Τα άδυτα του κορμιού

Τα δάχτυλα εξερευνούν τα άδυτα του κορμιού

Μυρωδιές αναδύονται από την υγρασία του ιδρώτα που ρέει όπως το πυκνό και γλυκό μέλι

Τα χέρια, με τρόπο συγκινητικό, χαϊδεύουν και χαϊδεύονται μεταξύ τους

… τρίβοντας και συμπιέζοντας.

Τα χείλια αγγίζονται, φιλιούνται

Οι γλώσσες τινάζονται έξω από το στόμα, πειράζοντας η μια την άλλη

Όλα τα δάχτυλα, κυρίως όμως οι αντίχειρες, πειράζουν, σπρώχνουν και πατούν τις σάρκες…

Οι αναπνοές, που τόση ώρα ήταν σταθερά ελεγχόμενες, επιταχύνονται

Η ουσία της επιθυμίας επιβάλλει όλα να γίνονται πιο γρήγορα… πιο γρήγορα

Φιλιά, εντός και εκτός έδρας, ανταλλάσσονται

Άλλα είναι πάρα πολύ ισχυρά…

… άλλα τρυφερά…

Τα χέρια, και τα τέσσερα, συγκεντρώνονται και πιάνονται το ένα με το άλλο, γίνονται ζευγάρια…

Οι αναπνοές βαραίνουν…

Τα δάχτυλα κάνουν μασάζ όλα τα ευαίσθητα σημεία που συναντούν στο πέρασμά τους.

Τα στόματα ανοίγουν…

Ουρλιαχτά ακούγονται

Τα σώματα ανατριχιάζουν… τρέμουν… κουνιούνται…

Λίγο πριν την απελευθέρωση, προηγείται μια εσωτερική έκρηξη

Υγρά τρέχουν στα κορμιά μας καλύπτοντας τους πόρους του δέρματος

Ιδρωμένοι από την ερωτική πράξη, παίρνουμε βαθιές ανάσες

Ξεκουραζόμαστε, μ’ ένα χαμόγελο… μ’ ένα φιλί

και τα άκρα μας περιπλεγμένα… από συνήθεια…

About these ads

Συγκλονιστική νύχτα

Με πλησιάζει αθόρυβα… Έρχεται κοντά μου με ευκολία όπως τα όνειρα έρχονται στο μυαλό μας τη νύχτα.

Η λάμψη των ματιών του κάνει να λάμπουν και τα δικά μου μάτια

Τα στενά, εφαρμοστά ρούχα του με δελεάζουν

Ακουμπάει τα χέρια του πάνω μου…

Η φωνή του ακούγεται σαν γουργουρητό

Γλιστράει τα δάχτυλά του γύρω από το λαιμό μου…

Ο αγώνας της καρδιάς μου να κυριαρχήσει με τον ήχο των χτύπων της ακούγεται έντονα στα αυτιά μου…

Τα χέρια του χαϊδεύουν  το στήθος μου και ξεκουμπώνουν βιαστικά τα κουμπιά του πουκάμισου μου

Είναι πιο επιθετικός απ’ ό,τι φανταζόμουν

…και φυσικά… άσος στο φλερτ!

Τα χείλη του χαϊδεύουν μια-μια τις ρόγες μου

Η απότομη χαρά, στέλνει ρίγη ευχαρίστησης στο κορμί μου

Καταπίνω μια γουλιά συσσωρευμένου σάλιου

 Στα μάτια του λάμπει η ερωτική πείνα, τονίζοντας την φωτεινότητά τους

Τα χείλη του αγγίζουν τη σάρκα μου, κάνοντας με να συμπεριφέρομαι σαν να βρίσκομαι σε κατάσταση μέθης

Δεν είμαι σε θέση να ξεχωρίσω τα τρυφερά από τα τσουχτερά φιλιά

Οι σκέψεις μου στριφογυρίζουν σε μια δίνη

Δεν υπάρχει λόγος να μη δεχτώ να συνεχίσει την επίθεσή του

Το φερμουάρ του παντελονιού μου γλιστράει κάτω με ευκολία

Οι ρόγες μου έχουν σκληρύνει για τα καλά

Κρύβω τα δάχτυλα των χεριών μου στα μαλλιά του

Αφήνοντας το παντελόνι μου να πέσει, μένω μόνο με το εσώρουχο

Τα αμέσως επόμενα λεπτά θα είναι δύσκολα και για τους δυο μας

Βρίσκω τον εαυτό μου να θέλει…  να ορέγεται, να γευθεί το γλυκό νέκταρ του

Γονατισμένος μπροστά μου ξεκινά να γλείφει αυτό που λατρεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο

