτι μου, πυροδοτώντας εκ νέου το κορμί μου… Το παντελόνι μου ρυτιδώνεται στο άγγιγμά του… Αισθάνομαι τα χέρια του κάτω από τον κώλο μου να προσπαθούν να με ανεβάσουν πάνω του… Χώνομαι στη ζεστασιά της αγκαλιάς του…

Καθώς τα δάχτυλά του, τα έμπειρα δάχτυλά του, ξεκουμπώνουν απαλά τα κουμπιά του πουκαμίσου μου, εκθέτοντας την τόσο επιθυμητή σάρκα, η ανάσα του τρέχει στο στήθος μου κάνοντας τη καρδιά μου να χτυπάει σκληρά… γρήγορα… Ανταποδίδω μ’ ένα αθώο άγγιγμα στη κοιλιά του κάνοντάς τον να λαχανιάσει με ευχαρίστηση και να βογκήξει… στιγμιαία…

Ο πούτσος μου πάλλεται μέσα στο υγρό σλιπ… μπορώ να καταλάβω πως δεν τον ορίζω πλέον… δεν θ’ αργήσει να ξεπεταχτεί σκίζοντας την όποια αντίσταση των ρούχων… Θέλω όσο τίποτα άλλο να γαμηθούμε άγρια αυτό το βράδυ… απόψε… Οι όποιες αμφιβολίες για την άνεση των καθισμάτων του αυτοκινήτου, οι οποίες κακώς ήρθαν στην επιφάνεια, γκρεμίζονται τη στιγμή που τα χέρια του εισβάλουν στο παντελόνι μου, αρπάζοντας με άγριες διαθέσεις τον πούτσο μου…

Τον κοιτώ στα μάτια και του λέω:

“Ti voglio sempre avere al mio fianco”…

Μπαίνεις στο μπάνιο μ’ αυτό το «Εύχομαι να μη φοράς τίποτα» βλέμμα στα μάτια σου…

Απαντώ με όλη την αγάπη που χρειάζεται για να σε φιλήσω…

… για να σου δώσω ένα φιλί που θα ξετυλίξει το κουβάρι…

που θα πάει ένα βήμα πιο πέρα την απλή συμμετοχή των χειλιών, του σάλιου και της γλώσσας…

Ξέρεις… Είναι το είδος του φιλιού που βοηθά, που παροτρύνει, που οδηγεί

… το ξύπνημα των αισθήσεων

… το μυρμήγκιασμα των άκρων…

… τη βουβή έκκληση για περισσότερα…

Φιλιόμαστε σταθερά… έτσι ώστε ν’ ανακατεύονται όχι μόνο οι αναπνοές μας αλλά και οι γλυκές εκκρίσεις των στομάτων μας…

Και στη συνέχεια…

… Τα χέρια μου ως πιστοί υπηρέτες του διερευνητικού μυαλού μου αναζητούν το πρόσωπό σου, το κεφάλι σου…

… το λαιμό σου

Καταγράφουν τη κίνηση του αίματος στον αυτοκινητόδρομο των φλεβών σου

Θαυμάζουν τη σωματική διάπλασή σου

… ενώ εγώ θηλάζω και γλείφω ό, τι βρω μπροστά μου

Μέχρι και το σφυγμό σου

Βάζοντας το λοβό του αυτιού σου ανάμεσα στα δόντια μου

Δίνω έμφαση στις ακουστικές ευαισθησίες σου με τις ασυναρτησίες της γλώσσας μου

Τυλίγομαι σαν την αύρα

Γίνομαι ένα ψυχεδελικό ρούχο που κρέμεται από τους ώμους σου διατηρώντας ζεστό το κορμί σου

Αισθάνομαι την πίεσή σου

Αντλώ τους αναστεναγμούς σου, παίζω μαζί τους

Χτυπώ τα δάχτυλά μου στη πλάτη σου και στέλνω μηνύματα Μορς, μηνύματα λαγνείας και επιθυμίας μέσω του νωτιαίου μυελού σου

Κάνω τατουάζ τις σκέψεις, τα όνειρα και τις φαντασιώσεις μου πάνω σου

Και μετά…

Τυλίγω τα πόδια μου γύρω σου

Γίνομαι αυτοκόλλητο

Χάνω κάθε αίσθηση της πραγματικότητας, του χρόνου, του ορθολογισμού, της λογικής

Γίνομαι σταγόνα που σχηματίζεται όταν σπάνε τα κύματα

Κινούμαι πάνω κάτω στο κορμί σου

Ξεκινώ τα σκαμπανεβάσματα συγχωνεύοντας τα κορμιά μας σ’ ένα

Αφήνοντάς τα να κυλιούνται στην έκσταση και την ευδαιμονία

Παρέα με τα απόνερα στο πάτωμα του μπάνιου

When all waters still

and flowers cover the earth

when no tree’s shivering

and the dust settles in the desert

When I can take your hand

on any crowded street

and hold you close to me

with no hesitating

All waters – Perfume Genius 

«Ποια είναι η ομάδα αίματός σου;»

