LastNightIDreamtThatSomebodyLovedMe

Η όρασή μου θολώνει… Η αναπνοή μου βγαίνει με ξέφρενο ρυθμό… ακούγοντας την ανάσα του ανακατεμένη μ’ ένα διακριτικό γέλιο… Προσπαθώ να χαλαρώσω… Η καρδιά μου όμως ακούγεται όπως ακριβώς τα κύματα όταν σκάνε στα βράχια… Μόλις και μετά βίας καταφέρνω να επιβληθώ στον εαυτό μου… Ο ήχος της καρδιάς μου υποχωρεί και το μόνο που μπορώ πλέον ν’ ακούσω είναι η φωνή του… Ναι, ηρεμώ… Η βαρύτητα των βλεφάρων μου νικάει… Κλείνω τα μάτια… Ακούω τους ψιθύρους του… Μου λέει πόσο όμορφος φαίνομαι στα μάτια του. Με κάνει να γελώ με τις υπερβολές του…

«Γέλα…», μου λέει…

Φτερουγίζω τα βλέφαρα κι ανοίγω τα μάτια μου… Μη φορώντας τους φακούς επαφής, προσπαθώ να εστιάσω το βλέμμα μου πάνω του… Μπορώ να δω το περίγραμμα του κορμιού του. Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε κατάσταση μέθης… Επίσης, αισθάνομαι το αίμα μου να κυλάει βιαστικά μέσα στις φλέβες μου… Πλησιάζω πιο κοντά και βλέπω το χαμόγελό του… Πλησιάζει κι αυτός πιο κοντά… Φιλιόμαστε… με πάθος… απελπισμένα…

Οι χτύποι της καρδιά μου επιταχύνονται ξανά… Τα φιλιά γίνονται πιο βαθιά… Προσπαθώ να ξεμπερδέψω τα δάχτυλά μου από τα δάχτυλά του για να τον χαϊδέψω… Δυσκολεύομαι όμως έτσι όπως έχω τυλιχτεί γύρω από τη μέση του… έτσι όπως έχω κρεμαστεί πάνω στο κορμί του… Αισθάνομαι σαν μόλις να έχω πετάξει στα αστέρια… Ναι, τα βλέπω κιόλας ν’ αναβοσβήνουν τόσο γρήγορα που αδυνατώ ακόμα και να τα μετρήσω…

Ακούω τη φωνή του και αισθάνομαι τα χέρια του να σέρνονται πάνω μου… χαϊδεύοντάς με… πληγώνοντάς με… Εξαφανίζω τα δάχτυλά μου μέσα στις μπούκλες του… Το κορμί μου τσούζει από το αλάτι του ιδρώτα μου… Ανακατεύω τα μαλλιά του κι αισθάνομαι σαν να εισβάλω στο μυαλό του… Την ίδια στιγμή ο πούτσος του εισβάλλει μέσα μου… Σκύβω και βυθίζω τα δόντια μου στον ώμο του… Τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου αγκαλιάζουν σφικτά τον πούτσο του… Καταλαβαίνω τη χαρά του από τις πνιχτές κραυγές που βγαίνουν από το στόμα του …

Η αναπνοή μου βγαίνει πλέον από την ανατριχίλα που ξυπνάει το κορμί μου εξαιτίας της δύναμής του… Επιπλέω, καθισμένος πάνω στα γόνατά του… Πέντε λέξεις όλες κι όλες κυκλοφορούν από το στόμα μου στ’ αυτιά του… κι είναι αρκετές:

«Σ’ ευχαριστώ πολύ μωρό μου»

Sunshine’s down so come to town, set your body free

Hold me tight, my love tonight, tell me you believe

Everybody, summertime love, you’ll remember me

Everybody, summertime love, be my lover, be my baby

Boys boys boys, I’m looking for a good time

Boys boys boys, get ready for my love

Boys boys boys, I’m looking for the good times

Boys boys boys, I’m ready for your love

Stay around, the sun goes down, babe I’m feeling right

Take a chance with love romance, have some fun tonight

Everybody, summertime love, you’ll remember me

Everybody, summertime love, be my lover, be my baby

Boys boys boys, I’m looking for a good time

Boys boys boys, get ready for my love

Boys boys boys, I’m looking for the good times

Boys boys boys, I’m ready for your love

Say hey, say you, say me, say what

(Boys boys boys) in the summertime love, in the summertime love

(Boys boys boys) let the summertime roll, let the summertime roll

(Boys boys boys) in the summertime love, in the summertime love

(Boys boys boys) let the summertime roll, let the summertime roll

Everybody, summertime love, you’ll remember me

Everybody, summertime love, be my lover, be my baby

Boys boys boys, I’m looking for a good time

Boys boys boys, get ready for my love

Boys boys boys, I’m looking for a good time

Boys boys boys, get ready for my love

Boys (Summertime Love) – Solo 

Με το που ανοίγω τη βάνα της βρύσης το καυτό νερό εκπέμπει μαζικά σύννεφα ατμού που τυλίγουν τα κορμιά μας αμέσως, λίγα λεπτά προτού εκραγούν από την πρώτη επίσκεψη του πάθους για σήμερα… Αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλο… Στην υφή της σάρκας του το κορμί μου αναφλέγεται… πιάνει φωτιά… Κραυγές, αναστεναγμοί, βαθιές αναπνοές ηχούν στο μπάνιο… Κάποιες φτάνουν στα αυτιά μας, κάποιες άλλες χάνουν τον προσανατολισμό τους εξαιτίας του ατμού και εξαφανίζονται… Αγνοώντας την αίσθηση του χρόνου απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλο… Τα χείλια λιώνουν στην επαφή με τη καυτή, σαν λάβα, σάρκα και τα κορμιά κλειδώνονται, σχεδόν ακινητοποιούνται, παγιδευμένα σε μια λάγνα αγκαλιά… Ό, τι δεν γλείφει το νερό… λαιμό, ώμους, στήθος… το γλείφει η γλώσσα και το θηλάζει το στόμα… Τα μαλλιά κοντεύουν να αποχωριστούν τις ρίζες τους από το τράβηγμα… Πιτσιλίσματα προσπαθούν να σβήσουν την πυρκαγιά της επιθυμίας… κι αποτυγχάνουν… Γλυτώνουμε, κι αυτός, κι εγώ, από ένα δεύτερο, σίγουρο πνιγμό… Το μυαλό και η ψυχή κατακαίγονται από την ερωτική φλόγα… Φιλιά, αγγίγματα, καθηλώνουν την οργή σε δυο κορμιά που αιμορραγούν αγάπη… Κάποια προσπαθούν να σβήσουν την επιθυμία, κάποια άλλα να την περιορίσουν στο ελάχιστο… Το νερό στο πάτωμα μειώνει την ισορροπία μας… Πηγαινοερχόμαστε από τον ένα τοίχο στον άλλο, αλλάζοντας θέσεις, κατεύθυνση, στάση… Μόνο η ζωώδης οργή παραμένει ακλόνητη… ίδια… σ’ ένα ρυθμικό απόηχο αναστεναγμών , ήχων όμοιων μ’ αυτούς ενός αετού που φωνάζει από ψηλά ή μ’ αυτούς ενός βαρύτονου που ξεσηκώνει κύματα χειροκροτημάτων στην όπερα… Οι ατμοί σιγά – σιγά μειώνονται και η ατμόσφαιρα καθαρίζει, θαρρείς πως ήταν μια κουρτίνα προστασίας των οργασμών μας… Φωνάζουμε από χαρά, όπως όταν ένα πλοίο αφήνει το λιμάνι και ξεχύνεται στην ανοικτή θάλασσα…