Τα βογγητά μας, οδηγούν και τους δυο μας, σε μια περαιτέρω ευδαιμονία

Γλείφει σαν πεινασμένος σκύλος

Όλος ο κόσμος γύρω μου σβήνει, αλλάζει…

Εργάζεται πάνω στο κορμί μου μεθοδικά

Στη συνέχεια, αναρριχάται στην αγκαλιά μου, ψιθυρίζοντας: Κάνε με δικό σου

Η νύχτα προβλέπεται να είναι συγκλονιστική

Οι αναστεναγμοί έρχονται να προστεθούν στα βογγητά

Τραβώντας τον στην αγκαλιά μου, πέφτω πάνω του και φιλώ το λαιμό του

Αφήνω το δέρμα του να νιώσει κάθε τσίμπημα από το αξύριστο πρόσωπό μου

Μεταμορφωνόμαστε σε δυο κατοικίδια ζώα που κυνηγιούνται όλη τη μέρα για να κάνουν έρωτα το βράδυ

Τον γλείφω, κυρίως όμως τον πιπιλίζω… με λαιμαργία

… μέχρι το πάθος να ξεθωριάσει

Στο συρμό του μετρό

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα σ’ εσένα ήταν η αναπνοή σου. Στεκόσουν απέναντί μου, στο συρμό του μετρό, και τη στιγμή που μου μίλησες, μια οσμή από μέντα ταξίδεψε από το στόμα σου στα ρουθούνια μου, δημιουργώντας ένα συναίσθημα οικειότητας.

Δεν είναι τόσο συνηθισμένη εικόνα να μιλούν δυο ξένοι εκτός από την περίπτωση έκτακτης ανάγκης ή αν συμβεί κάτι απροσδόκητο… μια ξαφνική βουτιά στο σκοτάδι για παράδειγμα… ή αν κάποιος τρελός ξεκινήσει να τραγουδάει δίχως αφορμή. Κι όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε συμβεί στην περίπτωσή μας. Απλά, γύρισες προς το μέρος μου κι άρχισες να μου μιλάς… να μου μιλάς… Δέκα λεπτά μετά, πρόσεξα, ότι κάθε τόσο ανανέωνες κάθε τόσο τη τσίχλα με γεύση μέντας που μασούσες… Είχα ξεχάσει πλέον τον κανόνα πως δεν μιλάμε με κάποιον που δεν γνωρίζουμε καλά. Η φωνή σου, με την βοήθεια της ανάσας σου, τυλιγόταν σε μια φούσκα που εισέπνεα.

Ο συνωστισμός μέσα στο συρμό δεν μας έδινε άλλη επιλογή από το να στεκόμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Μετατόπισα το κέντρο βάρος μου και αμέσως αισθάνθηκα την υπέροχη αντίθεση της θερμότητας του σώματός σου με τη δροσιά της αναπνοής σου. Τα κορμιά μας μετατοπίστηκαν και πλησίασαν πιο κοντά, ακόμα πιο κοντά. Εισέπνευσα λιγάκι πιο βαθιά την ανάσα σου…

Όταν σταμάτησες να μιλάς, μ’ έπιασε ξαφνικά ένα σύνδρομο στέρησης. Η μυρωδιά των λέξεων σου τόση ώρα μου παρείχε οξυγόνο και αισθάνθηκα ότι μου ήταν αδύνατο να αναπνεύσω εύκολα. Ένιωσα ότι είχα παγιδευτεί μέσα σ’ ένα κουκούλι. Ένιωσα ένα κύμα πανικού να με κυριεύει. Ένιωσα ευάλωτος και εκτεθειμένος στο πλήθος… στο θόρυβο και στην κίνηση των υπόλοιπων επιβατών. Ένιωσα ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος για σένα και για μένα…

Έψαξα με το βλέμμα μου την ονομασία της επόμενης στάσης στη φωτεινή επιγραφή. Που βρισκόμασταν; Η φωνή σου με ενημέρωσε για το όνομα. Μια σου λέξη μόνο ήταν αρκετή για να αναπνεύσω ξανά. Στη συνέχεια, τα χείλη σου ακούμπησαν στα δικά μου. Η γλώσσα σου, βουτηγμένη στη μέντα, μπλέχτηκε με τη δική μου. Ήμασταν μόνοι και πάλι… όπως πριν.