«Α’ Θετικό… Η δική σου;»

«Δεν ξέρω. Απλά, ήθελα να μάθω τη δική σου…»

Μια από τις παράξενες ιδιορρυθμίες του που τον κάνει περισσότερο ελκυστικό είναι οι απρόβλεπτες απορίες του… Του κάνω νεύμα να καθίσει στα γόνατά μου. Τα ρούχα του είναι σκοτεινά, στο ίδιο χρώμα με τα μαλλιά του, ασορτί με το σκοτάδι… Μόνο στα μάτια του εμφανίζεται ένα ανοιχτό, καστανό χρώμα…

«Θέλεις καφέ;»

Στη κούπα μου έχει περισσεύσει μια γουλιά… ακριβώς μια γουλιά…

«Ναι»

«Ζεστό; Κρύο;»

«Αφού μόνο ζεστό έχουμε…»

«Μ’ ένα παγάκι μπορεί να γίνει κρύος»

Τον λατρεύω!

Κάθεται στα γόνατά μου, προσφέροντάς μου πρώτα μια κούπα καφέ… Ρουφάω το παγάκι που επιπλέει, το αλέθω με τα δόντια μου και το κρατώ ανάμεσα στα χείλια μου έως ότου λιώσει… έως ότου κυλήσει σαν συνεχόμενο δάκρυ από τις άκρες των χειλιών μου… Παίρνει μια πετσέτα και σκουπίζει την υγρασία γύρω από τα χείλη μου… Του χαμογελώ…

«Ώστε Α’ θετικό, ε;»

«Χμ… ναι»

«Και γιατί λέγεται θετικό;»

«Δεν ξέρω. Μάλλον λόγω γεύσης…»

«Α!»

Χαμογελάει…

«Μπορώ να δοκιμάσω;»

«Τι;»

«Τη γεύση… Είναι έντονη; Είναι πικάντικη και πλούσια;»

«Δεν ξέρω…»

«… και θα μ’ αφήσεις να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου με τη περιέργεια;»

«Ε, τότε δοκίμασε…»

«… για να δούμε… Τι γεύση έχει αυτή η ομάδα Α’ θετικό»

Ισορροπεί στα γόνατά μου σαν μικρό παιδί… Διστακτικά ακουμπά πάνω μου τη παλάμη μου. Προσπαθώ να μη πω τίποτα. Είναι ο ελεγκτής κι εγώ το δείγμα…

«Ώστε Α’ θετικό; Ε;»

Εξακολουθώ να παραμένω στη σιωπή… Σιωπή!… Παράξενο για μένα…

«Ας δοκιμάσω από το αυτί»

Ένα μικρό, ύπουλο χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό του…

Δαγκώνει…

«Μμμ… Είναι πράγματι θετικό. Αλήθεια μου είπες…»

«Ελπίζω να μην άφησα άσχημη γεύση στο στόμα σου»

«Τσου…»

… κι όλα αρχίζουν με μια ματιά… Ως γνήσιο αρπακτικό, με καρφώνεις από μακριά… Διασχίζεις όλη την αίθουσα… Πλησιάζεις… Με γρήγορες κινήσεις οι ίριδες πηγαίνουν αριστερά, δεξιά, πάνω και κάτω… Η όρασή σου χορεύει προτού μου ζητήσεις να χορέψουμε… Ένα χαμόγελο εκρήγνυται στα χείλια σου χωρίζοντάς τα στα δυο… Τα μάγουλα καίνε από την υπερβολική θερμότητα… Τα δάχτυλα ψαχουλεύουν αμήχανα τα μαλλιά… Θα τολμήσεις;

«Χορεύουμε;»

Μια λάμψη εμφανίζεται στα μάτια, σαν αστραπή… Τα δάχτυλα βαδίζουν στη σάρκα… Τα χείλη αγγίζουν τα κοντοκουρεμένα μαλλιά, χλευάζοντας και πειράζοντας τα αυτιά με λεκτικές υποσχέσεις και πλατωνικές απολαύσεις… Γέλια, χαμόγελα… γέλια ξανά… ευφημισμοί σκορπιούνται στον αέρα… ανέξοδα… Ο χορός μετατρέπεται σε φλερτ… Τα χείλη συναντιούνται, για λίγο όμως… Τα χέρια αγγίζουν τα κορμιά… τραβώντας και σπρώχνοντας τα ρούχα… Οι κινήσεις είναι σταθερές… μηχανικές… ένα ασταμάτητο, ρυθμικό πέρα – δώθε… Οι αναπνοές αυξάνονται ραγδαία… Αναγκάζονται να βγουν μέσα από τα ρουθούνια μιας και τα στόματα συγκρούονται και οι γλώσσες αρχίζουν να χορεύουν κι αυτές…

