Το πιο γλυκό θέαμα

Μου λες ότι σου ανήκω

και στη συνέχεια, με κοιτάς επίμονα στα μάτια.

Οι γωνίες των χειλιών σου ανοίγουν χαρίζοντας μου ένα τεράστια χαμόγελο.

Τρέμοντας ελαφρώς από το κρύο

κουρνιάζω, συνωστίζομαι στην αγκαλιά σου.

Κυματίζω πάνω στο κορμί σου

… κι εκεί ανάμεσα στα πόδια σου μαγεύομαι από το πιο γλυκό θέαμα.

Ο ανδρισμός σου, πάλλεται από την αναμονή, και σκορπίζει γενναιόδωρα τη μεταξένια υγρασία του.

Τον αγγίζω για λίγα λεπτά με τα δάχτυλά μου κι αμέσως μετά τον αφήνω να γλιστρήσει μέσα μου.

Τώρα μπορώ ν’ ανατριχιάσω…

… να κλαψουρίσω

… ν’ αφήσω να βγει από το στόμα μου ένα πλήθος ψιθυριστών  κραυγών

«Πιο πολύ, ναι… παρακαλώ»

Τα δάχτυλά μου χαϊδεύουν τις καμπύλες του σώματός σου

Γκρινιάζεις μέσα στα αυτιά μου

Το αγκάλιασμά μου σε οδηγεί πιο βαθιά μέσα μου

Προσέχω ώστε να ανατριχιάσω πιο πολύ… πάλι, πάλι…

Σε κρατώ σφικτά

Οι κραυγές μου ακούγονται πιο δυνατά

«Πιο πολύ, ναι… παρακαλώ»

Τα δόντια μου αποτριχώνουν τέλεια τη σάρκα σου

… ξεκινώντας από το στήθος σου

Τρέμοντας, μπορείς να συμπληρώσεις την αρχική σου πρόταση

Διότι, στην πραγματικότητα,

η αγάπη μου

είναι αυτή που σου ανήκει.

Σχετικά με τις διαφημίσεις

Ερωτική υπερφόρτωση

Οι ακτίνες του ήλιου εισβάλλουν στο δωμάτιο από τις μισάνοιχτες περσίδες

Μια απ’ αυτές πηγαίνει και κάθεται στο γυμνασμένο στήθος του.

Αγγίζοντας τη ζεστασιά της με τα δάχτυλά μου αγγίζω και τη σάρκα του… τις γραμμώσεις του, τις σημαδεμένες από το στόμα μου ρόγες του…

Φοράει εκείνο το κόκκινο σορτς που όσο μ’ αρέσει να τον βλέπω να το φοράει, άλλο τόσο μ’ αρέσει να μπαίνω στη διαδικασία να του το βγάζω…

Τα δάχτυλά μου γίνονται πιο διεισδυτικά από τις ακτίνες του ήλιου.

Χώνονται κυριολεκτικά μέσα στο σορτς του…

Παράλληλα, θηλάζω το μήλο του Αδάμ στο λαιμό του, αφήνοντας ένα σημάδι από ρουφηξιά πάνω του…

Τη στιγμή που τα χείλια μου καλύπτουν τη δεξιά ρόγα του, τη στιγμή που θερμότητα του στόματός μου την πνίγει, νιώθω τον πούτσο του να σηκώνεται όρθιος.

Η γλώσσα μου ακολουθεί το μονοπάτι εκείνο που τη φέρνει σχεδόν αμέσως στο στομάχι του…

Το σέξι κόκκινο σορτς του καλύπτει παιχνιδιάρικα με την ηδονή του υφάσματος το εξόγκωμα του πούτσου του.