Ήμασταν μόνο εσύ κι εγώ…

Δυο στόματα,

μια ανάσα.

Ένα πασχαλιάτικο παραμύθι

Απόψε, κύριοι και κυρίες, θα σας διηγηθώ ένα παραμύθι, μια ιστορία αγάπης χωρίς πολλά – πολλά λόγια. Για να την καταλάβετε, πρέπει να ενεργοποιήσετε τη φαντασία σας. Επιτρέψτε μου να σας πάρω από το χέρι. Θα είμαι ο οδηγός σας από την έναρξη… Το παραμύθι θα ξεδιπλώνεται… προοδευτικά… κι εγώ θα παραμείνω οδηγός μέχρι τον επίλογο… Προσοχή! Το παραμύθι αυτό δεν έχει ακουστεί ποτέ και κανείς δεν θα μιλήσει ξανά γι’ αυτό…. Ακούστε προσεκτικά, και μη ξεχνάτε… πως όλα ξεκίνησαν μια νύχτα σκοτεινή, μια βραδιά γεμάτη χαρά για πολλούς, όχι όμως γι’ αυτή την περιπλανημένη ψυχή, του ήρωα μας…

Έτσι ξεκινώ…

Τα χρώματα που τον περιβάλλουν έρχονται σε αντίθεση με τις αποχρώσεις του γκρι που κυριαρχούν στην καρδιά του… Τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη διάθεσή του, αφού εδώ και καιρό έχει χάσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή… Περιπλανιέται άσκοπα σε μια πόλη που απέχει πολύ από το σπίτι του. Ούτε ο ίδιος ξέρει τι τον έφερε μέχρι εδώ… Η εποχή που στα μάτια του καθρεφτιζόταν η χαρά έχει περάσει ανεπιστρεπτί… Νιώθει ένα τεράστιο κενό… Η μοίρα στάθηκε πολύ σκληρή για το άτομό του… και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον θλιβερό… Αυτή η εύθραυστη ψυχή μπορεί από στιγμή σε στιγμή να σπάσει, αν δεν βρεθεί κάποιος να την επιδιορθώσει… ένα πραγματικά σπουδαίο… εξαιρετικό πρόσωπο…

Αν η τύχη το θέλει, θα συναντηθούν απόψε…

Εύχομαι ν’ ακούτε τις φωνές και τα γέλια… έστω και αμυδρά… Ας προχωρήσουμε… Ας τον ακολουθήσουμε… Μακάρι να βρει τη χαρά εδώ που ήρθε απόψε. Μακάρι τα φωτεινά χρώματα να μη χρειαστεί να εξασθενήσουν…

Η σκοτεινή και εύθραυστη ψυχή έχει κουραστεί από την περιπλάνηση… Αποφασίζει να κάνει μια στάση… εδώ… που τα βήματά του τον οδήγησαν. Η μοίρα αποφάσισε να του δείξει το άλλο της πρόσωπο και τον έφερε σ’ αυτό το φεστιβάλ, όπου οι ντόπιοι χορεύουν και γλεντούν για κάποιο γεγονός που δεν έχει σημασία… Στο πρόσωπο καθενός από τους παρευρισκομένους μπορείς να δεις την ευτυχία να ακτινοβολεί… Είναι πολύ δύσκολο να τους καταλάβει ένας άνθρωπος που έχει χάσει τα πάντα…

Ας καθίσουμε σε απόσταση… παρακαλώ…

Μετά από ένα ταξίδι τόσο μακρινό, με λίγο φαγητό και ακόμα λιγότερη ξεκούραση, συνειδητοποιεί ότι τα πόδια του δεν τον κρατούν… Δεν έχει τη δύναμη να περπατήσει… να προχωρήσει… Αποφασίζει να ξεκουραστεί… σ’ αυτό το μέρος, σ’ αυτό το άγνωστο μέρος όπου οι άνθρωποι γλεντούν, τραγουδώντας σε μια γλώσσα που δεν θυμίζει καθόλου τη μητρική του… τη γλώσσα που γνωρίζει να μιλάει… Μέσα στην απελπισία του, το γεγονός αυτό φαίνεται πραγματικά αδιάφορο…