Οι συχνές, αλλοπρόσαλλες αλλαγές του καιρού είναι ως θέμα τετριμμένο, όμως δεν μπορώ να μη γράψω για μια ακόμη φορά τις σκέψεις μου και κατά συνέπεια όλα όσα νιώθω όταν οι πρώτες, δειλές σταγόνες της βροχής που κανείς μας δεν έδωσε σημασία, αγριεύουν στα ξαφνικά και χτυπάνε σαν κοράκια τα τζάμια γιατί θέλουν να μπουν μέσα…

Η αναπάντεχη βροχή ξυπνάει πάντα σφοδρές επιθυμίες μέσα μου, αυτή είναι η αλήθεια… Κάτι ημέρες σαν κι αυτή, θα κάναμε βόλτες στην εξοχή, ενώ τώρα κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού χαζεύοντας τους υαλοκαθαριστήρες να κινούνται δεξιά –αριστερά σαν τις απόψεις των πολιτικών… Αν βγαίναμε λίγο πιο νωρίς… αν προσέχαμε τα γκρι σύννεφα στον ουρανό, δεν θα υπήρχε λόγος να βρισκόμαστε κλεισμένοι σ’ αυτό το καταφύγιο…

Ακόμα και τώρα όμως, μπορούμε –αν θέλεις, βέβαια- να κάνουμε κάτι άλλο… διασκεδαστικό.

Ν’ ανοίξουμε τις πόρτες, ν’ αψηφήσουμε την ασταμάτητη, αδυσώπητη βροχή, να βγούμε έξω…

Θέλεις;

Δεν είσαι υποχρεωμένος να με ακολουθήσεις… Σκέψου όμως…

Εσύ κι εγώ, να κυνηγιόμαστε… να τρέχω… να τρέχεις να με προλάβεις… να κρύβομαι… να με βρίσκεις, να με φιλάς… να χαϊδεύω τη δροσερή βροχή στις μπούκλες σου… ν’ αγκαλιάζεις την υγρή ζεστασιά του κορμιού μου… να χρησιμοποιούμε τα βρεγμένα ρούχα ως αφορμή για να τα ξεφορτωθούμε… να κάνουμε ντους κάτω από τα σύννεφα… να… ω, ναι… κι εγώ να σου λέω: «Σε θέλω, σε θέλω τώρα…»

Όλο αυτό όμως είναι, φυσικά, μια επιθυμία… μια άσκηση ετοιμότητας… Είναι μια σκέψη απραγματοποίητη, άυλη… μακρινή… Δεν θα έπρεπε…

Ή μήπως θα έπρεπε; Ναι; Εγώ θέλω… Εσύ; Θέλεις; Βγαίνουμε στη βροχή; Πως; Πότε;

Κάνω ένα άλμα και… τσουπ!…

Καταλήγω στην αγκαλιά σου χωρίς να κοιτάζω προς τα κάτω

Γνωρίζω καλά ότι θα μ’ έπιανες με τα ισχυρά σου χέρια

ακόμα κι αν ήμουν ένας άγγελος που έπεφτε δίχως φτερά…

Από την απόσταση που βρίσκομαι

κοιτάζω τα χείλη σου σαν να μη τα έχω φιλήσει ποτέ άλλοτε

Περνώ τα δάχτυλά μου από τις μπούκλες σου πολλές φορές

Σιγά-σιγά…

Μετά, τ’ αφήνω να ταξιδέψουν από τη μέση σου σε κάτω

σε μέρη που ξέρω καλά να κινούμαι…

Τα μάγουλά σου έχουν κοκκινίσει από τη κάψα της ανάσας μου

Μένω κολλημένος πάνω σου σαν μέδουσα σε κοραλλιογενή ύφαλο

Το κορμί σου μυρίζει έρωτα και ιδρώτα

Δυο μυρωδιές που όπως ξέρεις είναι οι αγαπημένες μου…

Απλώνω τα χέρια μου εδώ κι εκεί

Αφήνω τους ψιθύρους μου να μπουκάρουν στα αυτιά σου

Σε καταλαμβάνω ολόκληρο και σ’ οδηγώ σ’ ένα ταξίδι με άγνωστη κατεύθυνση

Κρατώ το πρόσωπό μου χωμένο στο στήθος σου

που είναι ζεστό, όπως η αμμουδιά το καλοκαίρι

Βουτάω μέσα σου

Πλαφ!

Η πείνα μου μεγαλώνει… μέρα με τη μέρα… ώρα την ώρα… Μόνο ένα πράγμα μπορεί να τη σταθμίσει… τώρα…

Να ξεσπάσω πάνω σου…

Θα μου επιτρέψεις;

Θα μου επιτρέψεις να χορτάσω με το κορμί σου;

Θα μ’ αφήσεις να εργαστώ σκληρά, με τη θέλησή μου, πάνω σου, να εκφράσω τις επιθυμίες μου, να δείξω πόσο εύκολα μπορώ να μεταμορφωθώ σ’ ένα άγριο ζώο;

Ωραία!