Βγάζω το οξυγόνο που υπάρχει στα πνευμόνια μου και φυσάω ενάντια στο σορτς, κάνοντας το σώμα του να τρέμει…

Επιστρατεύοντας όλα τα δάχτυλά μου, τραβάω αργά προς τα κάτω το σορτς…

Του το βγάζω…

Με μια βροχή ζεστών φιλιών υγραίνω τους εσωτερικούς μύες των μπουτιών του

Η στύση του, η οποία εδώ και λίγα λεπτά βρίσκεται σε εξέλιξη, μαγνητίζει το βλέμμα μου…

Η γλώσσα μου γλιστρά απαλά στα ευαίσθητα τμήματα του πούτσου του…

Κρατάει τα χέρια του σηκωμένα στον αέρα σε μια σφιχτή γροθιά…

Τα χείλια μου καλύπτουν ήδη τη πρησμένη βάλανό του

Οι αναστεναγμοί του φανερώνουν πότε πόνο και πότε ευχαρίστηση…

Τα χείλια μου αγκαλιάζουν την εκτεταμένη περίμετρο του πούτσου του

Τα σάλια μου τον λούζουν από πάνω μέχρι κάτω…

Η γλώσσα μου μεταμορφώνεται σε μια ζεστή κουβέρτα που όμως αδυνατεί να τον καλύψει ολόκληρο…

Ο νους, το σώμα και η ψυχή μου παραιτούνται… οι σκέψεις μου με συμπαρασύρουν σ’ ένα άγνωστο μέρος…

Ένα βαθύ βογγητό βγαίνει από το στόμα του τη στιγμή που βυθίζω στο στόμα μου τον πούτσο του…

Απλώνει το χέρι του και πιάνει το κεφάλι μου, σε μια προσπάθεια να επιβραδύνει τις γρήγορες κινήσεις μου

Με λαρυγγικά βογγητά με ικετεύει να σταματήσω…

Τον ακούω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω, απεναντίας συνεχίζω με πιο έντονο ρυθμό…

Τα δάχτυλά του μπλέκονται στα μαλλιά μου…

Μ’ έναν ακόμα αναστεναγμό παραπονιέται με αγωνία και την έντονη ερωτική υπερφόρτωση…

Το κορμί του τινάζεται βίαια… σαν να το χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα

Μια ανήκουστη κραυγή βγαίνει από το στόμα του… ταυτόχρονα με την έκρηξη του πούτσου του… μια έκρηξη που πλημμυρίζει το στόμα μου με πηχτό, λευκό σπέρμα

Τα πνευμόνια μου λαχανιάζουν για λίγο οξυγόνο, όμως  πειρασμός να θηλάσω τον πούτσο του είναι μεγάλος…

«Προσπάθησες να με πνίξεις…», λέω… χαμογελώντας… τυλίγοντας για μια ακόμη φορά τη βάλανό του με τα χείλια μου…

Οι χτύποι της καρδιάς μου έχουν νικηθεί από την αγάπη που τρέφω γι’ αυτόν

Τον σπρώχνω τρυφερά στη ζεστασιά της αγκαλιάς μου.

Ξημέρωνε δεκαέξι Οκτωβρίου

Είχα έναν ανήσυχο ύπνο χθες βράδυ. Με τον παραμικρό θόρυβο ξυπνούσα. Με τις παραμικρές κινήσεις του κορμιού του, άνοιγαν από μόνα τους τα μάτια μου. Οι ερωτικές σκέψεις στροβίλιζαν τα πάντα στο μυαλό μου αφήνοντας αναπάντητα τα ερωτήματα που ο ίδιος έθετα στον εαυτό μου. Τι συμβαίνει; Γιατί; Πως εμφανίστηκε, άραγε, αυτή η διέγερση;

«Ε, ψιτ… κοιμάσαι;»

«Σσσς, σιωπή…»

Καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας ένιωθα τα χέρια του ν’ απλώνονται πάνω μου, ν’ αγγίζουν το στήθος μου, τα τυλίγονται γύρω από το κορμί μου. Η ανάσα του ακουγόταν σαν ψιθυριστό νανούρισμα. Η διέγερση ξυπνούσε εκτός από εμένα και το σώμα μου, σαν κάτι να το έσπρωχνε να εκπληρώσει ένα σκοπό. Αναμνήσεις λίγων ωρών μόνο πριν είχαν γεμίσει το κεφάλι μου.  Αποφάσισα να σηκωθώ για να κάνω ένα κρύο ντους, κι ας απειλούσε να συντομεύσει η ενέργεια αυτή το χρόνο που είμαστε μαζί. Σηκώθηκα, λοιπόν, σιγά – σιγά για να μη τον ξυπνήσω. Ξεκινώντας να βαδίζω στο σκοτάδι, γύρισα για μια στιγμή το κεφάλι και τον κοίταξα. Οι μπούκλες του χύνονταν αφειδώς πάνω στο μαξιλάρι. Το βλέμμα μου σκαρφάλωσε με προσοχή στο λαιμό του, κάθισε να ξαποστάσει ψηλά στους ώμους του και στη συνέχεια έκανε μια βουτιά στο στήθος του.

Ένιωσα το στόμα μου να γίνεται υγρό και τον πούτσο μου να πιέζει το ύφασμα του σλιπ μου. Απομνημονεύοντας κάθε εικόνα του, συνέχισα την πορεία μου προς το μπάνιο, έτσι όπως είχα αποφασίσει. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Όλα γύρω μου είχαν θολώσει…

Όταν επέστρεψα στο κρεβάτι, τον είδα να έχει τα μάτια του μισάνοιχτα…

«Μωρό…;»

«Σσσς, σιωπή…»

Ξάπλωσα, τυλίγοντας το χέρι μου γύρω από τη μέση του και ήπια ρυμούλκησα το κορμί του στην αγκαλιά μου…

Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε…

Είσαι ο άντρας

Κρατώ εκατοντάδες εκδοχές του εαυτού σου ως εικόνες στο μυαλό μου…

Για παράδειγμα:

Είσαι ο άντρας που φτιάχνει καφέ τις πρώτες πρωινές ώρες για να μου τον φέρει στο κρεβάτι.

Είσαι ο άντρας που κλαίει στο τέλος κάθε δραματικής ταινίας.

Είσαι ο άντρας που γελά δυνατά όταν τον γαργαλούν στις πατούσες.

Είσαι ο άντρας που μιλά μόνο στα Λατινικά όταν κάνω το βράδυ το σταυρό μου.

Είσαι ο άντρας που θα φορέσει το εσώρουχό του ανάποδα για να πάει στον αγώνα της αγαπημένης του ομάδας.

Είσαι ο άντρας που φλερτάρει τη μητέρα μου όταν έρχεται στο σπίτι.

Είσαι ο άντρας που μπορεί να με λιώσει με μια σου ματιά.

Είσαι ο άντρας που κάνει τη λέξη «Γαμήσι» να έχει εκατό διαφορετικές έννοιες.

Είσαι ο άντρας που μπορεί να κοιμηθεί μ’ ένα νανούρισμα.

Είσαι ο άντρας που με πηδάει, που με γαμάει πραγματικά.

Είσαι ο άντρας που του αρέσουν οι βόλτες στο πάρκο την Κυριακή το πρωί.

Είσαι ο άντρας που χαμογελάει όταν κοιμάται.

Είσαι ο άντρας που είναι μοναδικός, και το εννοώ.

Είσαι ο άντρας που του αρέσει να τρώει ακόμα λουκουμάδες με μερέντα

Είσαι ο άντρας που κάποιες φορές θέλει απλά να παρακολουθεί τα πάντα γύρω του.

Είσαι ο άντρας που του αρέσει να φτιάχνει ιστορίες με περίπλοκες λεπτομέρειες για το πώς θα συμπεριφερόμαστε όταν θα γίνουμε ενενήντα ετών.