Επιταχύνει το βήμα του, αν και με την μικρή αυτή αλλαγή της ταχύτητας οι πατούσες του πιάνουν φωτιά… Σπινθήρες πόνος εξαντλούν περισσότερο τους ήδη εξαντλημένους μυς του… Κοιτά ολόγυρά του… Κυριαρχούν θρησκευτικά και εθνικά σύμβολα… σημαίες και λάβαρα… σημάνσεις τις οποίες δεν καταλαβαίνει… Κάποιος του χαμογελά… Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που δέχτηκε ένα χαμόγελο… σχεδόν είχε ξεχάσει τι είναι αυτό… ποιο είναι το σχήμα του… ποια είναι η δύναμη του μηνύματός του…

Ο προσωπικός του πόνος τον είχε τυφλώσει και τόσο καιρό δεν μπορούσε να δει την ομορφιά αυτού του κόσμου… Άραγε κάπου εδώ βρίσκεται εκείνος που μπορεί να του διδάξει το αληθινό νόημα της αγάπης;

Το συγκεντρωμένο πλήθος φωτίζεται από ένα πλήθος κεριών… Στον ενθουσιασμό τους όλα μαζί δημιουργούν μια τεράστια δάδα… Στέκεται ανάμεσά τους και κινεί το βλέμμα του προς το σημείο που κοιτούν όλοι… Το σημείο αυτό είναι μια σκηνή… Η μουσική ξεκινάει με τις επευφημίες του πλήθους… Πάνω βρίσκεται ένας νεαρός άντρας, συναρπαστικής ομορφιάς με μαλλιά όλο κυματισμένες μπούκλες… Φοράει μια φουστανέλα διακοσμημένη με πιέτες, τόσες όσες πρέπει για να μπορεί το ύφασμα να χορεύει μαζί του… Έτσι όπως σηκώνεται ψηλά… έτσι όπως στροβιλίζεται φαίνεται σαν να τον διοικεί ο ίδιος ο άνεμος…

Κάτω από το νέο αυτό πρίσμα η ευαίσθητη ψυχή του ήρωα μας σκιρτά… Μαγεύεται από τις κινήσεις του… από τη κομψή στάση του νεαρού χορευτή… Ποιος να είναι άραγε αυτός ο μυστηριώδης, πανέμορφος άντρας και για ποιο λόγο έχει συγκεντρώσει τόσο αποτελεσματικά τόσα ζευγάρια ματιών πάνω του;

Κάνει ένα βήμα και πλησιάζει πιο κοντά στη σκηνή… Ο κόσμος γύρω του παύει να υπάρχει . Η μουσική, η σκηνή και ο χορευτής παραμένουν… Η κούραση που αισθανόταν τόσες εβδομάδες, αντικαθίσταται από ένα αίσθημα έκστασης… Αφήνει το κορμί του να κινηθεί στο ρυθμό της μουσικής… χάνει τον έλεγχό του… αισθάνεται σαν μια μαριονέτα στα χέρια αυτού που την κινεί… Κοιτά τον χορευτή με δέος… χιλιάδες άλλα μάτια αδυνατούν να κοιτάξουν μ’ αυτό τον τρόπο…

Οι στόχοι κάθε φορά διαφέρουν…

Καθώς ο χορευτής συνεχίζει να κάνει στροφές, τα μάτια, τα φλογισμένα μάτια του ήρωα μας, της ευαίσθητης ψυχής, ανοίγουν όλο και πιο πολύ θέλοντας να επιβεβαιώσουν εκ νέου την παρουσία του νεαρού χορευτή στη σκηνή… Ξαφνικά, τα φωτεινά μάτια του ενός και του άλλου, συναντιούνται δίχως να ψαχτούν μεταξύ τους… απλά συναντιούνται… πλέκονται φωνάζουν το ένα ζεύγος το άλλο…

Προσέξτε! Τον καλεί με τα μάτια του…

Φαίνεται ότι αυτός ο νεαρός χορευτής θα κάνει την διαφορά. Μπορεί να το καταφέρει… Ένας παρατημένος από τη ζωή άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοήσει μια τέτοια κλήση… Ο χορευτής δεν αφήνει το βλέμμα του να κοιτάξει τίποτε άλλο… Σύντομα χορεύουν όλοι μαζί… Ανεβαίνουν κι άλλοι πάνω στη σκηνή… Το πλήθος σαλεύει, τραγουδώντας… Η προσοχή όμως του χορευτή είναι στραμμένη εκεί που πρέπει…