Περιτριγυρισμένη από λινά υφάσματα, η σάρκα σιγά – σιγά εκτίθεται… Τα δάχτυλα, στο τρελό χορό τους, ανακαλύπτουν του δέρματος το πόθο… χαϊδεύουν, εξερευνούν… κάθε σημείο, κάθε πλευρά… εδώ… εκεί… (Α! Μια γωνία αριστερά έμεινε ανεξερεύνητη)… Περπατούν με στρατιωτικό, αυστηρό βήμα προσφέροντας ευχαρίστηση και αντιστέκονται στον πειρασμό να βρεθούν κάτω από τα ρούχα…

Οι γλώσσες πιέζονται μέσα στο ρεύμα των σάλιων… καταπίνονται ενωμένες, πότε από το ένα στόμα και πότε από το άλλο… Ο πόνος αναλαμβάνει αξίωμα στη διέγερση… Τα φουσκωμένα παντελόνια αποκαλύπτουν την ένταση της επιθυμίας. Το ένα σώμα πάνω στο άλλο, αναζητά την κυριαρχία… με μια σπρωξιά, με μια προώθηση… Οι γοφοί λικνίζονται σε μια συναλλαγή ώθησης και έλξης… ώθησης και έλξης… Τα βλέμματα συναντιούνται σε κάθε κατεύθυνση…

Το τραγούδι αλλάζει και μαζί του και οι κινήσεις… γίνονται έξαλλες… Τα μάγουλα συγκρούονται με τα μάγουλα, τα χείλη με τα αυτιά… Τα δάχτυλα περιπλέκονται σαν κορδέλες από γαϊτανάκι… Ένας ανεμοστρόβιλος γεννιέται που ξεσηκώνει τα πάντα γύρω του μέχρι τη τελική κίνηση… Ο ιδρώτας ξεπλένει τα κορμιά… Τα ρούχα στάζουν… Μόνο τα χείλη μένουν στεγνά… Το λαχάνιασμα προδίδει το μέγεθος της απόλυτης ευχαρίστησης… Ο χορός τελειώνει όπως ακριβώς άρχισε… με μια ματιά… με μια συνάντηση των βλεμμάτων… επιβεβαιώνοντας ότι κάτι που συνέβη, θα συμβεί ξανά…

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ, όταν οι καστανές, πυκνές μπούκλες σου γκρεμίστηκαν στους ώμους σου με το που χίμησα πάνω σου σαν αίλουρος φιλώντας νηφάλια τα χείλη σου και εντοπίζοντας το περίγραμμα του κορμιού σου σπιθαμή προς σπιθαμή με τα δάχτυλά μου;

Λαχάνιαζες και μαζί σου λαχάνιαζα κι εγώ, όπως όταν ανεβαίνουμε τα σκαλιά μέχρι τον τρίτο όροφο όταν είναι χαλασμένο το ασανσέρ…

Από το ανοιχτό παράθυρο εισέβαλε ο καπνός από το μπάρμπεκιου του γείτονα κι εσύ γελούσες επειδή σου έλεγα ότι το κορμί σου καίει σαν να ψήνεται στα κάρβουνα… Το γέλιο σου ακούγονταν πιο δυνατά από τη βιασύνη του πολυάσχολου κόσμου και τα δόντια σου άστραφταν σαν τ’ αστέρια…

Ήταν ζεστά στην αγκαλιά σου, ενώ έξω ο αέρας λυσσομανούσε παρατείνοντας το κρύο και αυξάνοντας την κατανάλωση του ρεύματος στα κλιματιζόμενα κτίρια…

Σου έδωσα φιλιά… άξια να γίνουν πρωτοσέλιδα του αύριο σ’ ολόκληρη τη διαδρομή των χειλιών μου πάνω στο κορμί σου… Τα πόδια σου ταλαντεύονταν κάτω από το βάρος μου και τα μάγουλά σου είχαν κοκκινίσει σαν φρέσκα, ανθισμένα τριαντάφυλλα…

«Έχεις την ομορφιά των Ιταλικών αγαλμάτων…», σου είπα…

«Γιατί όχι των Ελληνικών;», με ρώτησες…

Σκέπασα το στόμα σου με το δικό μου κλέβοντας την ανάσα σου… Η καρδιά σου χτυπούσε δυνατά, όπως όταν ανεβαίνουμε τρέχοντας δεκατέσσερα συνεχόμενα σκαλοπάτια…