Είσαι ο άντρας που γελά όταν θυμώνω μαζί του.

Είσαι ο άντρας που θέλει να έρχεται σε όλα πρώτος.

Είσαι ο άντρας που γελά στη βροχή.

Είσαι ο άντρας που θα σταματήσει το περπάτημα για να μυρίσει ένα τριαντάφυλλο.

Είσαι ο άντρας που δεν αρέσκεται στο να κάνει κάτι, αλλά να δημιουργεί.

Είσαι ο άντρας που θα ήθελα να είμαστε για πάντα μαζί.

Όλα είναι έρωτας

Εδώ και τώρα

… υπάρχουμε μόνο εσύ κι εγώ.

Το φως είναι σβηστό.

Το αεράκι του φθινοπώρου προσπαθεί να μας δροσίσει

Η ένταση της επιθυμίας μας λυγίζει… μας γονατίζει…

Η λατρεία της ιδρωμένης σάρκας

Το νωχελικό χαμόγελο.

Τα πολυτελή φιλιά.

Ο απολαυστικός αισθησιασμός που βγαίνει από τα στόματά μας σε κάθε ξεφύσημα

Οι ψίθυροι

Το τρέμουλο των χειλιών

Ο τρόπος που κυλούν τα άψογα δάχτυλα στα κορμιά

Η γλώσσα που γλείφει τον παλμό στους κροτάφους

Η λαχτάρα του στόματος για ένα μοναδικό χάδι.

Τα χέρια που τυλίγονται γύρω από τα κορμιά

Το άρμεγμα κάθε σταγόνας σάλιου

Η αγάπη

Το πάντρεμα της τρυφερότητας με την ασέλγεια

Η κομμένη ανάσα

Η ολοκλήρωση.

Ο έρωτας…

Νωρίς το πρωί…

Ξυπνάς το πρωί, ενώ η στιγμή δεν απαιτεί να σηκωθείς τόσο νωρίς.

Εσύ όμως θες να σε βρίσκω κάθε μέρα δίπλα μου,  ζεστό

κάτω από τα σκεπάσματα,

να τεντώνεσαι και να νιώθω τους μύες σου να σκιρτούν

να ανταποκρίνονται με τη θέλησή τους στη χαλαρή έξοδο της ανάσας μου,

η οποία κατευθύνεται πότε στο κεφάλι σου και πότε προς στο μαξιλάρι σου.

Η αλήθεια είναι ότι απολαμβάνω την εικόνα σου, συνειδητοποιώ τι θησαυρό έχω

και, ναι… δεν το κρύβω… ονειροπολώ λίγο, αν θέλεις να το πω έτσι … λίγο προτού φύγω για τη δουλειά.

Εκμεταλλεύομαι, λοιπόν, τη στιγμή, το χρόνο που έχω στη διάθεσή μου,

παίρνω το χέρι σου στο χέρι μου

και το ακουμπώ πάνω στο στήθος μου,

έτσι ώστε να μπορείς να καταλάβεις από τους χτύπους της καρδιάς μου,

τις σκέψεις που τους συνοδεύουν.

Ασυνείδητα, ίσως και συνειδητά, με τον αντίχειρά μου βουρτσίζεις απαλά τις ρόγες,

παιχνιδιάρικα, τις σπρώχνεις λίγο – λίγο, πότε από τη μία πλευρά, πότε από την άλλη,

μέχρις ότου αισθανθείς ότι ενισχύεται η αντίστασή τους.

Μετά, με την παλάμη σου, χαϊδεύεις απαλά την επιφάνεια του δέρματός μου,

απολαμβάνοντας την υφή, την απαλότητα, τη ζεστασιά, στην οποία και αποδίδεις στο χάδι σου και τη δέχεσαι ως ένα βραβείο.