Ο ήρωας μας, σκύβει το κεφάλι του ντροπαλά. Το φως του βλέμματος του χορευτή έχει θαμπώσει την καρδιά του…

* * *

Στην ατελείωτη νύχτα που ακολουθεί, έχουν μείνει έξω πολύ λίγοι… Δεν υπάρχει κανένα σπίτι να φιλοξενήσει το ταλαιπωρημένο, κουρασμένο του κορμί… Μόνος κάτω από ένα δέντρο αποφασίζει να κοιμηθεί μέχρι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου να χτυπήσουν τα μάτια του…

Θα τον αφήσουμε να κοιμηθεί; Όχι… Οπωσδήποτε όχι. Έκανε τόσο δρόμο να έρθει μέχρι εδώ για να κοιμηθεί;

Δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί αυτό…

Πρέπει να βρει τον χορευτή. Που να χάθηκε αυτός; Ας ψάξουμε μέσα στη νύχτα να τον βρούμε… Δεν θα δυσκολευτούμε… Να! Ένας αμυδρός χτύπος καρδιάς φτάνει στα αυτί μου… Αν δεν είναι η φαντασία μου, ακούγεται σαν καρδιά ενός ανθρώπου που μόλις έχει τελειώσει κάτι… έναν χορό για παράδειγμα… Μήπως είναι ο χορευτής; Ναι… αυτός είναι…

Ας πλησιάσουμε…

Τα μαλλιά του λάμπουν και τα μάτια του… αυτά τα όμορφα μάτια… Ναι, είναι αυτός, δεν υπάρχει αμφιβολία… Τα μάτια του είναι σαν το ουράνιο τόξο που γεμίζει με τα χρώματα της αγάπης…

Πως θα φέρουμε τους δυο άντρες κοντά… Ναι, αυτούς τους δυο μαζί… τα αντίθετα… το νερό με τη φωτιά… Πως θα τους κάνουμε να λιώσουν μαζί… να γίνουν ένα;

Το σκέφτηκα…

Θα οδηγήσω τον χορευτή προς τη βρύση που βρίσκεται πολύ κοντά στο δέντρο κάτω από το οποίο έχει βρει καταφύγιο ο ήρωας μας… Θα τον βάλω να πλυθεί… Θα τον βάλω να γδυθεί…

Το δέρμα του είναι σημαδεμένο, αλλά τόσο απαλό… ντόπιο, μαυρισμένο από τον ήλιο δέρμα… Πλένεται προσεκτικά και το νερό κατσαρώνει τις τρίχες του…

Τι θα μπορούσε να ξυπνήσει τον ήρωα μας;

Ο ήχος του νερού που καθαρίζει το κορμί και τα ιδρωμένα ρούχα του όμορφου χορευτή…

Και… να! Τα μάτια της σημαδεμένης ψυχής ανοίγουν και θαυμάζουν την ομορφιά…

* * *

Κάπου εδώ μπορώ να αναφέρω και μια άλλη εκδοχή…

Ο ήρωας μας αποκαμωμένος, κοιμάται στο φουντωμένο από τη δροσιστική βροχή γρασίδι… Το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών τον έχει αποκοιμίσει για τα καλά… Δεν μπορεί ν’ ακούσει το τραγούδι του νερού που πέφτει στο κορμί του χορευτή… Πρέπει να δυναμώσουμε τον ήχο…

Υπάρχει και κάτι καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε…

Να βάλουμε τον χορευτή να τον ξυπνήσει δίνοντάς του ένα φιλί…

Είναι προτιμότερο;

Μπορεί να τον ξεσηκώσει μ’ ένα φιλί;

Και όταν ο ήρωας ξυπνήσει… τι θα γίνει; Θα συμμετάσχει στο χορό της δίνης των γλωσσών;

Και αν ναι… θα είναι το φιλί γλυκό;