Πρέπει πρώτα να γδυθείς… γιατί φοβάμαι μήπως σε λερώσω… όχι για κανένα άλλο λόγο…

Πίστεψέ με…

Να, κι εγώ γυμνός είμαι…

Θέλεις να γδυθείς μόνος σου; ΟΚ! Όπως προτιμάς… Δεν θέλω να βιαστείς… Για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σε θέση να σε γδύσω… Κοίτα… Τρέμουν τα χέρια μου… Χρειάζομαι χρόνο για να το κάνω αυτό… Προτιμώ να σε κοιτώ από τη πλεονεκτική θέση που βρίσκομαι τώρα να σέρνεις νωχελικά τα δάχτυλά σου πάνω στο κορμί σου… να λύνεις… να ξεκουμπώνεις… να κατεβάζεις… να βγάζεις… κάθε ρούχα από το όμορφο κορμί σου… αργά… μετρημένα… με σκέψη… αφήνοντάς με να τρέμω… να ριγώ… να καίγομαι από την ασίγαστη επιθυμία…

Και να…

Να η στιγμή… έφτασε… τελικά…

Στέκεσαι γυμνός μπροστά μου… κι εγώ σε πιάνω από τους ώμους και με τα δυο μου χέρια και σε καθοδηγώ προς τα πίσω… προς το κρεβάτι… έχοντας σκοπό να εξερευνήσω το ζουμερό σου κορμί που τόσο ποθώ…

Σάλια στάζουν από το στόμα μου κάθε φορά που σου επιτίθεμαι μ’ αυτόν τον τρόπο…

Απλώνεις το κορμί σου… ανοίγεις τα πόδια σου… Ο πούτσος σου, όρθιος, σκληρός και ατρόμητος αστράφτει… Δοκιμάζω δίχως δεύτερη σκέψη τη νοστιμάδα του, νιώθω το βελούδο της σάρκας του με την άκρη της γλώσσας μου. Θέλω να γλείψω κάθε εκατοστό του… φανερό και κρυφό… μυστικό… Θέλω να εκραγεί και να πλημμυρίσει το στόμα μου από την ανεξάντλητη πηγή του σπέρματός σου… να πνιγώ στη προσπάθειά σου να με κάνεις να καταπιώ… να μη φύγει ούτε σταγόνα από τα χείλια μου…

Ναι, δεν θέλω μόνο να χορτάσω, αλλά και να ξεδιψάσω πάνω σου…

Σύντομα

Γιατί όχι τώρα;

… κάποιες λέξεις δραπετεύουν μαζί με σάλια, καθώς τον φιλώ παθιασμένα…

Κάποιες άλλες πάλι, αρνούνται να βγουν, μπερδεύονται μέσα στο ίδιο μου το στόμα σαν η γλώσσα μου να τις εμποδίζει να βγουν προς τα έξω…

Αναγκαστικά, η ερωτική αντιπαράθεση θα δοθεί χωρίς λόγια… θα διεξαχθεί στη σιωπή… θα κορυφωθεί με μια πάλη σώμα με σώμα… στο ρυθμό που προστάζουν οι παλμοί, οι χτύποι των καρδιών μας… η ταχύτητα που ρέει το αίμα μέσα στις φλέβες μας…

Το κρεβάτι πάλλεται από τη λαχτάρα, τη πρωταρχική, έντονη επιθυμία μας να παντρευτεί η σάρκα με τη σάρκα, να κάνουμε τα γυμνά, εκτεθειμένα στην ερωτική πείνα κορμιά μας ναούς λατρείας…

Οι ανάσες κατακερματίζονται λίγο πριν την έξοδό τους από τα στόματά μας.

Τίποτα από δω και πέρα δεν θα είναι αναστρέψιμο…

Το δωμάτιό μας γεμίζει με αρώματα πικάντικα, αρρενωπά… με τα αρώματα των κορμιών μας… Βίαια, άναρχα ξεκινάμε να γαμιόμαστε… καταβροχθίζοντας ο ένας τον άλλο… Τα στόματα και οι γλώσσες περιθωριοποιούνται προς το παρόν. Πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνουν πλέον τα χέρια… Αγγίζουν, αγκαλιάζουν… κυκλοφορούν παντού, φυλακίζουν… δείχνουν τη δύναμή τους, μια δύναμη που μόνο σε εραστές μπορείς να συναντήσεις…

Μ’ ένα χαρακτηριστικό νωχελικό αισθησιασμό κοιταζόμαστε λίγο πριν τη κορύφωση του αποτελέσματος…

Βυθιζόμαστε ο ένας στο βλέμμα του άλλου

“Πάμε…”, του λέω…

Is it wrong or is it right

Is it black or is it white

What color is love?

Is it here or is it there

Is it really everywhere?

What color is love?

Is it strong like mountains?

Or deep like a fountain

Is flowing free

And what about me

How can you receive?

If you’re not a believer

Is it blue like the sky?

And does it really reach that high

What color is love?

Is it near or is it far

Or is it distant like a star

What color is love?

Does it glow like an ember?

And do you remember

If love doesn’t last

Does it live in the past?

And heart cannot live

If a heart isn’t giving

When it’s over

Does it show?

Does it leave?

An afterglow

And I really want to know

What color is love?

What color is love?  - Terry Callier 

Τα Σαββατοκύριακα συνηθίζω να τον ξυπνώ ακουμπώντας τη γλώσσα μου στον πούτσο του, ο οποίος είναι έτσι κι αλλιώς ετοιμοπόλεμος λόγω της συνηθισμένης, πατροπαράδοτης πρωινής στύσης…

Κρυμμένος κάτω από το σκέπασμα δουλεύω εντατικά είτε χαϊδεύοντας με την άκρη της μύτης μου το περίγραμμα της βαλάνου του, είτε γλείφοντας με την άκρη της γλώσσας μου τη σχισμή της ουρήθρας του…

Τα πρώτα αυτά λεπτά δείχνει αποπροσανατολισμένος… και είναι φυσικό… Χρειάζεται το χρόνο του για να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει… Κάποιες φορές σοκάρεται και ανθίστανται…, κάποιες άλλες πάλι συναινεί ακουμπώντας τα χέρια του στο κεφάλι μου… Σιγά – σιγά, η απόλαυση στέλνει τα κατάλληλα μηνύματα στον εγκέφαλο κι έτσι χαλαρώνει και αφήνει τον εαυτό του έρμαιο στις διαθέσεις μου… Εκμεταλλεύομαι την ευάλωτη κατάστασή του και κάνω ό, τι θέλω λαμβάνοντας όμως υπόψη –όχι πάντα- και τα δικά του θέλω…

