Αυτό θα πει αγάπη;

Κοιταζόμασταν από μακριά… ο ένας στη μια γωνιά… ο άλλος στην άλλη… Κοιταζόμασταν επίμονα στα μάτια. Κάποιος από τους δυο ήταν ο ντροπαλός. Αυτό ήταν προφανές. Μόνο τα βλέμματα αποδεικνύονταν θαρραλέα… Ναι. Κοιταζόμασταν για πολύ ακόμα… Κάποιος από τους δυο χαμογέλασε απελπιστικά γελοία. Παίζαμε αυτό το χαριτωμένο παιχνίδι μήνες ολόκληρους. Όλο αυτό ξεκίνησε με τη προσποίηση ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανένα. Κάποιος όμως από τους δυο άφησε να αιωρείται ότι παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και προφανώς ο άλλος τσιμπήθηκε μαζί του…

Βάδισε προς το μέρος μου. Σε κάθε βήμα του το στομάχι μου δενόταν σε κόμπους και το ύφος μου μοιραία γινόταν σοβαρότερο, σχεδόν αυστηρό…

«Γεια…»

«Γεια»

Ωραία! Υπήρξε ανταπόκριση και από τη δική μου πλευρά…

Και μετά;… Μετά το γεια επικράτησε σιωπή… Δεν είχα σκεφτεί… δεν είχα καμία ιδέα για το τι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε. Παράλληλα, μέσα στο κεφάλι μου παρέλαυναν ερωτήσεις… πλήθος ερωτήσεων, η καθεμία με το δική της σπουδαιότητα, με το δικό της σημαιοφόρο. Γιατί μου μίλησε; Υπάρχουν πιο όμορφοι άντρες. Υπάρχουν πιο έξυπνοι άντρες. Υπάρχουν πιο αστείοι άντρες. Υπάρχουν πιο μονόχνοτοι άντρες… Τι είδε σ’ εμένα; Γιατί εγώ;

«Οι άνθρωποι μπορούν να λένε όμορφα λόγια όλη την ημέρα, κάθε ημέρα, ασχέτως αν δεν πιστεύουν ούτε μια λέξη απ’ αυτά που λένε»

«Καλά μαμά, θα το έχω κατά νου…»

Τι μου ήρθε στο μυαλό στα καλά του καθουμένου! Συμβουλές της μαμάς! Τις υποτιμώ σβήνοντάς τις… Θαρρώ πως άκουσα να μου κάνει μια ερώτηση…

«Χορεύουμε;»

«Τι;»

«Χορεύουμε;»

Άπλωσε το χέρι του και τα δάχτυλά του τυλίχτηκαν απαλά γύρω από τα δικά μου. Το άγγιγμά του φάνηκε οικείο… Ταιριάξαμε όπως το εφαρμοστό τζιν παντελόνι σ’ ένα κορμί… Με οδήγησε στην πίστα. Το τραγούδι που ακουγόταν δεν ήταν τυχαίο. Κι αυτό κάτι μου θύμιζε, κάτι επίσης οικείο, κι ας μην ήταν το είδος του τραγουδιού που πετάς τη σκούφια σου για να το χορέψεις. Αυτό όμως δεν είχε καμία σημασία στην προκειμένη περίπτωση…

Χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλο… Ανταλλάξαμε χαμόγελα που έκρυβαν μυστικά παρόλο που και οι δυο θα θέλαμε, απεγνωσμένα μάλιστα, να τα αποκαλύψουμε με κάθε ζουμερή λεπτομέρεια. Χαμογελάσαμε και χορέψαμε με βλέμματα όλο λαχτάρα… Η μουσική και οι στίχοι αντηχούσαν σε ολόκληρο το σώμα μου. Ο υπόλοιπος κόσμος εξαφανίστηκε μέσα στα φώτα που αναβοσβήνανε. Ήταν αυτός, που μπορούσα να δω μόνο… Μόνο αυτός…

Αυτό που οι άνθρωποι αναφέρονται στον κεραυνοβόλο έρωτα ποτέ δεν το κατάλαβα μέχρι εκείνη τη βραδιά. Τα φώτα έκαναν το πρόσωπό του να λάμπει και τα σγουρά μαλλιά του φαινόταν να πλαισιώνουν το κεφάλι του σαν φωτοστέφανο. Ναι, αυτός ο έρωτας κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί κεραυνοβόλος.

΄Έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή, για ένα δευτερόλεπτο μόλις, και εγκατέλειψα τυχόν αμφιβολίες… τυχόν φόβους. Ανοίγοντάς τα, αντίκρισα ξανά το πρόσωπό του.

Αισθάνθηκα ότι πριν απ’ αυτόν δεν υπήρχε ζωή… Θαρρώ πως τόσα χρόνια διέσχιζα κάποια νοητή πορεία από τη φαντασία μέχρι την ονειρική πραγματικότητα… Ποτέ δεν είχα βιώσει αυτό το συναίσθημα που κυριαρχούσε μέσα μου σημειώνοντας συντριπτικά ποσοστά αποδοχής στην καρδιά, στο μυαλό… ακόμα και στη ψυχή…

Και τότε αναρωτήθηκα…

Αυτό θα πει αγάπη;

Αγάπη είναι αυτό που αισθάνομαι;

Αναμφίβολα…

Α! Αγάπη…

Ώστε αυτό είναι…!

About these ads

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s