* * *

Έχουν περάσει μέρες πολλές από εκείνη τη μέρα. Η άνοιξη έχει αντικατασταθεί από το καλοκαίρι… Η ραγισμένη καρδιά έχει αρχίσει να θεραπεύεται… Η λέξη αγάπη επαναλαμβάνεται στο μυαλό του… ακούγεται παντού με κάθε τρόπο ακόμα και όταν ο ίδιος δεν μιλάει… Ακούγεται σαν ψίθυρος… σαν θρόισμα μέσα από τα δέντρα… σαν ηχώ από τα βουνά… σαν ουρλιαχτό από λύκους… σαν βράχνιασμα από στόματα εραστών…

Ο χορευτής μπαίνει στο σπίτι… Ντυμένος στα χρώματα που του ταιριάζουν… Όμορφος… Και ο ήρωας μας είναι εδώ… Μένουν μαζί… Οι πληγές της καρδιάς του έχουν επουλωθεί… Ο χορευτής έχει γίνει η σανίδα της σωτηρίας γι’ αυτόν… χωρίς αντίσταση… Δεν υπάρχουν αντιστάσεις πια… έχουν εξαφανιστεί από παντού… ακόμα και στο κρεβάτι όταν στριμώχνονται…

Ας τους παρακολουθήσουμε… διακριτικά…

Χώνει το κεφάλι του κάτω από την φουστανέλα, ανακαλύπτοντας την ομορφιά που κρύβεται από κάτω… Προσφέρει προσεκτικά φιλιά σε κάθε μέρος του σώματός του που καίει… Ποτέ δεν θα χωρίσουν αν συνεχίσουν να είναι αγκαλιασμένοι μ’ αυτό τον τρόπο…

Κι αν η καρδιά πληγωθεί ξανά, τότε θα του την επιδιορθώσει

Κι αν κλάψει, θα σκουπίσει τα δάκρυα με τη γλώσσα του

Κι αν χαμογελάσει πλατιά, σημαίνει ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί…

Και τώρα ας τους αφήσουμε μόνους…

Το παραμύθι θα συνεχιστεί χωρίς εμάς.

Αντισταθμίζοντας την απουσία των λέξεων

Το κεφάλι σου,

πλαγιάζει,

στο στήθος μου,

καθώς,

ψιθυριστές,

σιωπηλές ανάσες,

γεμίζουν τα αυτιά μας,

αντισταθμίζοντας,

την απουσία των λέξεων.

Η τρυφερότητα

της,

σάρκας,

ενάντια στη σάρκα,

καταπραΰνει,

τις βρώμικες σκέψεις στα μυαλά μας,

Ανείπωτες λέξεις

-Από θράσος; Από άγνοια κινδύνου;-,

κολυμπούν,

στην επιφάνεια των χειλιών μας.

Χίλιες

αγκαλιές,

Χίλια

φιλιά,

Χίλιες

φορές,

Έχουμε πει ο ένας στον άλλο,

«Σ’ αγαπώ»,

Την ημέρα αυτή,

που μας ραντίζει το πρωινό φως,

καθώς,

τα κορμιά μας παραμένουν ενωμένα,

καθώς,

οι ψίθυροι αυξάνονται,

καθώς,

τα λόγια αδυνατούν ακόμα ν’ αρθρωθούν,

και βγαίνουν με δυσκολία φωνήεν – φωνήεν,

σύμφωνο – σύμφωνο,

σκαρφαλώνουν για να βγουν,

«Μίλα»,

«Όχι»,

Παραμένουμε ξαπλωμένοι,

ακούγοντας,

το ρυθμό,

των καρδιακών παλμών μας,

καθώς υμνούν,

την ύπαρξη του έρωτα…

Διαρκής υπενθύμιση

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

… την καρδιά σου να χτυπάει στον ίδιο ρυθμό με τη δική μου καρδιά

Τα δάχτυλά μου μουδιάζουν…

Τα χείλη σου επιτίθενται στα δικά μου χείλη, σκορπώντας τρυφερά φιλιά

Καθώς χώνεσαι στην αγκαλιά μου, τα χέρια μου βρίσκουν παρηγοριά χαϊδεύοντάς σε

Σου το είπα και προηγουμένως:

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

Λατρεύω να δοκιμάζω το πάθος σου με τη γλώσσα μου,

… να τυλίγω τα χέρια μου γύρω από το λαιμό σου

Αισθάνομαι ένα μούδιασμα στα ακροδάχτυλά μου.