Ο πούτσος σου, άσεμνα σηκωμένος, είχε φτάσει πλέον στο επιθυμητό για μένα ύψος… Ατενίζοντάς τον, το γέλιο σου αποσπούσε τη προσοχή μου… Έσκυψα και τον φίλησα… στην άκρη… επειδή η μοίρα το είχε παραγγείλει…

H Aretha Franklin τραγουδούσε μια προσευχή για σένα στο ραδιόφωνο… Άπλωσα τα δάχτυλα μου στο στήθος σου, στη στασιμότητα του μήλου του Αδάμ στο λαιμό σου… Έπρεπε εγώ… ο ίδιος… να ξεκουμπώσω το πουκάμισό σου… ασχέτως αν τα υπόλοιπα ρούχα τα έβγαλες μόνος σου αφήνοντάς με να αποκρυπτογραφώ, να ανατρέπω, να πιέζω με τη γλώσσα, τα χείλια και τα δάχτυλά μου κάθε εκατοστό του μήκους του πούτσου σου…

Λοιπόν, θυμάσαι εκείνο το βράδυ;

Ήταν ένα βράδυ όπως το αποψινό… μια κρύα νύχτα του χειμώνα…

Εσύ κι εγώ ξαπλωμένοι σ’ ένα ζεστό στρώμα με το βόμβο του κλιματιστικού πάνω από τα κεφάλια μας… με τις ασύντακτες από το πάθος προτάσεις μου να αιωρούνται προτού αποτυπωθούν…

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν όλα όσα έχουμε ζήσει ήταν πραγματικά… ακόμα κι αυτό… τώρα… είναι πραγματικό…

Ρηχές ανάσες μετακινούν αργά το στήθος του… πάνω – κάτω… καθώς ο ύπνος ο βαθύς τον έχει αιχμαλωτίζει για τα καλά … Το βλέμμα μου βαδίζει στο κορμί του και το μυαλό μου υπενθυμίζει την απαλότητα της καυτής σάρκας του μόλις λίγες στιγμές πριν και το πώς τα παθιασμένα φιλιά του με παρέσυραν στο δρόμο της αμαρτίας…

Θέλω να αισθανθώ ξανά την επιδερμίδα του κάτω από τα δάχτυλά μου

Θέλω να αισθανθώ ξανά τις ρόγες του να σκληραίνουν μετά το κολύμπι τους στη ζεστασιά του στόματός μου

Θέλω να αισθανθώ ξανά τη ζεστή ανάσα του στο λαιμό μου και το υγρό μονοπάτι των σάλιων του να διασχίζει το στήθος μου…

Δαγκώνω την άκρη της γλώσσας μου τονίζοντας με ευκολία την υγρή ερυθρότητά της…

Η γλυκόξινη γεύση του σπέρματός του καθυστερεί ακόμα στο στόμα μου και οι σκέψεις μου προδίδουν το λήθαργο του πούτσου μου ξεσηκώνοντάς τον βιαίως… Ένα χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη μου, καθώς το μυαλό μου υπενθυμίζει τα τεντωμένα πόδια του να μου σφίγγουν το κεφάλι σ’ ένα δύσκολο στην εκτέλεσή του κεφαλοκλείδωμα, τη στιγμή που η γλώσσα μου κινούνταν πέρα – δώθε προετοιμάζοντας πυρετωδώς τον πούτσο του, ακινητοποιώντας τον στο σκοτάδι του στόματός μου…

Οι χυμοί του έρεαν ασταμάτητα από τη σχισμή της ουρήθρας του, πλημμυρίζοντας το στόμα μου…

Από τους πνεύμονες του έβγαινε ένας περίεργος, υπόκωφος θόρυβος… κάτι μεταξύ αναστεναγμού και βογγητού, καθώς ο ίδιος έσπρωχνε με δύναμη τον πούτσο του βαθιά μέσα στο στόμα μου… Η γεύση του σπέρματός του έρεε σταθερά λερώνοντας ακόμα και τα χείλια μου, ενώ το άρωμά του γέμιζε τις διόδους των ρουθουνιών μου…

Μια καταραμένη γκρίνια δονούσε το λαιμό του κάνοντας το κορμί του να κουνιέται σαν από σεισμό και τον πούτσο του να συσπάται, ανταμείβοντας τη γλώσσα μου με το πιο νόστιμο σπέρμα…

Είμαι σίγουρος πως η θερμότητα που ορμούσε από το στόμα μου στον πούτσο του θα του έχει μείνει αξέχαστη… Είχα σφίξει με τα χείλια μου την τεράστια, σαν μανιτάρι, βάλανό του, και στη συνέχεια τον κατάπια μ’ έναν αναστεναγμό δίνοντας έναν επείγοντα χαρακτήρα στο έργο μου…