Με τα δάχτυλά σου ζυμώνεις, απαλά συμπιέζεις, τη σάρκα

Αχ, να είσαι σίγουρος ότι οι σκέψεις σου δεν είναι λάθος !

Και πως θα μπορούσαν άλλωστε να είναι…

από τη στιγμή που και οι δυο σκεφτόμαστε το ίδιο

από τη στιγμή που και οι δυο αφήνουμε τη φαντασία μας να ακολουθεί τις ανάγκες μας.

Είναι νωρίς το πρωί, και δεν είναι απαραίτητο να βιαζόμαστε…

Θα επιστρέψω νωρίς από το γραφείο…

Η τεχνητή λίμνη

Σε ονειρεύτηκα ξανά χθες το βράδυ…

Φορούσες ένα παλιό τζιν και οι μπούκλες των μαλλιών σου ήταν αχτένιστες για μια ακόμη φορά. Το πουκάμισό σου, χαλαρά φορεμένο πάνω σου, ήταν ξεκούμπωτο, αφήνοντας το στήθος σου εκτεθειμένο στο βλέμμα μου. Μύρισα την κολόνια του πατέρα μου όταν σε φίλησα στο λαιμό, τρέχοντας παράλληλα τα δάχτυλά μου ανάμεσα από τα πυκνά σου μαλλιά.

Περπατήσαμε χέρι-χέρι στο πάρκο. Το πορτοκαλί και το μπλε χρώμα του ουρανού πρόδιδε με ακρίβεια τη χρονική στιγμή της βόλτας. Ήταν απόγευμα, λίγο μετά τη δύση του ήλιου. Χωρίς ν’ αφήσεις ούτε μια στιγμή το χέρι μου, ξεκίνησες να τρέχεις. Αγωνίστηκα για να σε ακολουθήσω. Τα πόδια μου συνήθως με προδίδουν όταν δεν είμαι σίγουρος για το που πάμε. Παραμερίζοντας άγουρα, ανώριμα δενδρύλλια και λουλούδια, φτάσαμε σε μια τεχνητή λίμνη, ακριβώς στο κέντρο του πάρκου.  Εκεί, γύρισες και με φίλησες…

Ζαλισμένος, έκανα ένα βήμα πίσω. Μ’ ένα γουργούρισμα στο στομάχι, συγκλονισμένος κι έκπληκτος, τύλιξα το χέρι μου γύρω από τη μέση σου. Έσκυψα και σε φίλησα στην άκρη της μύτης, τρομοκρατημένος για το τι θα μπορούσε να μου συμβεί αν τολμούσα ν’ αγγίξω με τα χείλια μου την επιφάνεια των χειλιών σου.

Άπλωσες πάνω μου το χέρι σου. Το κράτησα σαν φυλακτό στο πρόσωπό μου. Η λαχτάρα μου για σένα έρεε σαν φουσκωμένο ποτάμι το χειμώνα, μέσα μου… μέσα στα πνευμόνια μου. Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή και όταν τα άνοιξα απέναντί μου δεν βρισκόταν κανένας, δεν ήσουν πια εκεί…

Σήκωσα το βλέμμα μου και κοιτάζοντας τον ουρανό, παρατήρησα τα σύννεφα να μετατοπίζονται. Τα αστέρια είχαν αρχίσει να τον στολίζουν για τα καλά. Ήταν μια εικόνα με την οποία είμαι πολύ καλά εξοικειωμένος. Ένιωσα τον εαυτό μου να πέφτει. Ένιωσα τη γη ν’ ανοίγει και να με καταπίνει. Ένιωσα να με τραβάει κάποιος σε μια ζεστή αγκαλιά.

Σ’ ονειρεύτηκα χθες το βράδυ…

… μα το πρωί ήσουν ξαπλωμένος στο πλάι μου.

Σχετικά με τις διαφημίσεις

Ημερολόγιον καλούμενον ερωτικόν… του Αλέξανδρου Χαρούλη

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 6,449 other followers