Κάπως έτσι κυλούν οι πρώτες ώρες το πρωί του Σαββάτου…

Είναι μια αργή, βασανιστική διαδικασία η φροντίδα ενός πούτσου με το στόμα… Νόστιμη, αλλά αργή… Προσπαθώ να μη τον κάνω να βαρεθεί, βάζοντας στόχους, στοιχήματα με τον εαυτό μου… Μια λάθος κίνηση μπορεί να καταστρέψει τα πάντα… μπορεί να εξαφανίσει τα πάντα στο πέρασμα ενός ορμητικού κύματος , αποτέλεσμα μιας πρόωρης εκσπερμάτισης…

«Αυτό που χρειάζεται είναι να πιστέψεις ότι χωρίς τον παραμικρό κόπο απολαμβάνεις αυτό που συμβαίνει σαν να βρίσκεσαι σε ταξίδι αναψυχής…», του λέω… ψιθυριστά…

Μοιραζόμαστε τη χωροταξία ενός κρεβατιού που τρίζει… Μοιραζόμαστε ο ένας το κορμί του άλλου… Δίνουμε και προσφέρουμε κάτι στον ίδιο βαθμό, όχι μόνο επειδή θέλουμε, αλλά κυρίως επειδή μπορούμε… Έτσι, όταν το κεφάλι μου εμφανιστεί έξω από τα σκεπάσματα ανάμεσα στα ορθάνοικτα πόδια του, ξέρω ότι θα μου προσφέρει ένα χάδι στα μαλλιά… Ξέρω επίσης πως όταν τελειώσει με τα χάδια θ’ αρπάξω το χέρι του και θα γλείψω ένα – ένα τα δάχτυλά του με αγάπη και ξεχωριστό ενδιαφέρον…

Μου χαμογελάει και τα μάτια του κλείνουν… Σύντομα θ’ ανοίξουν και πάλι… Σύντομα το βλέμμα του θα επιστρέψει σ’ εμένα… Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια… Ίσως κάνουμε σεξ, ίσως τεμπελιάσουμε στο κρεβάτι. Σημασία έχει ότι ολοκληρώθηκε με επιτυχία η αποστολή της πρωινής αφύπνισης κι αυτό αρκεί… μόνο που μερικές φορές δεν είναι αρκετό…

Take my hand

We’ll walk awhile,

we’ll talk awhile

Feel my love

Always there beside you

Be the one

I know you’ll tell me everything

You are the one

I cherish more than anything

I love you more than

you’ll ever know

I love you more than

you’ll ever see

More than my heart could ever show

I love you more than

you’ll ever know

Think of me

And know that I’ll believe in you

There’ll always be

This precious time together

With every tear

A love so strong

No words could ever say

A love to last forever

I love you more than

you’ll ever know

I love you more than

you’ll ever see

more than my heart could ever show

I love you more than

you’ll ever know

Take my hand

we’ll walk awhile,

we’ll talk awhile

feel my love

always there beside you

be the one

I know you’ll tell me everything

you are the one

I cherish more than anything

I love you more than

you’ll ever know

I love you more than

you’ll ever see

more than my heart could ever show

I love you more than you’ll ever know

More than you’ll ever know - Michael Ruff 

Σιγά… σιγά… χαϊδεύει με τη γλώσσα του τη περιοχή γύρω – γύρω από τις ρόγες μου, αυξάνοντας σε επικίνδυνο βαθμό την ανατριχίλα στο στήθος μου… Οδυνηρά, όπως πάντα, συνεχίζει, αμφισβητώντας τις δυνατότητές του από τη στιγμή που στέλνει πρόσκληση στα δάχτυλά του… Τα περνάει ένα – ένα πάνω από κάθε ρόγα συνάπτοντας συμβάσεις μαζί τους έως ότου τις ερεθίσει για τα καλά… Μ’ ένα ακόμα γλείψιμο, το πολύ – πολύ ένα πιπίλισμα, σκληραίνουν, διεγείρονται και σηκώνονται ψηλά παίρνοντας τη θέση που τις αρμόζει…

Οι συναλλαγές των δαχτύλων του με σημεία του κορμιού μου συνεχίζονται εξαφανίζοντας κάθε ίχνος ευαισθησίας… Ρουφήγματα, γλωσσίδια, τσιμπήματα, δαγκωματιές, όλα αυτά μαζί παρελαύνουν διαδοχικά… στρατηγικά τοποθετημένα από τον ίδιο, δίνοντάς τους μηδενική ανοχή να με καυλώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται… Για μια στιγμή σκέφτομαι να του πω να χαλαρώσει, γρήγορα όμως μετανιώνω… Ποιος είμαι εγώ που θα ζητήσω κάτι τέτοιο; Με ποιο δικαίωμα; Αποφασίζω να τον επιβραβεύσω για κάθε ενέργειά του, φωνάζοντας δυνατά…

«Αααα… Τέλεια… Πολύ καλά… Α…μμμ… Εκεί… Εκεί, πολύ καλύτερα τώρα… Ω, ναι… Εκεί… Ναι… Μμμ… Συνέχισε, μη σταματάς… Ααα… Μη σταματάς…»

Κατέχει ένα θείο δώρο… Ξέρει πώς να βασανίζει τα συναισθήματα… Ξέρει πώς να εναλλάσσει το πόνο με την ευχαρίστηση χωρίς πολλά – πολλά λόγια… Αυτό και μόνο αρκεί… Γίνομαι ένα άβουλο παιχνίδι όχι μόνο για τα χέρια του, αλλά και για το στόμα του… Αγγίζω στιγμιαία τον πούτσο του… Είναι σκληρός σαν χάλυβας… Είμαι σίγουρος πως τα τοιχώματα της κακομαθημένης κωλοτρυπίδας μου θα του κάνουν τη ζωή δύσκολη χωρίς να το περιμένει, απαγορεύοντας του, απλά, την είσοδο… Μόνο κατά τύχη, θα την παραβιάσει… Ναι, μόνο αν είναι τυχερός…