Εξασφαλίζοντας του μια καλή θέση μέσα στο στόμα μου, κύλησα τα δάχτυλά μου γύρω από τη περίμετρο του πούτσου του και τον κράτησα τόσο δυνατά όσο ένας καουμπόι το χαλινάρι του αλόγου του…

Γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα πει δεξιοτεχνία, εξανάγκασα ένα βρυχηθμό ν’ ακουστεί από το στόμα του σαν βροντερός σεισμός που συγκλονίζει τα πάντα…

Το ζεστό, πηχτό σπέρμα του εκτινασσόταν ανεξέλεγκτα καλύπτοντας εντελώς ένα μεγάλο μέρος του προσώπου μου χρωματίζοντάς, μάλιστα, λευκό…

Τώρα, στέκομαι εδώ και παρακολουθώ τον ύπνο του… Ανάβω ένα τσιγάρο με το μυαλό μου ν’ αναπολεί τη ζωώδη πράξη μου, τη γυροσκοπική κίνηση της γλώσσας μου και τους ήχους που έβγαζα σαν ατμομηχανή παλιού τρένου… Δεν θέλει και πολύ να αναζωπυρωθεί η επιθυμία μου… Ένα τσακ… είναι αρκετό!

Φιλιόμαστε με πάθος στην άκρη του τραπεζιού…

Ήθελα να το παίξω τζέντλεμαν, αλλά το στενό τζιν του έχει ξεσηκώσει το ζώο μέσα μου… Τα εύπλαστα, σαρκώδη χείλια του και η παιχνιδιάρικη γλώσσα του δεν καταφέρνουν να με εξημερώσουν όπως τις άλλες φορές… Τα μασώ απαλά όπως το μωρό την αλεσμένη φρουτόκρεμα, αισθάνομαι τους παλμούς του και γεμίζω το στόμα του με φιλιά και σάλια… πολλά…

Ακουμπάει το ένα χέρι του στον ώμο μου και το άλλο στον κώλο μου, μη γνωρίζοντας αν πρέπει ή όχι να σταματήσει τις ορέξεις μου ή να γίνει το δέλεαρ που θα με παρασύρει στο γλέντι…

Ανεβαίνω στην αγκαλιά του…

Με κοιτάει σαν να αγνοεί τι επρόκειτο να συμβεί στη συνέχεια…

Τον αρπάζω και πέφτω πάνω του σαν λεοπάρδαλη Αφρικανικής στέπας που επιτίθεται στη θήραμά της… Είμαι πολύ προσεκτικός όμως στον τρόπο που τον γδύνω… Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είναι ήδη ημίγυμνος… Το θέαμα του γραμμωμένου στήθους του ξυπνάει πρωτόγονα πάθη μέσα μου… Σπρώχνει με τη παλάμη του στο πρόσωπό μου, θέλοντας να με ηρεμήσει… Αρπάζω και με τα δυο μου χέρια το παντελόνι του και το κατεβάζω… Τον γεμίζω δαγκωματιές… αφήνω υγρά μονοπάτια σάλιου στο κορμί του… στις ερεθισμένες ρόγες του… κι ένα μοναδικό φιλί στη κορυφή του σλιπ του λίγο προτού με πιάσει φρενίτιδα… Μασάω τον πούτσο του μαζί με το ύφασμα… Σκορπίζω πιπιλίσματα και ζωώδη ροκανίσματα…

Μετά, τραβάω κάτω το σλιπ του… Είναι μάταιο να προσπαθήσω να κρατηθώ… Στη θέα του πούτσου του, όπως ήταν αναμενόμενο, η καύλα μου όχι μόνο δεν υποχωρεί, αντιθέτως ενισχύεται… Σκύβω και παίρνω την πρώτη, γλυκιά μυρωδιά του στα ρουθούνια μου… Δεν ξέρω πώς να εκφράσω καλύτερα την έξαλλη συμπεριφορά μου…

Πιέζω το πλήρες μήκος του πούτσου του μέσα στο στόμα μου…

Λαχανιασμένος ρουφάω και καταπίνω… αφήνοντάς τον έκπληκτο με την προθυμία μου… Από το στόμα του βγαίνει ένα φωνητικό μείγμα σφυριγμάτων, βρυχηθμών, αναστεναγμών και ψιθύρων…

Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά φτάνω τον πούτσο σου σε κατάσταση απελευθέρωσης… Τον αρπάζω και με τα δυο μου χέρια και τον αφήνω να μου σφραγίσει το στόμα με το σπέρμα του που αναβλύζει σαν αφρόκρεμα…

Ψιθύρισες μια σου ιδέα, είπα κι εγώ τη δική μου… και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα…

Σ’ αυτή τη φαινομενικά βαρετή, κρύα βραδιά, είχαμε μόνο ο ένας τον άλλο για να κρατήσουμε ζεστά τα κορμιά μας… Με λίγη ενθάρρυνση από το ποτό και τη μουσική, αποφασίσαμε να καλύψουμε τις ανάγκες μας ξαπλώνοντας πρόχειρα στον καναπέ…