Καθώς τα κορμιά μας τρίβονται

σπινθήρες επιθυμίας ξεπετάγονται από παντού

Τα δάχτυλά μου γλιστρούν στο κορμί σου

Τα χείλη σου έχουν διογκωθεί από την επιθυμία

Μουδιάζω καθώς τα φιλώ

και η μυρωδιά σου γεμίζει τα ρουθούνια μου

Σε εισπνέω… σε δόσεις

Η διαδικασία αυτή είναι μια διαρκής υπενθύμιση της ύπαρξής σου

Δεν θυμάμαι αν σου το είπα:

Λατρεύω να αισθάνομαι το κορμί σου να πιέζει το δικό μου κορμί

Εναλλαγή κραυγών και σιωπών

Λαχανιάζω με την αίσθηση της ζεστασιάς των χεριών του στους ώμους μου. Το δέρμα μου ηλεκτρίζεται καθώς τα δάχτυλα του γλιστρούν γύρω από το λαιμό μου. Νιώθω την ανάσα του καυτή να με φέρνει κοντά, πολύ κοντά στην απόλυτη διέγερση. Σιωπηλά ικετεύω τον εαυτό μου να μην ακούγεται το παραμικρό, όμως ο ερωτικός πόνος είναι τόσο έντονος που πρέπει να εκφραστεί ποικιλοτρόπως. Αισθάνομαι το στήθος μου να καίγεται. Αισθάνομαι τη θερμοκρασία να ανεβαίνει, καθώς τα χέρια του γλιστρούν ολοένα και πιο χαμηλά. Κάθε χτύπος της καρδιάς μου φέρνει τα δάχτυλα του πιο κοντά σε σημεία που πονούν να αγγιχτούν.
Σφίγγοντας την καρδιά μου, νιώθω τα χείλη του στο λαιμό μου. Σιωπηλοί ψίθυροι αγγίζουν τα αυτιά μου. Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να ειπωθούν λόγια. Υπάρχουν στιγμές που αρκεί να διαβάσει ο ένας τα μάτια του άλλου για να γίνει κατανοητή η αγάπη και η αφοσίωση που σφραγίζει τη σχέση μας.
Τρέμω, καθώς αισθάνομαι το κύμα της έκστασης να σκάει πάνω μου, τη στιγμή που η ύπαρξη μου τρέμει ακούγοντας τον ήχο της φωνής του για πρώτη φορά μετά από αρκετά λεπτά σιωπής. Προσεύχομαι, η αυγή να με βρει ταλαιπωρημένο, σημαδεμένο μα και απόλυτα ικανοποιημένο απ’ όσα θα συμβούν μεταξύ μας απόψε.
Φτάνοντας στον απόλυτο βαθμό του ερωτικού παραληρήματος, νιώθω την αγκαλιά του να με μαγνητίζει, να με τραβάει κοντά της. Δεν υπάρχει τίποτα να με σταματήσει, ίσα ίσα το πάθος επιταχύνει την πτώση μου. Τα συναισθήματα μου βυθίζονται στη σταθερή, ακλόνητη δυναμική του κορμιού του. Βγάζοντας αδιάλειπτους λυγμούς γρατσουνίζω με το πηγούνι μου το στήθος του, καθώς σέρνω τα χείλια μου πάνω στο δροσερό δέρμα του. Αυτά τα χείλια που αγκαλιάζουν κάθε σταγόνα ιδρώτα που χύνεται…
Τα χτυποκάρδια μου είναι ικανά να με καταστρέψουν. Ένα ρίγος ταλαιπωρεί τη σπονδυλική μου στήλη. Η άνεση της αγκαλιάς του παραμένει εδώ και χρόνια μια προσιτή πολυτέλεια που μου προσφέρεται αδιαμαρτύρητα όλες τις ώρες της ημέρας, όλες τις ημέρες του μήνα, όλους τους μήνες του έτους.
Οι κραυγές της κορύφωσης εναλλάσσονται με τις σιωπές. Είμαστε και οι δυο εξαντλημένοι κι όμως δεν τολμούμε να κοιμηθούμε. Παρακολουθούμε ο ένας τις κινήσεις, τις αντιδράσεις του άλλου. Χαμογελάμε που και που…
Σε λιγότερο από μια ώρα θα χαράξει…
Η αυγή θα αντικρίσει ξανά τα σημαδεμένα από μώλωπες κορμιά μας.

Ημερολόγιον καλούμενον ερωτικόν… του Αλέξανδρου Χαρούλη

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,803 other followers