Είναι…

Μια μικρή κραυγή βγαίνει από το στόμα μου τη στιγμή που ο συγκλονιστικά τεράστιος πούτσος του προσπαθεί να μπει… να χωρέσει μέσα μου… Από τη στιγμή που το καταφέρει, ξεκινά να με γαμάει σκληρά, αδυσώπητα, δείχνοντας πόσο σκληρός είναι… κυριολεκτικά… Το συναίσθημα είναι καταπληκτικό και άξιο να το ζήσει κανείς… Τα χέρια του με καρφώνουν κάτω, με κρατούν ακινητοποιημένο, ανίκανο έστω και για την παραμικρή αντίδραση…

«Είναι αυτό που ήθελες;», με ρωτάει… «… ένα καλό, σκληρό γαμήσι;», προσθέτει στην ερώτησή του…

«Ναι… ναι…», απαντώ…

«Σου αξίζει… Τα καλύτερα σου αξίζουν…», μου λέει…

… και αλλάζει ταχύτητα… ρυθμό… Πιέζει σκληρά… Κινείται γρήγορα, σταθερά όμως όπως πάντα… Σπρώχνει τον πούτσο του πιο βαθιά, με αποτέλεσμα να καλέσει έναν ακόμη οργασμό στο κορμί μου… Έχοντας τον πούτσο του μέσα μου, δεν σταματώ να παίζω τον δικό μου, κάνοντας το κορμί μου να τρέμει, να έχει σπασμούς… να τρέμει ξανά… μέχρι την ευλογημένη στιγμή της εκσπερμάτωσης…

Σχεδόν αμέσως χύνει κι αυτός, σαν να είναι το πιο εύκολο πράγμα στο κόσμο ο συγχρονισμός… Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι καθόλου δύσκολο… μαζί του…

Τον κοιτάω εφ’ υψηλού… έτσι όπως είναι γονατισμένος… εκεί, στα πόδια μου, με το κεφάλι σκυμμένο… Μια επιθυμία εξέφρασα κι αμέσως προθυμοποιήθηκε να την εκτελέσει χωρίς να ζητήσει τίποτα για αντάλλαγμα, παρά μόνο να ψιθυρίσω ερωτικά το όνομά του ως ένα μεγάλο ευχαριστώ… Ακούω προσεκτικά το πώς χτυπάει η καρδιά του… σαν να υπάρχει ένα πουλί παγιδευμένο μέσα στο στήθος του που αγωνίζεται να βγει…

Περιμένω χωρίς να κάνω τίποτα… Περιμένω απολαμβάνοντας τη βασανιστική αναμονή τόσο τη δική του, όσο και τη δική μου… Καθώς μετατοπίζω ελαφρώς το βλέμμα μου αισθάνομαι ένα χαστούκι στο δεξί μπούτι μου… Μου δείχνει με σαφήνεια τον εκνευρισμό του για τη καθυστέρησή μου… Απλώνω το χέρι και του χαϊδεύω απαλά τις μπούκλες στη κορυφή του κεφαλιού… Μετά απ’ αυτό, λαχανιασμένος, ξαπλώνει στα πόδια μου… Σκύβω και αναστατώνω όσο πιο πολύ μπορώ τα μαλλιά του… Σηκώνω το κεφάλι του και με τα δυο μου χέρια κι επιτρέπω το βλέμμα του ν’ αναζητήσει το δικό μου… μια φορά… στα μάτια…

«Θα κάνω ό, τι το καλύτερο μπορώ… γι’ αυτό καθυστερώ…», του λέω και σηκώνω το πηγούνι του για να με κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια… Πιέζω με τα δάχτυλά μου τα χείλια του και βλέπω ν’ ανθίζει ένα χαμόγελο… Ποτέ δεν αποτυγχάνει αυτή η κίνηση… Το χαμόγελό του είναι πάντα τόσο όμορφο που το παρακολουθώ σχεδόν δακρύζοντας από χαρά… Ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλα κάνει πιο γοητευτικό από ποτέ το πρόσωπό του… Νιώθω τον πούτσο μου ν’ ανεβαίνει και μόνο που τον κοιτώ…

Τσιμπάω μια από τις δυο ρώγες του στήθους του και βλέπω τις κόρες των ματιών του να διαστέλλονται… Σκύβω ακόμα περισσότερο, γεμάτος έκσταση, διώχνω τα δάχτυλά μου από το στήθος του και τοποθετώ μια-μια τις ρόγες του ανάμεσα στα χείλια μου… Όλο αυτό το διάστημα –όχι περισσότερο από ενάμιση λεπτό- παρακολουθώ τις αλλαγές στις εκφράσεις του προσώπου του… Τα χείλια του ανοίγουν λίγο κι ένας μικρός αναστεναγμός δραπετεύει προς το μέρος μου… Γλιστρώ το χέρι μου στη πλάτη του, κατεβαίνω κατά μήκος τη σπονδυλική του στήλη και καταλήγω έχοντας τρία τουλάχιστον από τα δάχτυλά μου μέσα κι έξω από την κωλοτρυπίδα του…

Πλησιάζοντας το πρόσωπό μου στο πρόσωπό του ψιθυρίζω τρυφερά:

«Αυτό είναι το ορεκτικό…»

Νιώθω τα δάχτυλά μου να στραγγαλίζονται από τον σφιγκτήρα της κωλοτρυπίδας του… Τα βγάζω έξω, για μια στιγμή μόνο, και τα σαλιώνω… Όταν τα χώνω ξανά μέσα, τα σάλια μου κυλούν από τα δάχτυλα στον καρπό μου κι από εκεί στάζουν στο πάτωμα… Το κορμί του δεν έχει σταματήσει να τρέμει από την καύλα… Βγάζω ξανά τα δάχτυλά μου από μέσα του και του τα προσφέρω στο στόμα ώστε να μου τα καθαρίσει με τη γλώσσα του γλείφοντάς τα…