Ήσουν ήδη ενθουσιασμένος, όταν τα χείλη μας συναντήθηκαν… όταν ρούφηξες την αναπνοή μέσα από το στόμα μου… Δεν μπορούσα να καταλάβω αν η γλώσσα σου ήταν αυτή που εντόπιζε νάρκες ή η δική μου… αλλά και οι δυο απολαμβάναμε τη δροσιά του σάλιου που συνοδεύει τα φιλιά… Κρέμασες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου κι εγώ σε αγκάλιασα θέλοντας να σε κατακτήσω…

Περιπλανήθηκα στο κορμί σου, χαϊδεύοντας τα χέρια σου, στη συνέχεια τη πλάτη σου και, τέλος, τους μηρούς και τους γοφούς σου… Πρώτος έσπασα το φιλί μας κι άρχισα να φιλώ το πρόσωπό σου… τα μάγουλα σου, τους λοβούς των αυτιών σου… και μετά, έθαψα το πρόσωπό μου στο λαιμό σου… Η μυρωδιά των μαλλιών σου και το άρωμα πίσω από τα αυτιά σου, μαζί με τη βαριά ανάσα σου, ξυπνούσαν μια τέλεια καταιγίδα στο κεφάλι και το παντελόνι μου…

Καθώς ξεκούμπωνα το πουκάμισό σου, πρόσεξα ένα υγρό ίχνος… μια σταγόνα ιδρώτα… να κυλάει από τον κρόταφο στο μάγουλό σου…

Κοιταχτήκαμε στα μάτια με μια έντονη επιθυμία… Αμέσως μετά σηκώθηκες, επιτρέποντας το παντελόνι σου να γλιστρήσει χαμηλά, ενώ το φως του φεγγαριού χάζευε το κορμί σου, παρέα μ’ εμένα φυσικά…

Σε πήρα από το χέρι και σε οδήγησα ξανά στον καναπέ… Πρέπει να είχα βγάλει χωρίς να καταλάβω το παντελόνι και τη μπλούζα μου στη πορεία, γιατί όταν ξάπλωσα πάνω σου φορούσε μόνο το μπόξερ μου…

Η σεξουαλική ένταση είχε ανάψει για τα καλά… και υπήρχαν σαφή, αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό…

Φιληθήκαμε ξανά… Αυτή τη φορά… πεινασμένα!

Σου έβγαλα το σλιπ και το πέταξα μακριά, φωνάζοντας όπως ένα μικρό παιδί όταν ξετυλίγει το πρώτο δώρο του τα Χριστούγεννα… Έπεσα στο στήθος σου και το λέρωσα με τη γλώσσα μου. Τύλιξα στη συνέχεια τις ρόγες σου με τη γλώσσα μου και τις ρούφηξα περισσότερο από ποτέ…

Λαχάνιαζες δυνατά… Γκρίνιαζα δειλά…

Τη στιγμή που μου κατέβασες το μπόξερ ο πούτσος μου ξεπετάχτηκε σαν περιστασιακός κεραυνός… Τον έπιασες.

«Είναι σαν καυτό σίδερο…», ψιθύρισες…

Μπήκα ανάμεσα στα πόδια σου και επιδόθηκα στον αγαπημένο μου ρόλο… Κολύμπησα μέσα κι έξω από την κωλοτρυπίδα σου με ρυθμό κι ένταση, προσπαθώντας να εξαγάγω όσο το δυνατόν περισσότερο νέκταρ μπορούσα… Παραμέλησα το ρόλο μου για μερικά δευτερόλεπτα, μόνο για να σε φιλήσω…

Γκρίνιαζες δυνατά… χαμογελώντας….

Οι μπούκλες σου κάλυπταν το μισό πρόσωπό σου…

Επέστρεψα στα φιλιά, φιλώντας πότε το στήθος σου, πότε το λαιμό σου… μέχρι που τα μάτια μας συναντήθηκαν ξανά και ο πούτσος μου βυθίστηκε ξανά μέσα σου… Μια κραυγή χαράς δραπέτευσε από το στόμα σου απολαμβάνοντας την κάθε διείσδυσή μου προς κάθε κατεύθυνση… Δοκίμασα για λίγο να ελέγξω τον ρυθμό μου και την ταχύτητά μου, αλλά το πάθος μ’ έκανε απρόβλεπτο, χωρίς τη θέλησή μου…

Τα κορμιά μας συγκρούστηκαν τόσο δυνατά που η ευχαρίστηση σάρωσε τα πάντα πλημμυρίζοντας ακόμα και τα μυαλά μας…

Μετά το ξέσπασμα, έμεινα να κλαψουρίζω … ανεβοκατεβαίνοντας στο στομάχι σου σαν βάρκα στο κύμα…

Βουλιάζει στον καναπέ κάτω από το βάρος μου

Ξαπλώνει…

Απλώνει τα χέρια του… τέλεια… συμμετρικά

Δεν πρέπει να… αλλά θέλω

Δεν μπορώ να περιορίσω τον εαυτό μου

Το τατουάζ στο χέρι του με γοητεύει

Με προκαλεί

Με καλεί

Δεν μπορώ…

Παρακαλώ τις επιθυμίες μου να σταματήσουν να με βασανίζουν

Δελεάζομαι…

Θέλω τόσο πολύ να τοποθετήσω μικροσκοπικά φιλιά πάνω του

Να αισθανθώ την απαλότητα της σάρκας του

Να αισθανθώ τις τρίχες του να γαργαλούν τα χείλια μου

Κι εγώ να του επιστρέφω το γαργαλητό με τους θύλακες της γλώσσας μου

Θέλω πολλά

Χρειάζομαι περισσότερα…

Όμως δεν μπορώ…

Τον έχω κουράσει απόψε

Τον έχω ξεζουμίσει… κυριολεκτικά…

Δαγκώνω το κάτω χείλος μου

Ελπίζοντας…

Αυτοπεριορίζομαι…

… προσωρινά!

Στέκεται απέναντί μου, φορώντας μόνο τα εσώρουχά του και τίποτα άλλο… Εγώ, ο ίδιος, με τα χέρια μου, τον έγδυσα πριν από λίγα λεπτά… Κάνω ένα βήμα πίσω και τον θαυμάζω… Το φως από το πορτατίφ παρουσιάζει την αμαρτωλή λάμψη του… Τον πλησιάζω και με χαμηλή και μεθοδική φωνή, ψιθυρίζω:

«Σε θέλω…»

Τα χείλια μου μόλις που αγγίζουν το λοβό του αυτιού του… Γέρνει προς τα πίσω, σαν ξαφνικά να χρειάζεται υποστήριξη… Ακουμπώ τα χέρια μου στα πλευρά του… τα νύχια μου ξύνουν ελαφρά το δέρμα του… Πλησιάζω ακόμα πιο κοντά…

«Θα σε εκλιπαρώ όλη νύχτα…», του λέω…

Το στόμα μου απέχει λίγα μόνο χιλιοστά από το αυτί του… Ο αχνός της αναπνοής μου, ο ήχος της φωνής μου, είναι κάτι περισσότερο από εκείνα που θα μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει… να χειριστεί… Τα δάχτυλά μου ζυμώνουν για τα καλά το δέρμα του… Ψιθυρίζω:

«Σε θέλω… όλο και πιο πολύ… Πεινάω… »

Τοποθετώ το αριστερό μου χέρι γύρω από το λαιμό του και στη συνέχεια γρυλίζω βραχνά κοντά στο αυτί του:

«… γι’ αυτό θα σε φάω…»

Ένα ρίγος διαπερνά το κορμί του… Καταλαβαίνει ότι είμαι έτοιμος να του δώσω όλα όσα έχω αυτή τη στιγμή… Με το δεξί μου χέρι, συγκεκριμένα με τον αντίχειρά μου ζωγραφίζω το περίγραμμα των χειλιών του…

«Κάθε σημείο του κορμιού μου θέλει να αισθανθεί το στόμα σου…», του λέω…

Συμπαρασύρω με το αντίχειρά μου τα χείλια του προς τα κάτω… Χαϊδεύω το σαγόνι του… τυλίγω το χέρι μου απαλά γύρω από το λαιμό του… Ψιθυρίζω:

«Θέλω να σε αγγίξω… εδώ… εδώ… εδώ…»

Τα δάχτυλά μου γλιστρούν στο στήθος του και κάνουν κύκλους γύρω από τις ρόγες του που προεξέχουν…

«Η γλώσσα μου θέλει να σε γλείψει…», του λέω…

Γέρνει το κεφάλι του προς το πλάι… Τα δάχτυλά μου κινούνται τώρα με κατεύθυνση προς τη κοιλιά του… Αναστενάζω στο πλάι του λαιμού του…

«Ναι, μωρό… Σε θέλω… Άσχημα…», του λέω…

Μόλις και μετά βίας μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου… Λόγια αγάπης… Λόγια πρόστυχα βγαίνουν από το στόμα μου… Τα δάχτυλα μου πειράζουν το λάστιχο του σλιπ του… Τα χείλη μου έρχονται πάνω στα δικά του… Στις συσπάσεις του πούτσου του μπορώ να αισθανθώ τις επιπτώσεις της αποπλάνησης…