Του λέω ένα ψιθυριστό «ευχαριστώ» και τον παίρνω στην αγκαλιά μου… στη κατοχή μου… Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για μια εντυπωσιακή έξοδο… αυτή του πούτσου μου… Κατεβάζω το φερμουάρ και τον σπρώχνω αβίαστα προς τα έξω… Είναι ήδη υγρός και φουσκωμένος σαν μούσκουλα μπόντιγκαρντ… Αυτόματα η γλώσσα του βγαίνει έξω ώστε να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του να τον γλείψει… να τον απολαύσει… Δεδομένου ότι ξεκινά να τον ρουφάει τελικά και όχι να τον γλείφει, ωθώ τη λεκάνη μου προς τα εμπρός και τον βυθίζω μέσα στο στόμα του ξανά και ξανά και ξανά… σαν να τον γαμάω… Παλεύω να κρατηθώ ήρεμος κι ομολογώ πως με αρκετή δυσκολία σταματώ μετά από αρκετά λεπτά, μόνο και μόνο για να μη τον πνίξω… Στο τέλος, χύνω στο πρόσωπό του ενυδατώνοντάς το με τους θρεπτικούς χυμούς μου… Δεν σταματώ να χαμογελώ βλέποντάς τον να γλείφεται σαν τη γάτα για να καθαριστεί από μόνος του, ενώ εγώ αναστενάζοντας τινάζω τον πούτσο μου μπροστά του αφήνοντας ανολοκλήρωτο το έργο του. Θα το ολοκληρώσω μέσα στην κωλοτρυπίδα του…

«Γονάτισε…», του λέω…

Οι αθώες σκανταλιές μετατρέπονται σε παθιασμένα φιλιά

κι αυτά με τη σειρά τους σε άγρια, ερωτικά παιχνίδια…

Αυτό συμβαίνει συνήθως και τα δυο γυμνά κορμιά μας καταλήγουν να γαμιούνται απροπόνητα… ενστικτωδώς…

Μέσα σ’ ένα πλήθος αναστεναγμών και λαρυγγισμών ένα ζεστό ρυάκι διάφανου σπέρματος κυλάει μέσα μου… βαθιά… καθώς ο σκληρός πούτσος του προχωρά αποφασιστικά… θέλοντας να κατακτήσει όσα περισσότερα μπορεί…

Οι δονήσεις συγκλονίζουν το κορμί μου, ανταγωνίζονται το πιο δυνατό σεισμό

Σπρώχνει τον πούτσο του ακόμα πιο βαθιά σαν να θέλει να εμποδίσει το τσουνάμι του σπέρματός του να ξεχειλίσει και να παρασύρει τα πάντα…

Βαδίζει όλο και πιο βαθιά… βαθύτερα…

Και μετά σταματά…

Παίρνει μια ανάσα

Χτενίζει προς τα πίσω τις αναστατωμένες μπούκλες του…

Το πρόσωπό του λάμπει…

Τραβάει για μια στιγμή τον πούτσο του έξω και σχεδόν αμέσως ακουμπά τη πρησμένη, μαβιά σαν ρομφαία, βάλανό του στο άνοιγμα της κωλοτρυπίδας μου…

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω…

Αισθάνομαι να γυρίζουν όλα τριγύρω μου…

μέχρι που να φυτέψει ξανά τον πούτσο του, με αξιοζήλευτη σταθερότητα, μέσα μου…

Η λογική μου λέει να ενεργοποιήσω τον σφιγκτήρα μου και να εμποδίσω την ελεύθερη διέλευση του πούτσου του

Το ένστικτό μου λέει όχι…

Το πάθος μου προτείνει να τον εμπιστευτώ…

Σπρώχνει…

Βογκώ…

Μετά το στιγμιαίο πόνο έρχεται η ευχαρίστηση

Ο άκαμπτος πούτσος του χάνεται σιγά – σιγά μέσα μου…

Απόλυτα χαλαρός ζω κάθε δευτερόλεπτο του πάθους να κυλά

Κλαψουρίζω από χαρά…

Η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε σπίθες… σε φλόγες…

Η αίσθηση της πληρότητας γεννά έντονα συναισθήματα…

Με τρυφερές, προσεκτικές κινήσεις καταβρέχει τα τοιχώματα της κωλοτρυπίδας μου…

Η ευγένεια του με σπρώχνει στα άκρα…

Ζητώ την απόλυτη κορύφωση για να μείνω ικανοποιημένος…

Ακούω τα λαχανιάσματά του.

Με προκλητικό τρόπο τα πνευμόνια του παραπονιούνται συνεχώς…

μέχρι που το σκοτεινό κανάλι της κωλοτρυπίδας μου κατακλύζεται από σπέρμα…

Αναστενάζω…

Αναστενάζει κι αυτός

Τα χύσια του βάφουν με χρώμα λευκό τον εσωτερικό μου κόσμο

Δίχως να μιλάμε

Αφήνουμε τα κορμιά μας πλεγμένα

Ενώ εγώ ακόμα ριγώ εξαιτίας του πάθους του…

Sit down beside me and stay awhile

But it hurts to the part

With why the words means the hours

So the day never stops

Saw what I want

That’s what we need

Saw what I want

‘Cause that’s what we need

Sit down beside me and stay awhile

Don’t rush to hurry away

‘Til we all engrave

‘Til we’ve got nothing left to say

Saw what I want

That’s what we need

Saw what we want

That’s what we need

That’s what we need

Saw what we want

That’s what we need

Saw what we want

That’s what we need

I lay, lay low

Deep in time tonight

Oh, lay, oh lay

Deep in time tonight

Stay awhile

I will lay with love

If you talk to me now

Stay awhile

Sit down beside me and stay awhile

Until the night runs away

Until the morning rises, everyone awake

‘Til the end of our days

Sit down beside me – Patrick Watson

-Αναπνέω-

Αρθρώνω τις πρώτες λέξεις μου μετά το σοκ.

Μ’ έγδυσες βίαια, κόβοντας τα ρούχα που δεν είχες την υπομονή να βγάλεις

(Πως αλλιώς θα μου έδειχνες πόσο πολύ με θέλεις;)

Χτύπησες με την άκρη της γλώσσας σου τις αμυγδαλές μου, τις ταρακούνησες σαν να ήταν αναστάσιμες καμπάνες.

Έσυρες τα δάχτυλά σου πάνω μου.

Ερέθισες τις ρόγες του στήθους μου τσιμπώντας τις

Έντυσες το κορμί μου με το κορμί σου.