«Θέλω αυτό… κι αυτό… Όλα δικά μου τα θέλω …», του λέω…

Τον σαγηνεύω με τα χάδια μου…

«Ω, μωρό… μωρό…»

Με κοιτάει μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη…

«Να κοιμηθεί πρώτα ο Λουκάς… Τον ξέχασες…», μου λέει…

«Έχεις δίκιο…», του λέω…

`Til my body is dust

`til my soul is no more

I will love you, love you

`Til the sun starts to cry

and the moon turns to rust

I will love you, love you

But I need to know – will you stay for all

time…forever and a day

Then I`ll give my heart `til the end of all

time…forever and a day

`Til the storms fill my eyes

and we touch the last time

I will love you, love you…

I will love you – Kathy Fisher

Έρπεται πάνω μου, χαμογελώντας… Τα ρούχα μας είναι σκορπισμένα γύρω από το κρεβάτι… Είμαστε μισόγυμνοι… Διασκεδάζω παρακολουθώντας την αγωνιώδη προσπάθειά του να φτάσει κοντά μου φορώντας μόνο το στενό, μπλε μπόξερ που με καυλώνει σε απίστευτο βαθμό… Έτσι όπως είναι σκυμμένος, έχοντας καρφωμένο το βλέμμα μου στο μπροστινό άνοιγμα παρακαλώ να έρθει η στιγμή που θα εξαπολύσει την ερωτική οργή του πάνω μου…

Για μια στιγμή τα βλέμματά μας συναντιούνται. Είναι η στιγμή εκείνη που σκύβει πιο πολύ πειράζοντας με τις μπροστινές μπούκλες του τον πούτσο μου… Μην αντέχοντας άλλο, απλώνω τα χέρια μου, ελπίζοντας να του βγάλω το μπόξερ με μια κίνηση…

Δυστυχώς, είναι ταχύτερος…

«Περίμενε…», μου λέει…

Πλησιάζει το πρόσωπό του στο δικό μου και τσιμπάει με τα αξύριστα μάγουλά του τα χείλη μου… Σύντομα η γλώσσα του συναντά τη δική μου… Δοκιμάζουμε ο ένας τη γεύση του άλλου… Με την ενεργή συμμετοχή των δοντιών μας η όλη εμπειρία γίνεται απολαυστικά σέξι και πρωτοποριακή…

Στη συνέχεια, κι ενώ τα χείλη μας ξεκλειδώνουν, ξεκινά το μακρύ ταξίδι των χεριών μου στο κορμί του… Βαδίζουν κατά μήκος της πλάτης του από πάνω προς τα κάτω… Μ’ ένα – δυο χαστούκια πυρπολώ τον κώλο του… Αισθάνομαι να μου τραβάει το σλιπ… Του τραβάω κι εγώ το μπόξερ… Με την άκρη του ματιού του παρακολουθεί τη γαλαζωπή δίνη της κίνησης της απογείωσής του προς το ταβάνι και της προσγείωσής του σε μια από τις γωνίες του δωματίου…

«Τι κατάλαβες;», με ρωτάει…

«Γιατί, εσύ τι κατάλαβες;», τον ρωτάω…

Χαμογελάμε ο ένας στον άλλο… ολόγυμνοι… απροστάτευτοι, σαν δυο Αδάμ που μόλις εκδιώχθηκαν από το παράδεισο…

Του δίνω ένα καλό φιλί στο στόμα…

Αναστενάζει, ανατριχιάζοντας… λίγο…

Απολαμβάνω το χαμόγελό του, ανοίγω τα πόδια του και χωρίς να σπαταλήσω περισσότερο χρόνο, βυθίζω τον πούτσο μου μέσα του… Σφυροκοπώ την κωλοτρυπίδα του σαν να θέλω να τον εκδικηθώ… Έχει κρεμαστεί κυριολεκτικά πάνω μου, με το ένα πόδι του περασμένο γύρω από τη μέση μου, και τα δυο του χέρια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό μου… Ο πούτσος μου περιβάλλεται από τη ζεστασιά της κωλοτρυπίδας του και σπαρταράει κάθε τόσο όταν βγαίνει από μέσα…

Προσπαθώ να έχει διάρκεια αυτή η ένωσή μας. Προσπαθώ να κρατηθούμε μαζί στιγμές πολλές, αλλά η ένταση του οργασμού είναι τέτοια που κάνει αναπόφευκτη τη κορύφωση… Ήδη οι ανεξέλεγκτοι αναστεναγμοί σηματοδοτούν κατά κάποιο τρόπο την εκσπερμάτωση…

Ανασαίνει και βογκάει δυνατά ενώ ψεκάζω με σπέρμα την κοιλιά και το στομάχι του…

Αγκαλιές και φιλιά γίνονται το κερασάκι στη τούρτα για τα επόμενα λεπτά…