-Αναπνέω-

Τη στιγμή που αποσύρεις τη γλώσσα σου από το στόμα μου

Τη στιγμή που χώνεις τα δάχτυλά σου στο υγρό βασίλειο της κωλοτρυπίδας μου

Τη στιγμή που με το ελεύθερο χέρι σου χαϊδεύεις απαλά και αργά τον πούτσο μου, κάνοντάς τον να σταθεί όρθιος μπροστά σου

Βγάζεις τα δάχτυλά σου από μέσα μου

Και ξεκινάς να γδύνεσαι κι εσύ

Ξεκινάς να κάνεις στριπτίζ μπρος στα πεινασμένα μου μάτια

-Αναπνέω-

Καθώς η γύμνια σου απειλεί να με τυφλώσει…

Βαδίζεις πάνω στο κρεβάτι σαν γάτα που παραμονεύει το θύμα της

Σπρώχνεις προς τα πίσω τα στρωμένα σεντόνια…

Σκύβεις και δαγκώνεις το εσωτερικό των μπουτιών μου… ψηλά…

Σφυρίζοντας από τη μύτη, γλείφεις τον πούτσο μου με το δικό σου, υπέροχο τρόπο…

-Αναπνέω-

Ικετεύοντας παράλληλα για περισσότερα… αυτονόητα πράγματα…

Τα αξύριστα μάγουλά σου τσιμπάνε και τρίβουν το εσωτερικό τω μπουτιών μου

Τα μακριά σου δάχτυλα εισχωρούν μέσα μου…

Ένα διάφανο δάκρυ σπέρματος στάζει από την άκρη του πούτσου σου στο κρεβάτι…

-Αναπνέω-

Τη στιγμή που με σπρώχνεις στα άκρα

Τη στιγμή που η βοσκή των δοντιών σου αφήνει οιδήματα στα χείλη μου

Πίνω τις σταγόνες των σάλιων που ξεφεύγουν από τα χείλη σου

Αφήνοντάς σε άναυδο καθώς με κοιτάζεις

Το πάθος σου με παίρνει και με σηκώνει ψηλά

Στέλνει το κορμί μου στα ουράνια

Κι ας με κρατάς σφικτά στην αγκαλιά σου

-Αναπνέω-

Πιανόμαστε χέρι – χέρι…

Η καυτή σου ανάσα καίει το λαιμό μου.

Τρέμω, γνωρίζοντας τι θα συμβεί στη συνέχεια…

Προσπαθώ να μιλήσω…

…μα, τίποτα δεν βγαίνει από το στόμα μου

ούτε ένας τόσο δα ήχος

Θέλω να σε φιλήσω…

…μα, με κρατάς πίσω… σε απόσταση

Η αναμονή με σκοτώνει…

Οι ματιές μας κλειδώνονται

Τα χείλη χωρίζονται στα δυο…

Τα στόματα πλησιάζουν το ένα το άλλο… έρχονται κοντά.

Πιο κοντά

Πιο κοντά…

Τα χείλη ενώνονται…

… λιώνουν

Οι γλώσσες ταξιδεύουν

Ταξιδεύουν

Ταξιδεύουν…

Βαθιά…

Ασθμαίνω…

Προσπαθώ να σπάσω το φιλί…

… να τραβηχτώ μακριά…

… να μην ενδώσω τόσο πρόωρα στο πάθος.

Κλείνω τα μάτια μου

Η ηδονή αναλαμβάνει το κορμί μου…

Γκρινιάζω…

Αναστενάζεις…

Τα δάχτυλά μου γλιστρούν στην πλάτη σου

Αξιοποιούν στο έπακρο τις γνώσεις τους χτίζοντας από την αρχή το κορμί σου

Οι μπούκλες σου στάζουν ιδρώτα κι έρωτα

Δεν μπορείς να πάρεις τίποτα περισσότερο

απ’ αυτό που θέλω εγώ να σου δώσω…

Κάνε υπομονή…

Θα παραδοθώ…

Τυφλά στο πάθος θα αφεθώ.

Αμέσως

Στο λεπτό.

Είναι ένα από τα βράδια που μένουμε μόνοι μας, αφού η μητέρα μου παίρνει τον Λουκά στο δικό της σπίτι… Ακούμε μουσική, αγαπημένα τραγούδια χωρίς να μιλάμε… απλά, τον αφήνω να με κοιτάει από ψηλά για να αισθάνομαι το απόλυτο συναίσθημα της υποταγής να με τυλίγει… Επίσης, να αισθάνομαι τα δάχτυλά του να περπατούν στους ώμους μου σαν μαριονέτες…

Μια ξαφνική δίψα όμως με αναγκάζει να σηκωθώ και να πάω μέχρι τη κουζίνα για ένα ποτήρι φρέσκο χυμό… Επιστρέφοντας, κάθομαι στο πλάι του… Παρατηρώ ότι έχει τα μάτια του κλειστά… Τον ακούω να ψιθυρίζει τους στίχους ενός τραγουδιού… Πλησιάζω το αυτί μου πιο κοντά στο στόμα του για ν’ ακούσω τι λέει… Αντί για τους στίχους ακούω το γέλιο του… Έτσι όπως είμαι σκυμμένος κρίνω απαραίτητο να τον φιλήσω στο στόμα, έτσι όπως δεν τον είχα φιλήσει ποτέ πριν… Σε μια κρίση ευσυνειδησίας, αναρωτιέμαι αν πρέπει να του δώσω το φιλί αυτό από τη στιγμή που έχει κλειστά τα μάτια του, άρα κρίνεται ως άκρως αιφνιδιαστικό… Το γεγονός ότι αισθάνομαι να μου ρουφάει τη γλώσσα αναιρεί σχεδόν αμέσως την ανησυχία μου…

Συνεχίζω, λοιπόν, να τον φιλώ πιο παθιασμένα… πιο βαθιά… Η γλώσσα μου διερευνά το στόμα του απ’ άκρη σ’ άκρη… Μετά, τον φιλώ στα μάγουλα και στο σαγόνι… και στο λαιμό… γρήγορα όμως επιστρέφω στο στόμα του. Αυτή τη φορά συμμετέχει και η δική του γλώσσα, η οποία τυλίγεται με τη δική μου… Ηθελημένα, λαμβάνουμε μέρος σ’ ένα αγώνα κατά τη διάρκεια του οποίου η γλώσσα του ενός πρέπει να τραβήξει στο στόμα τη γλώσσα του άλλου… Αγωνιζόμαστε και οι δυο έχοντας ως στόχο τη νίκη… Όλα γύρω μου βουίζουν… Νιώθω τα χέρια του να με χαϊδεύουν… Απλώνω κι εγώ τα δικά μου στην πλάτη του και με το που τα κλείνω, τον φέρνω στην αγκαλιά μου… Τον κρατώ σφικτά και τον σπρώχνω προς τα πίσω ώστε να βρεθεί ξαπλωμένος ανάσκελα στον καναπέ… Τρέχω τα δάχτυλά μου στον κώλο του και μετά προσπαθώ να χαλαρώσω τη ζώνη του παντελονιού του… Καθ’ όλη τη διάρκεια της προσπάθειάς μου συνεχίζουμε να φιλιόμαστε…

Σέρνω τα δάχτυλά μου κάτω από τη μπλούζα του… Ένα ρίγος διασχίζει τη σπονδυλική μου στήλη… Νιώθω τον ιδρώτα του να μουσκεύει τις παλάμες μου… Όσο δεν αποφασίζω να του βγάλω τα ρούχα του παρακολουθώ τα δάχτυλά μου να κινούνται σαν φαντάσματα… Σηκώνοντας το βλέμμα μου τον βλέπω να μου χαμογελά…

«Κάνω σαν μικρό παιδί… ε;», τον ρωτώ…

«Είσαι ένα μικρό παιδί…», μου απαντά…

Μετακομίζω το χέρι μου ψηλά και στραγγαλίζω τη δεξιά ρόγα του στήθους του μέχρι να τη κάνω να γουρλώσει ανάμεσα στα δάχτυλά μου… να πρηστεί… Ανασηκώνω τη μπλούζα του και εκθέτω το στήθος του στο βλέμμα μου… Ακουμπάει και τα δυο του χέρια στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου… Δαγκώνω το ύφασμα της μπλούζας του και ρίχνω το κεφάλι μου στο στέρνο του… Αναστενάζει ενστικτωδώς… Νιώθω τον πούτσο του ν’ αλλάζει θέση, να μετατοπίζεται… Αποφασίζω να ξεκουμπώσω το τζιν του… Ρίχνω το ένα πόδι κάτω και το άλλο το τοποθετώ ανάμεσα στα πόδια του… Τυλίγω τα χέρια μου γύρω από τη μέση του και συνεχίζω να τον φιλώ… Αφήνω όλο το βάρος μου να πέσει πάνω του.

Η λεκάνη μου κινείται πάνω στη δική του… Αισθάνομαι τον πούτσο του να με πιέζει σαν να είσαι σούβλα… Η υγρασία της επιδερμίδας του κάνει τα δάχτυλά μου να γλιστρούν στο στήθος του σαν επαγγελματίες πατινέρ… Μετατοπίζω το κορμί μου και χώνω το χέρι μου μέσα στο παντελόνι του… Τα δάχτυλά μου δεν αργούν να διαπιστώσουν πόσο υγρό είναι το σλιπ του… Χαϊδεύω τον πούτσο του ενεργοποιώντας το συναγερμό ασφάλειας… Τον σπρώχνω προς τα πάνω και τρίβω την παλάμη μου κατά μήκος του…

Μου δαγκώνει το αυτί… Χαμογελώντας του λέω ότι έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει… Διατηρώ τα δάχτυλά μου μέσα στο σλιπ του χαϊδεύοντας με ρυθμό και ταχύτητα πλέον τον πούτσο του… Η θέση του χεριού μου είναι η πλέον ακατάλληλη, γι’ αυτό και δεν αργώ να αισθανθώ μια ενόχληση στον καρπό… Δεν το βάζω κάτω… Η επιμονή μου θα επιβραβευτεί… Επαναλαμβάνω τη λέξη «Επιβράβευση» μέσα στο μυαλό μου… Του χαμογελώ και μου χαμογελά… Στη συνέχεια κλείνει τα μάτια του ξανά… Περιμένω με αγωνία την εκσπερμάτισή του…

«Δεν θέλεις να βλέπεις;», τον ρωτώ…

«Ξέρω τι κάνω…», μου απαντά…

Λατρεύω,

τον τρόπο που η γλώσσα σου κινείται απ’ άκρη σ’ άκρη, πάνω – κάτω στο κατάκοπο, κοιμισμένο πούτσο μου… όχι μόνο ξυπνώντας τον… αλλά και φέρνοντάς στον σε μια συνήθη, άκαμπτη στάση…

Η ευγένεια των κινήσεών σου μου θυμίζει άβγαλτο γατάκι που γλείφει δειλά κι αχόρταγα τον αφρό από την επιφάνεια του γάλατος…

Λατρεύω,

τον τρόπο που η γλώσσα σου κινείται σαν σπιράλ από πάνω προς τα κάτω, αφήνοντας ίχνη διάφανου υγρού που παράγεται από τους σιελογόνους αδένες μου με στόχο να λερωθούν οι σκληρές, σαν βράχο, παλλόμενες πλευρές του πούτσου μου…

Στη συνέχεια, λοξοδρομείς, γλείφοντας εξίσου διακριτικά το όσχεο μου, κάνοντας τους πνεύμονες μου να λαχανιάσουν από την καύλα, κι εμένα να λαχταρώ το φινίρισμα της γλώσσας σου λίγα δευτερόλεπτα πριν χύσω… Το λατρεμένο παιχνίδισμά σου με κάνει να σπαρταρώ και να βγάζω καυτές ανάσες από το στόμα μου… πύρινες μπάλες φωτιάς που τόση ώρα κρατούσα σε αιχμαλωσία μέχρις ότου ολοκληρωθεί ο χορός της γλώσσας σου…

Λατρεύω,

τον τρόπο που κάνεις τη καρδιά μου να χτυπάει δυνατά

το κορμί μου να τραντάζεται

τα πόδια μου να συσπώνται

με την ίδια σειρά, όπως συμβαίνει κάθε φορά…

Λατρεύω,

τον τρόπο που κάνεις ό, τι το καλύτερο

πιπιλίζοντας τη βάλανό μου στην υγρή θερμότητα του στόματος σου…

… την ευκολία με την οποία ρουφάς

… με την οποία κρατάς το σπέρμα μου μέσα στα ερμητικά κλειστά χείλια σου

Σε μια προσπάθεια να κρατήσεις τον έπαινο επιβράβευσης

Στο πρόσωπο της γλυκιάς, λευκής κρέμας μου

… που προέρχεται από το κέντρο του πυρήνα μου